[SF] How to love?(ChanHo)Special

posted on 26 Mar 2012 13:27 by visaging in SF

Title: How to love? (Special)

Author:Snoww

Paring:2PM  ChanHo

Rate:NC-17

 

Snoww Talk : เป็น SF สั้นๆ  ต่อจาก how to love ตอนที่แล้วค่ะ

 มาอ่านวิธีการรักของ chanho กันเถอะค่ะ

 

-----------------------------------------------------------------------------

 ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว? 

ผมต้องทนฟังเสียงสะอื้นเมื่อกดรับโทรศัพท์ยามดึกอีกกี่ครั้งกัน? ทำไมนะก็แค่เพื่อนไม่ใช่หรือไง แต่ทำไมใจผมต้องเต้นแรง และรู้สึกโกรธทุกครั้งที่เสียงร่ำไห้นั้นดังแว่วมาตามสาย สองเท้าของผมก้าวลงบันไดรัวๆ ส่วนสมองก็คิดแค่ว่าทำยังไงจะไปให้ถึงที่หมายได้โดยเร็ว อากาศข้างนอกเย็นจัดกว่าที่ผมคิด แต่ความหนาวเย็นไม่อาจทำให้ใจที่กำลังร้อนรุ่มของผมเย็นลงได้เลย 







เวลา 01:52 /1 อาทิตย์ก่อน 

"จุนโฮนายรู้ไหม? ว่าทุกครั้งที่นายทะเลาะกับแฟนแล้วไม่สบายใจฉันมักจะเป็นคนแรกที่นายนึกถึงเสมอ" 

"ก็นายเป็นเพื่อนรักฉันนี่น่า" เสียงหวานดังแว่วมาตามสาย 

"ข้อนั้นฉันก็ดีใจ...แต่เวลานายมีความสุขกับแฟนนายดี นายรู้ตัวบ้างไหมว่าฉันมักจะเป็นคนสุดท้ายเสมอที่นายจะนึกถึง" 

"....." 

"นายไม่รู้หรอกว่าเวลานายไม่สบายใจแล้วโทรมาระบาย พอนายระบายความอัดอั้นตันใจของนายจบ นายก็สบายใจวางสายนอนหลับ...แต่ฉันสิ..ทำไมฉันกลับรู้สึกเป็นฝ่ายแย่แทนนาย" 

"ชานซองฉันขอโทษ" 

"ฉัน...ไม่รู้สิ ก็แค่อยากให้นายรู้แค่นั้น" 

"อืม...งั้นฝันดีนะชานซอง" 

"....เช่นกันอีจุนโฮ" 


ผมสะดุ้งตกใจตื่นเพราะเสียงกรีดร้องจากมือถือเครื่องเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือข้างเตียง ดึกสงัดอย่างนี้ไม่ลืมตามองหน้าจอก็รู้ว่าสายเรียกเข้านั่นมาจากใคร และนั่นก็เป็นการสนทนาครั้งสุดท้ายระหว่างผมกับอีจุนโฮเมื่อช่วงกลางดึกอาทิตย์ก่อน 







มือใหญ่เคาะประตูสองสามที ไม่ถึงอึดใจบานประตูไม้สีเบจก็เปิดออกโดยเจ้าของห้องตัวเล็กที่ยืนเม้มปากอิ่มแน่นเพื่อกั้นเสียงสะอื้นจนใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเรียวเปียกชื้น สองแก้มขาวยังมีร่องรอยของคราบน้ำตาให้เห็นจางๆ จุนโฮถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นพื้นที่ให้ผมก้าวเท้าตามเข้ามา เมื่อบานประตูปิดสนิทลง น้ำตาที่คนตัวเล็กพยายามกักเก็บไว้ก็พังทลายออกมาอีกครั้งพร้อมเสียงสะอื้น จนร่างบางสั่นไหว 

ร่างสูงดึงกระชากสองแขนเล็กยกขึ้นมา นัยน์ตาชานซองเบิกกว้าง เมื่อเห็นแขนขาวเต็มไปด้วยรอยข่วนเป็นแนวยาวแดงจนเลือดซึม มือหนาเลื่อนไปที่ต้นแขนเล็ก เพื่อประคองร่างบางเข้ามากอดแนบกาย ฝามือใหญ่ลูบปลอบที่เรือนผมนิ่ม หัวทุยนั่นค่อยๆเอนซบลงบนไหล่กว้าง จนใบหน้าหวานบดเบียดแนบชิดแผ่นอกแกร่ง 

เนิ่นนาน...จวบจนร่างบางนั้นหยุดสั่นลง เสียงสะอื้นไห้เริ่มขาดหาย มือเล็กยันตัวออกจากอกอุ่น ใบหน้าเรียวเงยขึ้นจ้องมองดวงตาสีนิลของร่างสูง ปากอิ่มคลียิ้มหวานน่ารักส่งให้ก่อนเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า 

