[Fic] Dream(KW,CNN) :4

posted on 19 Mar 2012 16:10 by visaging in Dream

Title: Dream 4

Author:Snoww

Paring:2PM  KW,CNN

Rate:PG 13

 

 

-----------------------------------------------------------------------------

 

นี่ผมกำลังหวังอะไรอยู่ ?  

.

.

.


อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งเดือน หรือเพราะความโล่งอกที่สามารถปิดต้นฉบับตอนจบของนิยายได้  เมื่อคืนพอหัวถึงหมอนผมก็หลับสนิทตลอดจนถึงเช้า หลังจากนี้อีก 3 เดือนพี่ชางมินให้ผมหยุดพัก โดยให้เหตุผลว่าเพื่อให้สมองของผมปลอดโปร่ง แต่ ไม่ลืมให้การบ้านผมมาทำระหว่างวันหยุดยาวครั้งนี้ด้วย

ฝัน พี่ชางมินให้หัวข้อการบ้านผมมาแค่คำสั้นๆ 

.............
.....


"Dream" เสียงจุนโฮเรียกสติของผมกลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ 

"ชื่อเรื่องของนิยายเล่มใหม่เหรออูด้ง" จุนโฮคงเห็นผมนั่งจ้องคำนี้ค้างนิ่งที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่นาน เลยอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

"ยังไม่รู้เลย ว่าจะเป็นชื่อเรื่องหรือเป็นโจทย์ของเนื้อเรื่องกันแน่" จุนโฮพยักหน้า แล้วชำเหลืองมองโทรศัพท์ในมือที่เจ้าตัวถือมันติดตัวเอาไว้ตลอดเช้านี้

"รอโทรศัพท์ใครเหรอ?"   

"ปะ ป เปล่า"  ทันทีที่พูดจบเสียงเพลงเรียกเข้าก็ดังขึ้น จุนโฮฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาแต่เพียงแค่แป๊ปเดียว รอยยิ้มกว้างนั้นต้องค่อยๆจางหายไป  จุนโฮดูมีท่าทีลังเลที่จะกดรับสาย จนผมอดที่จะแปลกใจไม่ได้ จนเมื่อเสียงเรียกเข้าหยุดไปนั้นแหละผมถึงได้จังหวะเอ่ยถาม

"ชานซองโทรมาเหรอ" จุนโฮพยักหน้าแทนคำตอบ พร้อมสีหน้าเศร้าหมอง  เป็นชานซองที่โทรมาอย่างที่ผมคิดเอาไว้ แต่ที่ผมสงสัยคือท่าทางเพื่อนตัวเล็กของผมต่างหาก 

"แล้วทำไมไม่รับสายละ"

"........."

"จุนโฮ"

"ฉัน...กลัว" ผมเอื้อมมือไปกุมมือจุนโฮไว้ พร้อมสีหน้าที่บอกเขาว่าผมพร้อมที่จะรับฟัง

"ตอนแรกฉันก็รำคาญ หงุดหงิด เกลียดขี้หน้าหมอนั้นที่เป็นต้นเหตุให้ฉันต้องเจ็บตัว แถมยังชอบตอแยบังคับ ให้ฉันต้องไปโรงพยาบาลเพื่อล้างแผลแค่รอยแมวข่วนทุกวัน  ตอนเช้าเมื่อฉันตื่นมา ฉันจะเห็นเขายืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน เขาจะยิ้มให้ฉันเสมอแม้ว่าฉันจะ เอาแต่ใจ เวลาที่ฉันวีนหรือพูดไม่ดีกับเขา เขาก็มักจะหัวเราะให้ จน เมื่อ...เมื่อ..." จุนโฮหยุดเว้นวรรค ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงที่สั่นเครือ


