[Fic] Dream(KW,CNN) :3

posted on 19 Mar 2012 16:08 by visaging in Dream

Title: Dream 3

Author:Snoww

Paring:2PM  KW,CNN

Rate:PG 13

 

 

-----------------------------------------------------------------------------

 

“นี่จุนโฮ นายยังไม่หายหงุดหงิดอีกหรือไง”

“..........”

“ว้า...ว่าจะชวนไปกินไอศกรีมสักหน่อย กะว่าจะเลี้ยงด้วยนะเนี้ย แต่สงสัยนายคงอารมณ์ไม่ดีวันนี้ งั้นวันหลังละกัน”

ผมพูดเสียงดังขึ้น เพื่อหวังว่าคนที่กำลังเดินจ่ำอ้าว อยู่ข้างหน้าผมจะสนใจ  แล้วก็ได้ผลฮะ อีจุนโฮหยุดชะงักทันที

ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มหวาน

“จริงๆนะ พูดแล้วห้ามคืนคำ” พูดเสร็จก็สะบัดหน้าหนีผมซะงั้น ไอ้เพื่อนตัวดีสรุปผมผิดใช่ไหมฮะ

 

อีจุนโฮหงุดหงิดอะไรนะเหรอฮะ แน่นอนหนึ่งมาจากเจ้าลูกแมวสีเทาตัวน้อยชื่อชองกัม  และสอง.......   สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดยิ่งกว่าก็คือ ชายหนุ่มรูปหล่อ หน้าตาคม จมูกโด่ง นามว่าฮวาง ชานซอง เจ้านายแมวขนเทาตัวจ้อยนั้นแหละฮะ

 

เพราะหลังจากที่ชานซองพยายาม แกะชองกัมออกจากตัวจุนโฮอย่างอยากลำบากแล้ว ชองกัมยังฝากรอยเล็บคมๆ จนเลือดซิบ ไว้บนแขน  ตลอดจนถึงไหล่อีจุนโฮอีกต่างหาก  ไม่ใช่ว่าชองกัมไม่ชอบจุนโฮนะฮะถึงได้ฝากร่องรอยไว้ให้จุนโฮระลึกถึง  ตรงกันข้ามเจ้าชองกัมดูติดจุนโฮมากกว่าต่างหาก  น่าแปลกไหมละฮะ  ไม่รู้ไปเป็นแม่ลูกกันตอนไหน

 

ผลที่ตามมานะเหรอฮะ จะเหลือเหรอฮะ ไม่วีนไม่โวย ไม่ใช่นางพญาอีจุนโฮซะหรอกกกก!!!

 

ชานซองก้มหัวขอโทษแล้ว ขอโทษอีก ที่ชองกัมทำให้จุนโฮได้แผล หลังจากพาผมและจุนโฮมาส่งเพื่อทำแผลที่โรงพยาบาล ชานซองก็ขอตัวลากลับก่อนเพราะโทรศัพท์ด่วนที่โทรเข้ามาตาม โดยก่อนกลับไปเขาได้บอกว่าจัดการเรื่องค่ารักษาให้เรียบร้อยแล้ว   แล้ววันพรุ่งนี้จะแวะไปรับจุนโฮที่บ้านเพื่อพามาล้างแผลที่โรงพยาบาลเอง

 

ใช่ฮะที่บ้าน ....ที่บ้านตระกูลอี  ของอีจุนโฮนั้นแหละฮะอ่านไม่ผิดหรอก  ชานซองรู้ได้ไงงั้นเหรอฮะว่าบ้านจุนโฮอยู่ไหน

...ก็จางอูยองคนนี้ไง ที่เป็นคนบอกที่อยู่ให้กับชานซองไป อะไรนะฮะ แล้วจุนโฮรู้หรือเปล่านะเหรอฮะว่าผมให้ที่อยู่ไป  แน่นอนอยู่แล้ว......  ถ้ารู้ตอนนี้ผมคงแหลกคามือเขาไปแล้วละฮะ ไม่ได้มาเดินแก้มป่องอยู่ตรงนี้หรอก

 

ส่วนวันพรุ่งนี้....ให้เป็นเรื่องสำหรับวันพรุ่งนี้ละกันฮะ

 

.


.

.