"ก็ว่าจะไม่รบกวนนาย แต่ร้องไห้ทีไรแล้วมันหยุดเองไม่ได้ทุกที" 

"จุนโฮ...ไหนเคยบอกว่าจะไม่ทำอีก" 

"ทำยังไงน้ำตาก็ไม่หยุดไหล ... พยายามแล้ว แต่ทำไม่ได้ ไม่เคยได้สักที" 

จุนโฮเป็นแบบนี้เสมอ ขี้เหงา ช่างอ้อน และเอาแต่ใจ พอเวลาร้องไห้เสียใจมักจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ รอยแผลได้เลือดบนแขนขาว เกิดจากการเอาเล็บจิกข่วนเพื่อให้ตัวเองมีสติ นี่คงพยายามอดกลั้นน้ำตาอย่างถึงที่สุดแล้วสินะ 

กอด...เพียงอ้อมกอดปลอบโยนเป็นสิ่งสุดท้ายและสิ่งเดียวที่ทำให้น้ำตาอีจุนโฮหยุดไหลได้ ถ้าจุนโฮงอนให้รีบง้อ แล้วถ้าเมื่อใดที่จุนโฮเริ่มร้องไห้ ขอเพียงอย่าเดินหนี อย่าหันหลังให้ อย่าทำเป็นไม่สนใจ แค่เพียงเดินเข้าไปกอดร่างบางนั้นไว้ ต่อให้สะอื้นไห้รุนแรงแค่ไหน อีจุนโฮขอเพียงแค่กอด 

และอ้อมกอดนั้นมันมักจะมาจากฮวางชานซองคนนี้เสมอแล้วหัวใจฮวางชานซองคนนี้จะทนเป็นแค่อ้อมกอดอบอุ่นสำหรับอีจุนโฮได้อีกนานแค่ไหนแต่ถึงอย่างนั้นฮวางชานซองก็ยอม...ยอมทุกอย่างที่เป็นอีจุนโฮ 

ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว? 





18 July เวลา 18:35 น. 
ทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามาในร้าน เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาก็ดันลั่น ตามมาด้วยฝามือหนักๆที่ตบลงมาบนหัวเขาจนหน้าหวิดคะมำลงไปกองกับพื้น แรงตบหนักหน่วงขนาดนี้จะเป็นใครนอกจาก 

"แทคฮยอง!" 

"เออ .. ฉันเอง" คนผิวเข้มยืนยักคิ้วส่งสายตายียวนมาให้ ก่อนเอากล้ามแขนล่ำๆขึ้นวางพาดบนไหล่ร่างสูง กอดคอพากันเดินไปนั่งโต๊ะมุมในสุดของร้าน 

"ให้ผู้ใหญ่รอเสียมารยาทนะแกชานซอง" 

"โห...ผมกับฮยองห่างกันไม่กี่ปีเองไม่ใช่เหรอ แต่ถ้าให้นับอายุจากหน้านั่นผมไม่เถียงว่าฮยองดูเป็นผู้ใหญ่เยอะ" 

"อยากโดนอีกสักป๊าบไหม" แทคยอนพูดพร้อมชูมือหนาๆขึ้น จนชานซองต้องหดคอหลบ 

"ถึงตายเลยนะนั่นฮยอง!" 

"ว่าแต่นึกไงว่ะคืนนี้ชวนฉันไปเที่ยว ถ้าสาวๆเปลี่ยนใจมาหลงรักฉันหมด จะหาว่าแทคฮยองคนนี้ไม่เตือนอย่ามาโกรธกันทีหลังละ" 

"ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ...แค่วันนี้วันเกิดยุนอาเธอชวนมาเลยขัดไม่ได้ อีกอย่างไม่อยากไปคนเดียวมันน่าเบื่อ" ชานซองพูดพร้อมยกมือเรียกบริกรที่ยืนคอยรับออเดอร์ลูกค้าตรงเคานเตอร์ 

"หึ...คนนี้ควงกันได้กี่อาทิตย์แล้วว่ะ ขนาดวันเกิดเจ้าหล่อนยังไม่ใช่วันพิเศษสำหรบฮวางชานซอง" 

"ขออเมริกาโน่ร้อนครับ" ชานซองหันไปสั่งสิ่งที่ต้องการกับพนักที่เดินเข้ามารับออเดอร์ 

"ยังไงคืนนี้ก็อย่ามัวให้ของขวัญวันเกิดจนคางเหลืองละ พรุ่งนี้แกมีนัดพบลูกค้ากับฉัน..ถ้าแกเบี้ยว" แทคยอนพูดพร้อมยกมือทำท่าเอานิ้วชี้ปาดไปที่คอ 

สำหรับฮวางชานซองมีเพียงสิ่งเดียวที่เขามองว่ามันพิเศษ...อีจุนโฮ 

เหมือนเดิมแล้วทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเดิม เขายังคงเป็นได้แค่อ้อมกอดอบอุ่น เป็นได้แค่ที่เช็ดน้ำตาบนใบหน้าหวานพอน้ำตาแห้งหาย ที่ซับน้ำตาอย่างเขาก็เหมือนผ้าที่ใช้แล้ว ต้องโยนลงตระกร้าเพื่อรอวันซัก ก่อนที่จะหยิบขึ้นมาใช้ใหม่สินะ 







19 July เวลา 02:25 น. 

เพื่อนรัก...รักเพื่อน? 