"จน...เมื่อวาน..ชานซองบอกกับฉันว่า วันนี้เขาอยากให้ฉันไปเป็นเพื่อนเพราะว่าเขาจะต้องไปพบคนสำคัญของเขา ... อูด้ง ทำไมตรงนี้ฉันเจ็บมากเลย ฮึก!"  จุนโอเอานิ้วจิ้มไปที่อกข้างซ้ายตัวเอง น้ำตาค่อยๆไหลเลอะเต็มสองแก้มขาวพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ตามมา  ผมได้แต่ลูบหลังแทนถอยคำปลอบโยน


นี่หรือเปล่านะที่เค้าเคยบอกกับผมไว้ "จะรู้ได้ ด้วยหัวใจตัวเอง"


ตอนนี้อีจุนโอคงรู้แล้ว ว่าหัวใจตัวเองรู้สึกยังไง

..………………………..…

……………

.

.

.

เวลา 19:23 AM  ผมยกนาฬิกาเรือนสีทองบนข้อมือขึ้นดูเวลาเป็นครั้งที่ 20 ของวันนี้ ตลอดช่วงเช้าผมโทรเข้ามือถืออีจุนโฮเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมรับสาย เมื่อวานผมรู้แค่ว่าจุนโฮไม่ได้กลับมานอนบ้าน ผมภาวนาให้เขาไม่ได้หายไปไหนไกล



ผมมักเห็นเด็กหนุ่มตัวเล็ก ที่มีรอยยิ้มน่ารักบนใบหน้า แทบทุกวันเขาจะหิ้วเอาอาหารมาวางไว้ให้พวกแมวไร้เจ้าของแถวหลังสถานีรถไฟ บ่อยๆ มันคงไม่แปลกเท่าท่าทางของเด็กหนุ่มคนนั้นที่ดูออกจะกล้าๆกลัวๆ เมื่อเจ้าแมวพวกนั้นต่างกรูกันเข้ามาเพื่อแย่งอาหาร  จนเขาต้องรีบลุกแล้ววิ่งหนีแมวพวกนั้นออกไปเป็นประจำ


กว่าจะรู้ตัวผมก็มักไปยืนคอยแอบมองเขาอยู่ห่างๆแบบนั้นเสมอ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมตกหลุมรักเจ้าของรอยยิ้มบาดใจนั้น



ถ้าไม่มีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น!!!  
ใช่แล้วถ้าไม่มีเรื่องนั้น ผมคงได้สารภาพรักกับเขาไปแล้ว....อีจุนโฮ


.


.


.



"คุณชานซองครับ" ชายในชุดเสื้อกราวสีขาวที่เพิ่งเดินมาเข้ามาเรียกชื่อผม

"ผลเป็นยังไงบ้างครับ"

"สภาพร่างกายตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วละครับ จะมีก็แต่จิตใจของคนป่วย...ช่วงนี้ผมว่าคงต้องดูแลใกล้ชิดเป็นพิเศษสักหน่อย นะครับ แล้วยังไงอาทิตย์หน้าผมจะแวะเข้ามาตรวจดูอาการให้อีกที"

"ขอบคุณอีกครั้งนะครับ คุณหมอมินโฮที่อุตสาห์รีบมาทันที" 

"คุณพ่อคุณแม่ของคุณ ท่านมีบุญคุณกับผมและครอบครัวมาก แล้วอีกอย่างมันเป็นหน้าที่ของหมอด้วยครับ ถ้างั้นวันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ"   มินโฮโค้งให้ชานซองเป็นการกล่าวลา ก่อนเดินออกไป


.........
.....
...
..
.