เวลา 22:00 AM. My Home

เมื่อเปิดประตูเข้าห้องนอนมาได้  ผมก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง   วันนี้ช่วงบ่ายหลังจากเรื่องวุ่นๆ ของแมว และคนผ่านพ้นไป ผมเข้าไปสำนักพิมพ์เพื่อนำต้นฉบับนิยายไปให้พี่ชางมินตรวจ  ทั้งๆที่อุตสาห์คิดจนหัวสมองแทบแตกแต่ก็ยังไม่ถูกใจพี่ชางมินอยู่ดี

 

“อูยอง   ฉากเลิฟซีนมันต้องเขียนออกมาจากความรู้สึก  เพื่อที่คนอ่านเขาจะได้อ่านแล้วสัมผัสถึงอารมณ์ในเนื้อหาได้”

“แต่ผมก็เขียนออกมาจากความรู้สึก นะฮะฮยอง” 

“แต่ฮยองว่าไม่ใช่  ฮยองอ่านแล้วรู้สึกว่ามันเขียนออกมาจากสมอง มากว่าความรู้สึกและอารมณ์ที่แท้จริง 

มันยังขาดความอ่อนหวานในบางคำพูด  มันดูไม่นุ่มนวลกลมกล่อมว่ะฮยองว่า

“นิยายนะฮะฮยอง   ไม่ใช่กาแฟจะได้รสกลมกล่อม” ผมอดที่จะแขวะเบาๆ ใส่พี่ชางมินไม่ได้

พี่ชางมินเหล่สายตามองผม  พลางทำสีหน้าเหมือนคิดอะไรได้

 

“อูยอง ....อย่าบอกนะว่านายยยย???.........” พี่ชางมินลากเสียงยาว  ก่อนจะเอ่ยคำที่ผมไม่อยากได้ยินเป็นที่สุด

“อย่าบอกนะ!....  ว่านายไม่เคยมีแฟน” จนได้สิน่า จางอูยองเกลียดคำถามนี้ที่สุดดดดด > <

 
.

.

หลังจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหลายตลบ ผมก็เผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้   รู้สึกตัวอีกทีก็..........

 

“อูยองง.ง.ง” เสียงนุ่มทุ้มเสียงเดิม ดังแว่วมาตามลม  ผมกระชับแขนกอดตัวเอง เมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกรอบๆกาย เส้นขนในกายลุกชันเมื่อความเย็นปะทะเข้ากับตัว

ในหมอกหนาตรงหน้า ผมมองเห็นเงาคนเลือนรางยืนอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ใคร???.....แล้วเขารู้จักชื่อผมได้ยังไงยิ่งผมพยายามก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาเท่าไหร่ ก็เหมือนกับว่าเขายิ่งห่างไกลออกจากผมไปทุกที 

“แฮ่กกๆ หยุดก่อน   ..... รอก่อนสิฮะ .... ค คะ คุณ” ผมหยุดหอบหายใจ แล้วตะโกนบอกคนตรงหน้าที่ผมพยายามก้าวเข้าไปหาเขาเท่าไหร่ ก็ไม่ถึงสักที

 “ทางนี้ จางอูยอง ”  ตรงหน้าผมปรากฏร่างผู้ชายตัวสูง  รูปร่างเพรียวแต่ทว่าดูสมส่วน เขาคือเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อผมใช่ไหม?

ผมพยายามเพ่งมองใบหน้าเขาแต่ทำยังไง  ผมก็มองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัด ทั้งๆที่เขายืนอยู่ใกล้ๆตรงหน้าเพียงแค่เอื้อมมือถึงเท่านั้นเอง


……………………….

……………………………………

รู้สึกตัวเองอีกที  ริมฝีปากบางของผมก็โดนช่วงชิงโดยริมฝีปากของคนตัวสูงตรงหน้าไปซะแล้ว หนักแน่น แต่ทว่านุ่มนวล และชวนให้เคลือบเคลิ้มได้อย่างน่าประหลาด น่าแปลกที่ผมไม่ได้ผลักไส หรือรังเกียจในรสสัมผัสที่เขามอบให้ ทั้งๆที่เป็นจูบแรกของผม


จูบแรกของผม.....กับผู้ชาย

.

.

.



ลิ้นร้อนลุกล่ำแทรกกวาดช่วงชิงความหวานไปทั่วโพรงปากบาง  มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มนิ่มคนตัวเล็กแผ่วเบา ในขณะที่มืออีกข้างโอบรอบเอวเล็ก ก่อนที่วงแขนแข็งแรงข้างนั้นจะค่อยๆ กระชับกอดให้แนบแน่นขึ้น จนทั้งสองร่างแนบชิดติดกัน



แรงกอดที่แนบแน่นขึ้น ทำให้ตัวผมจมเข้าไปกับอกอุ่นของเขา กอดที่ดูเหมือนจะรัดแน่นซะจนน่าอึดอัด แต่ผมกลับรู้สึกอบอุ่น ในอ้อมกอดนั้น และก่อนที่ผมจะรู้สึกว่าหมดเรี่ยวแรงไปมากกว่านี้  เขาก็ค่อยๆ ถอนจูบแสนหวานออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยบางประโยคที่ทำให้หัวใจของผมเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม.....


"จางอูยองฉันรอนายอยู่"

"ร รอ ผมเหรอ?"

"รอเพียงนาย"

"ทำไม? แล้วคุณเป็นใคร? "

"นายจะรู้...ด้วยหัวใจนายเอง"

"ผมจะรู้ได้ไง ในเมื