ครั้งแรกที่ผมอยากมีสิทธิ์มากกว่า...คำว่าเพื่อน 


"อย่า!!!" 

"ช ชานซอง~ อื้อ"คนตัวเล็กถูกพลักลงบนเตียงกว้างก่อนที่ร่างสูงจะทาบทับตามลงไป สองมือเล็กทั้งผลักทั้งดันเพื่อหวังให้ร่างสูงที่ทาบทับเขารู้สึกตัว ริมฝีปากหนากดจูบลงบนกลีบปากอิ่ม ละเลียดดูดชิมความหวานบนเรียวปากสีสด ก่อนค่อยๆแทรกลิ้นเข้าไปตักตวงความหวานจากภายใน 

ลิ้นร้อนลากเลียผ่านซอกคอขาว มือใหญ่ไล้ที่เอวคอดก่อนค่อยๆสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อแล้วเลิกขึ้น ร่างบางสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงการรุกล่ำบนผิวกาย กลิ่นหอมหวานของคนใต้ร่างเหมือนเชื้อเพลิงที่ราดลงมาบนอารมณ์ที่กำลังครุกรุ่น ริมฝีปากร่างสูงกดจูบดูดเม้มยอดอกขาว จนคนตัวเล็กหลุดครางเสียงหวาน 

"อื้อ...อ๊ะ...ไม่..ชาน น.." 

"มะ..ไม่" คนตัวเล็กส่งเสียงร้องห้ามร่างสูงสั่นเครือ น้ำตาปริมเอ่อท้นขอบตาเรียว 

เมื่อเสื้อผ้าทุกชิ้นถูกคนแรงเยอะกว่ากระชากถอดออก จึงเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวนวลอวดสายตา เสียงร้องครางหวานเย้ายวนดังขึ้นทุกครั้งที่ร่างสูงก้มลงพรมจูบ รอยรักสีกุหลาบถูกฝากไปทั่วผิวเนียน ใบหน้าคมค่อยๆเลื่อนต่ำลงก่อนใช้ริมฝีปากร้อนครอบครองส่วนกลางลำตัวจนคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก 

"อืมม" ร่างสูงครางอืมในลำคออย่างถูกใจกับทุกสัดส่วนที่ริมฝีปากเขาได้ละเลียดไล้สัมผัสผ่าน 

"ชานซอง...ยะ อย่า...อ๊ะ" 

แรงอารมณ์ที่ค่อยๆถูกปลุก ทำให้เรี่ยวแรงที่พยายามต่อต้านหดหายหมดสิ้น สองมือเล็กจิกกำหมอนแน่น ใบหน้าเรียวชื้นเหงื่อแหงนเชิดขึ้นเมื่อความสุขสมถูกปรนเปรอให้ถึงขีดสุด เสียงหวานครางดังลั่นก่อนค่อยๆปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมา 

"อื้อ อ๊า อ๊ะ" 

สองแก้มขาวขึ้นสีแดงด้วยแรงอารมณ์ที่เพิ่งถูกปลดปล่อยไป ร่างสูงผละออกจากส่วนกลางโน้มใบหน้าลงมาจูบซับบนกลีบปากบางอีกรอบอย่างไม่รู้เบื่อก่อนค่อยๆยกขาเล็กแยกออก คนตัวเล็กร้องครางอย่าตกใจเมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังดุนดันเข้ามาช่องทางด้านหลัง 

"อย่า..เจ็บชานซอง อ๊ะ" 

ดวงตาเรียวปรือมองคนที่กำลังขยับกายเข้าออกด้านบน น้ำตาไหลเป็นสายด้วยความเจ็บปวด ร่างบางบิดเกร็งทุกครั้งที่คนด้านบนกระแทกส่วนนั้นเข้ามาโดนจุดอ่อนไหว ความคับแน่นทำให้คนใต้ร่างคอยแต่จะถดหนีแต่ก็โดนมือหนาดึงรั้งสะโพกขาวไว้ จนความเจ็บปวดค่อยๆโดนความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ร่างบางเผลอตัวแอ่นสะโพกรับตามจังหวะ ร่างสูงกดจูบลงบนหัวไหล่มนก่อนจะกระแทกความต้องการถี่ขึ้นเรื่อยๆ 

"อ๊ะ...ชาน....อ๊า...ชานซอง" 

"อ๊า...จุนโฮ" 

คนตัวเล็กฝากรอยเล็บไว้บนไหล่หนาเมื่อความต้องการถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง ร่างสูงเร่งจังหวะก่อนกระตุกตัวเกร็งค้างปล่อยของเหล