ใบหน้างดงามราวกับเทพบุตร ทำให้ร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้างสีขาวดูราวกับรูปปั้น แต่ที่แตกต่างก็คือ...ร่างนั้นกำลังหายใจ

ผมเดินตรงเข้าไปหาร่างนั้น แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ  เขายังคงนิ่งเงียบ สีหน้าเรียบเฉย สายตาเหม่อลอยไร้ความรู้สึก ผมยกมือแตะไหล่หนาแผ่วเบา นั้นคงทำให้เค้าเริ่มรู้สึกถึงการมีตัวตนอยู่ของผมเพราะมันทำให้ใบหน้าหล่อ เหลานั้นยอมหันมา 

"ขอบคุณนะครับ ที่พี่ยอมกลับมา"

".........."    ไร้ซึ่งคำพูดมีเพียงรอยยิ้มบางๆ ตอบกลับมาแทน  แค่นั้นก็สามารถทำให้น้ำตาที่ผมพยามกักเก็บไว้ตลอดไหลออกมา ไม่บ่อยนักที่ ผมจะแสดงความรู้สึกอ่อนแอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

.

.


.

.



เวลา 21:55 นาฬิกา 

 

ทันทีที่ผมเปิดประตูห้อง วัตถุชิ้นหนึ่งก็ปลิวเฉียดหัวผมไปด้วยความเร็วแสง

"จะฆ่ากันหรือไงไอ้ตี่!!!!!" ผมโว้ยวายเมื่อเห็นลูกดอกเพชฌฆาต ตกห่างเลยจากตัวผมออกไปเพียงเล็กน้อย 

จุนโฮชะงักมือที่กำลังจะปาลูกดอกอันต่อไปใส่เป้าลง  โชคดีของผมจริงๆ เฮ้อออ 

"คนบ้า!!!" 

"เอ้ออ....!?!" ใครว่ะ

"บ้าบอที่สุดดดด....ไอ้บ้าฮวางชานซอง!!!" 

อืมตัวต้นเหตุสินะ "คืออออ"

"ป่านนี้คงมีความสุขกับคนสำคัญของนายไปแล้วสินะ เชิญเลย ชิ!!! ใครสนใจกันเล่า...อูด้งที่ฉันเคยบอกว่าชอบหมอนั้นฉันขอถอนคำพูดดดด" พูดจบก็เอาฝ่ามือฟาดๆๆๆ หมอน ประหนึ่งว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังระบายอารมณ์ใส่อยู่นั้นคือบุคคลต้นเหตุ ที่ชื่อ ฮวางชานซอง 

ตอนนี้ผมสยองแทนชานซองแล้วละฮะ คิดพลางกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ผมค่อยๆยืนโทรศัพท์ของผมให้กับจุนโฮ ก่อนเอ่ยบางประโยคที่ทำให้จุนโฮหยุดการฆาตกรรมหมอนข้างของผมได้

"จ จุนโฮ...คุยกันเอาเองนะ ชะ.. ชา...ชานซองอยู่ในสาย"  พ่อแก้วแม่แก้วช่วยจางอูยองด้วย ส่งโทรศัพท์ให้เสร็จก็โกยละคร๊าบบบ 

"ห๊ะ!!!!!!!!!!!!!!!"  ค้างฮะ อีจุนโฮนั่งอ้างปากค้าง สติ สตางค์หายเกลี้ยงงงงง (*O*)



เมื่อกี้ล้อกันเล่นใช่ไหมจางอูยอง กลับมาก่อน อูด้งกลับมาบอกฉันก่อนว่านายล้อฉันเล่นนน!!!
แต่ช้าไปแระฮะ อูด้งมันคงแว๊บหายไปช่วงผมกำลังตะลึงตึงตึง ณ บัดนาว อีจุนโฮ คิดสิ..คิดดดดดดดดดดดดดดดดด




"ฮ ฮา ฮัลโหล" 
("ฮ่าๆๆๆ") อ๊ากกกก...ใครก็ได้บอกผมทีว่าเสียงหัวเราะนี้มันไม่ใช่!

("อย่าเพิ่งถอนคำพูดเลยนะครับ ผมยังอยากได้ยินคำเมื่อกี้อีก") น๊านไง ชัดเลย เสียงชัดเจนมากกก

"อะไร? คำไหน?...เมื่อกี้อะไร อย่ามามั่วนะ" เป็นผมเองที่กำลังมั่วกลบเกลือน ไม่ทันแล้วละอีจุนโฮเอ้ยยย  ตบหน้าผากตัวเองป๊าบๆๆๆ

("ไม่เป็นไรครับ แค่ได้ยินเสียงคุณผมก็สบายใจนอนหลับแล้วละ ฝันดีนะครับจุนโฮ") 



 เพราะพรุ่งนี้ผมอยากฟังคำอื่นจากปากคุณแทนแล้วละจุนโฮ ชานซองคิดพร้อมยิ้มให้กับโทรศัพท์เครื่องเล็กในมือ





..................
........
...





เช้าตรู่ ณ บ้านตระกูลจาง 

"เมื่อวานผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่โทรไปรบกวนคุณอูยองดึกๆ" ชานซองเอ่ยขึ้นแล้ววางแก้วกาแฟที่เพิ่งยกขึ้นจิบลงบนโต๊ะช้าๆ 

"ไม่เป็นไรฮะ ผมต้องเป็นฝ่ายขอบคุณมากกว่าที่คุณโทรมาได้เวลาพอดี ไม่งั้นเมื่อคืนผมไม่ได้นอนหลับอย่างสงบแน่ฮะ" พูดจบผมกับชานซองก็หัวเราะขึ้นแทบจะพร้อมๆกัน



ใช่ฮะเมื่อคืนเป็นอีกคืนที่ผมนอนหลับสนิท คงเป็นอย่างที่จุนโฮเคยพูด ในโลกแห่งความจริงเขาคงไม่มีตัวตน และคงเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะฝันซ้ำๆ ถึงคนที่ไม่เคยแม้จะเห็นใบหน้าได้ คงมีเพียงเสียงกับสัมผัสนั้น สัมผัสอบอุ่น จูบแสนหวานจากเขาที่ไม่ว่ายังผมก็ไม่มีวันลืม  นี่ผมกำลังคิดถึงเขาอีกแล้วงั้นเหรอ????


"มาทำอะไรแต่เช้า รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่ แล้วนายมาถูกได้ไง แล้วใครอนุญาตเชิญนายเข้ามา" จุนโฮยิงคำถามใส่แขกที่ไม่ได้รับเชิญเป็นชุดทันทีที่เดินเข้ามา ชุดใหญ่คอมโบ้เส็ทเลยละฮะ



นางพญาอีจุนโฮ เริ่มแผลงฤทธิ์แล้ว!!!!!!!!!!!


"แม่เองแหละจ๊ะ จุนโฮ"

 

 

เต็งงงง!!! เสียงคุณนายจางเหมือนระฆังดังช่วยชีวิต สองหนุ่มที่มัวแต่นั่งอึ้งกลางห้องรับแขก


"เมื่อเช้าแม่เห็นพ่อหนุ่มนี้ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ถามเขา เขาบอกว่าเป็นเพื่อนกับอูยอง แม่ก็เลยเชิญเข้ามานั่งรอในบ้าน แล้วเห็นว่ามีธุระกับจุนโฮด้วยนี่ใช่ไหมลูกอูยอง" อูยองกับชานซองพยักหน้างึกๆ พร้อมกันทันทีที่คุณนายจางพูดจบ

"ตามสบายนะจ๊ะแม่ขอตัวก่อนนัดคุณนายชเวไว้ เดี๋ยวจะสาย" 

"ผมไปส่งฮะแม่...คุณชานซองครับ คุยธุระกับจุนโฮไปก่อนนะฮะ" อูยองพูดจบก็รีบเดินเข้าไปเกาะแขนคุณนายจาง แล้วเดินหายออกไป 

.

.


อูด้งงงง  กลับมาฉันจะคิดบัญชีกับนาย!!!  แล้ว...ยิ้มทำไม .... ย ยะ ยิ้มอย่างนี้เอาใจอีจุนโฮไปเลยไหมครับฮวางชานซอง เขิลล์เป็นนะโว๊ย 

"คุณมีธุระอะไร"  ถามคนที่มัวแต่นั่งจ้องหน้าเขา แล้วเอาแต่ยิ้ม

"ผมมาทวงสัญญา" 

"สัญญาอะไร?" จุนโฮทวนคำอย่าง งงๆ

"คุณบอกว่าจะยอมไปพบคนสำคัญเป็นเพื่อนผม ถ้าผมหาคุณเจอ"

"......" 

 

เกิดเป็นลูกผู้ชายคำพูดเป็นสิ่งสำคัญ คำไหนคำนั้น ป๊ะป๋ากับพี่จุนซูเคยสอนผมไว้ แต่ตอนนี้ผมกำลังจะตายเพราะคำพูดตัวเอง ฮวางชานซองกำลังทำให้อีจุนโฮอยากกัด ลิ้นตัวเองตาย

.

.

.

นี่นายยังทำฉันปวดใจไม่พออีกเหรอ ฮวางชานซอง....



"แต่ฉันไม่ไปกับนายสองคนหรอกนะ ถ้านายไม่โอเคตามที่ฉันบอกฉันก็ไม่ไป!!!"


.

.

.



รถยนต์สีดำแล่นไปบนถนนช้าๆ ผ่านตึกสูง บ้านเรือน มุ่งหน้าออกห่างจากตัวเมืองไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์สองข้างทางค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นต้นไม้รกครึ้มปกคลุมไปทั่ว


จนเมื่อถึงที่หมายรถยนต์สีดำค่อยๆชะลอความเร็วลง จนจอดหยุดนิ่งสนิท ชานซองดับเครื่องยนต์ แล้วเปิดประตูรถก้าวออกไปเป็นคนแรก ...ตามด้วยอูยอง 


ในขณะที่ผมยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เบาะหน้า ผมเห็นอูยองกับชานซองคุยอะไรกันสักพัก อูยองก็เดินแยกไปอีกทาง ในขณะที่ชานซองเดินตรงกลับมาที่รถ ผมตัดสินใจเปิดประตูรถแล้วก้าวออกไปบ้างแม้ภายในใจของผมตอนนี้ รู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก 

.


.


ชานซองเดินนำผมเข้าไปในสวนแห่งหนึ่ง บรรยากาศโดยรอบดูสงบ ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้นานาพรรณที่ถูกจัดแต่งผสมผสานกันอย่างลงตัว นี่คงเป็นสถานที่พิเศษ ที่ถูกจัดไว้สำหรับคนสำคัญของฮวางชานซองสินะ ผมรู้สึกปวดใจเมื่อคิดถึงสาเหตุที่ทำให้ผมมายืนอยู่ที่นี่ จนเมื่อชานซอง หยุดเดินลงที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

"ไหนละคนสำคัญของนาย" ผมก้าวเข้าไปยืนข้างๆเขา เมื่อเห็นเขายืนนิ่งอยู่นาน แล้วอดที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยถามออกไปไม่ได้

"นี่ไงคนสำคัญของฉัน" ชานซองตอบโดยที่สายตายังคงมองตรงไปที่ต้นไม้ต้นนั้น


.
.
.


ผมกวาดสายตามองไปทางซ้าย ทางขวา หันกลับไปมองข้างหลัง ไม่มี? ไม่มีคนหรือแมวสักตัวบริเวณนี้ นี่เขากำลังเล่นตลกอะไรกับผมอยู่กันแน่!?!   

"สวนแห่งนี้ถูกสร้างและตกแต่งอย่างสวยงาม โดยชายคนหนึ่ง เพื่อมอบให้เป็นของขวัญแก่ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิต"

"ชวนฉันมาเพื่อมาอวดสวนที่นายตกแต่งเพื่อคนรักของนายแค่นี้ใช่ไหม" ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

ไม่มีคำพูดปฎิเสธหรือคำอธิบายใดๆ มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ถูกส่งต่อมาให้  "ต่อมาเขาสองคนแต่งงานกัน มีพยานรักเป็นลูกชายที่น่ารักถึงสองคน เป็นครอบครัวที่มีความสุข มีแต่เสียงหัวเราะ ทุกอาทิตย์พวกเขามักจะมาพักผ่อนที่สวนความรักแห่งนี้"


ผมอดคิดในใจไม่ได้ว่าชานซองแต่งงานแล้วเหรอ? แล้วมีลูกแล้วด้วย? เขาน่าจะอายุไล่เลี้ยกับผมไม่ใช่หรือไง ทำไมแต่งงานมีลูกไวจังฟ่ะ คิดถึงตรงนี้ก็หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม แต่เอาเถอะผมจะพยามกลั้นใจฟังต่อไปละกัน

"จนเมื่อ 1 ปีก่อน อุบัติเหตุร้ายแรงก็พรากบุคคลที่ผมรักไปถึงสองคน" ตอนนี้สีหน้าแววตาชานซองดูเศร้าสร้อยลง ก็คนที่รักตายไปนี่น่า ว่าแต่ใครกันนะ?

"พ่อครับ แม่ครับ ผมพาจุนโฮมาให้พ่อกับแม่เจอแล้วนะครับ น่ารักเหมือนที่ผมเคยเล่าให้ฟังใช่ไหมละครับ ... จากนี้เอาใจช่วยผมด้วยนะครับ ขอให้เค้าตกลงใจยอมเป็นแฟนกับผมทีเถอะครับ"  


อืม พ่อกับแม่นี่เอง...แต่เอ๊ะ!!!! จุนโฮชื่อคุ้นๆ เป็นแฟน? อะไรนะ ... ด ดะ เดี๋ยวนะ!!! 


"ฮวางชานซองนายมีพ่อกับแม่เป็นต้นไม้"  ผมชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า แต่ยังสงสัยว่าไหนฟ่ะ คนชื่อจุนโฮที่หมอนี่จะขอเป็นแฟน ดันชื่อเดียวกับผม เลย?

"ชายหญิงคู่นั้นคือคุณพ่อกับคุณแม่ของผมเอง ท่านจากผมกับพี่ชายไปด้วยอุบัติเหตุทางเรือระหว่างไปเที่ยวพักผ่อน เหลือผมอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้ไปด้วยเพราะติดสอบ พระเจ้าคงยังเห็นใจและเมตตาที่วันนั้นไม่พรากชีวิตพี่ชายผมไปด้วยอีกคน หลังจากเสร็จสิ้นพิธีศพผมก็เอาอัฐิของท่านสองคนมาโปรยไว้ที่ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้  เพื่อเป็นตัวแทนของท่านทั้งสอง" ชานซองอธิบายให้ผมฟังช้าๆ อย่างใจเย็น อืมมม ไอซี 


"แล้วจุนโฮ... จุนนน" ผมพึมพำพร้อมทำท่าสงสัย เหลือบมองซ้ายขวาอีกทีจนชานซองหัวเราะแล้วเอานิ้วชี้มาที่ผม


"จุนโฮ...อี-จุน-โฮ ผมรักคุณเป็นแฟนกับผมนะ" 


"อ๋อออ~ อีจุนโฮฉันเองนี่น่า ฮ่าๆ " อ๊ะ!........ผมงั้นเหรอ งั้นแสดงว่า ว่า ว่า ว่า!!!


ก่อนที่ผมจะได้ทันเอ่ยถามอะไรออกไป ใบหน้าชานซองก็ค่อยๆโน้มลงมาหาผมช้าๆ แล้ว

.
.


ชานซองค่อยๆกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่ม จุนโฮสะดุ้งตกใจ แต่จะเบี่ยงใบหน้าหลบก็ไม่ทันแล้ว สองมือเล็กจิกลงบนไหล่หนาแน่น ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเล็กแผ่วเบา ชานซองกดจูบหนักบ้าง เบาบ้างสลับกันไปจนริมฝีปากของจุนโฮแดงช้ำ และก่อนที่จุนโฮจะขาดอากาศหายใจเพราะรสจูบที่ถูกป้อนให้  ชานซองก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออก มองใบหน้าหวาน ที่สองแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ 

"จุนโฮ คุณยังไม่ตอบผมเลย ตกลงยอมเป็นแฟนกับผมหรือเปล่า"

"แล้วถ้าตอบว่าไม่" 

"ผมก็จะจูบคุณ" จุนโฮที่กำลังก้มหน้างุด เงยหน้าขึ้นมองชานซองด้วยสายตาค้อนๆ

"แล้วถ้า...ตกลง"

"ผมก็จะจูบคุณ"

 

ร้ายนักนะฮวางชานซอง รู้จักคนอย่างอีจุนโฮน้อยไปซะแล้ว สองมือเล็กที่วางอยู่บนไหล่หนา ค่อยๆเลื่อนขึ้นเปลี่ยนเป็นคล้องรอบคอคนตัวสูง ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้คนที่รอฟังหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม 


"นึกว่าตกลงแล้วจะ...ได้มากกว่าจูบซะอีก" อีจุนโฮพูดพร้อมยกยิ้มร้าย >\\\\<





..................
............
.....





ผมเดินทอดน่องช้าๆ ไปตามทางเดินคดเคี้ยวในสวน สายลมเอื้อยๆพัดพาเอาความเย็นและกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้เข้ามาทำให้ผมรู้สึก สดชื่น ผ่อนคลายจนน่าประหลาด ป่านนี้ไม่รู้จุนโฮกับชานซองจะเป็นยังไงกันบ้าง ผมหวังว่าคงไม่เกิดเหตุฆาตกรรมกันขึ้นหรอกนะ คิดถึงสภาพหมอนข้างของผมเมื่อคืนวานที่ถูกจุนโฮทุบเอาทุบเอา แล้วก็สยอง หวังว่าคงโชคดีนะฮะคุณชานซอง

 

ปล่อยความคิดตัวเองไปเรื่อยเปื่อยกับความเงียบสงบของสวนแห่งนี้  เมื่อผมรู้สึกตัวอีกทีสองขาเล็กก็พาตัวเองเดินมาหยุดอยู่หน้าโรงเรือนกระจก ซึ่งคงไว้ใช้สำหรับเพาะพันธุ์ต้นไม้ดอกไม้ในสวนแห่งนี้ เพราะผมสังเกตุเห็นดอกไม้หลากสีสันภายในโรงเรือนกระจกใสนั้น 

"ใช่แล้ว" ผมพูดกับตัวเอง เมื่อคิดอะไรบางอย่างออก นี่ไงละ "Dream" สวนแห่งนี้สวยงาม ราวกับอยู่ในความฝัน

 



TBC.

 

------------------------------------------------------------------------



Part 4 ผ่านไปแบบหวานหยอดมดขึ้นเลยค่ะรีดเดอร์
อาจมีฮา บ้า รั่ว บ้างตามประสาไรเตอร์บ๊องๆคนนี้
เขียนไปเขิลล์ไปแทน (อยากเป็นจุนโฮ อร้ายยยยย)
เขียนฉากเลิฟซีนไม่ค่อยเก่ง ภาษาอาจติดขัดบ้าง
จะพยายามปรับปรุงเรื่อยๆนะค่ะ ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์ 
เลยนะค่ะอ่านแล้วปลาบปลื้มนั่งยิ้มมมมม มีแรงเขียนต่อ

ใกล้แล้วสินะ พระเอกของอูด้ง ใกล้ออกโรงแล้ว กรี้ดดดดด

 

สุดท้ายรักรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนเลยค่ะ ^^

เหมือนเดิมค่ะ อ่านแล้วคอมเม้นท์นะค่ะคนดี+++

 

Comment

Comment:

Tweet

ตลกมากเลยนะ อี จุนโฮ  เทอจะน่ารักไปไหน อิหมีอยากพาไปพบคนสำคัญ  เทอเหวี่ยงได้ใจมากเพราะเริ่มชอบอิหมีแล้วล่ะสิ  แต่ดันบอกจะพาเทอไปพบคนสำคัญ เทอเลยวีนเลย เกือบไปแล้วงัยอุด้ง ดีนะหลบทัน แต่ถ้าไม่ได้น้องยองนะ อิคู่นี้คงยังไม่ได้ดีกันแน่ๆ
ชานพามาหาพ่อแม่ นุงโฮเทอพ่อแม่ชานซองเป็นต้นไม้เหรอ นุงโฮนู๋เข้าใจคิดนะ อ่านไปขำไป น่ารักจุง ขอบคุณค่ะ แต่งฟิคน่ารักๆ ให้ได้อ่าน

#8 By akehomie12 (124.122.115.246) on 2013-09-10 21:26

โฮจังยั่วอ่ะ  แค่นี้อิชานก็หลงจนหัวปักหัวปำแหละ
หวานเกินไปเปล่าคู่นี้
คู่คุณด้งยังไม่เคยเจอกันในความจริงสักทีเลย
แต่ก็คงอีกไม่นานแล้วสินะ  คิคิ
โฮจังยั่วน่ารักอ่ะ  เอาใจไปเลยยยย

#7 By kw (103.7.57.18|27.130.174.239) on 2013-06-24 00:12

อ้าย เขินอะcry cry
ชานนูนอเค้าหวานเกิน ตอนแรกโฮยังเหวี่ยงแต่พอรู้เรื่องแหม หวานซะ
อา  คุณด้งใกล้จะได้เจอกันแล้ว

#6 By twilight (103.7.57.18|110.171.110.177) on 2013-05-15 11:37

ที่ด้งไม่ฝันอีกเพราะพี่เค้าฟื้นแล้วสินะ ทีนี้ก็รอแค่ได้เจอกัน
ว่าแต่นูนอค๊าเริ่ดแรงไม่เปลี่ยนเลยนะค้า ชอบๆ
นึกว่าตกลงแล้วจะได้มากกว่าจูบซะอีก อ๊ายยยยย

#5 By Juiilann (103.7.57.18|223.205.69.141) on 2013-04-29 13:18

โอ้โรแมนติคมากกกกกกกกกกกเขินแทนจุนโฮเลย อ่า
กว่าจะยอมตกลงเป็นแฟนได้นะ

เอแล้วพี่ชายชานเป็นใคร พี่คุณ? แล้วเค้าเป็นอะไรเหมือนเป็นเจ้าชายนิทราเลย ใช่ป่าวหว่า ฮ่าๆๆ

เหมือนพรหมลิขิตบางอย่างจะทำให้อูยองเจอกับคนที่ใช่หรือป่าวน๊า

#4 By Yuksho (223.206.170.66) on 2012-04-16 18:19

ชานนูนอ หวานนนมาก
นูนออารมณ์ว่า ยังไงก็ไม่มีทางยอมแพ้สินะ

ว่าแต่รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา >__< เดี๋ยวก็ไม่รอดจากอุ้งมือหมีหรอก นูนอยั่วซะขนาดนั้น คืนนี้นูนอจะรอดมั้ยนิ >__<

อูยองเจอแล้วสินะสถานที่แห่งความฝันจะเป็นไงต่อนิ~

#3 By bonussen on 2012-04-16 14:44

ว้าว วว ชานโฮเป็นแฟนกันแล้ววว
โฮแรงอะ
รอคุณด้ง พี่คุณเป็นอะไรถึงไม่สบาย

#2 By cat (192.168.1.104, 183.89.117.187) on 2012-03-20 00:26

ชานนูนอเค้าหวานกันไปก่อน

รอดูคุณด้งบ้างจะเป็นยังไง

ว่าแต่นิชคุณป่วยเป็นอะไรล่ะนี่

รออ่านตอนต่อไปนะคะ

#1 By khundong (124.120.214.157) on 2012-03-19 22:47