[Fic] Dream(KW,CNN) :7

posted on 05 Apr 2012 18:53 by visaging in Dream

Title: Dream 7

Author:Snoww

Paring:2PM KhunWoo,ChanHo

Rate:PG13-NC17

 

Snoww Talk : ช่วงนี้งานเยอะมากค่ะ ฟิคเลยเริ่มออกมาช้ามากทุกที

แล้วก็เริ่มที่จะสั้นลงด้วย กราบขออภัยรีดเดอร์ทุกท่านด้วยนะค่ะ

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------

 

 

 

ไม่เหมือนกันสักนิด!!!

 

 

 


ร่างสูงละริมฝีปากออกจากกลีบปากบาง มองแววตาตะหนกระคนปนสงสัยบนใบหน้าเนียน ส่งยิ้มอบอุ่นให้อีกรอบ ก่อนดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้


"ฮยองไม่รู้หรอกนะ ว่าอูยองกำลังทำอะไร แต่สิ่งที่ฮยองอยากบอกให้อูยองรู้ไว้คือ ไม่ว่ายังไงอูยองก็คือน้องชายที่ฮยองรักและเป็นห่วงไม่แพ้จุนโฮ และถ้าสิ่งนี้มันทำให้น้องชายคนนี้ของฮยองหยุดร้องไห้ได้ฮยองก็ยินดี"


"ฮยอง...ผม..ขอโทษนะฮะ"


"ฮยองผ่านโลกมามาก ทำไมฮยองจะมองไม่ออกว่าน้องชายของฮยอง กำลังเป็นโรคหัวใจ"


"...." ยันตัวออกจากอก แล้วช้อนตาขึ้นมองคนพี่ด้วยความงุนงง พาให้ร่างสูงต้องหัวเราะร่วนกับความเดียงสาของร่างบาง


"รู้หัวใจตัวเองเร็วๆละ อย่าปล่อยให้เขารอนาน หรือจะเรียกใช้บริการจูบของฮยองอีกสักรอบ"

 


.

.

.

 


ร่างบางนอนเหยียดตัวยาวบนเตียงนอน ยกมือขึ้นวางบนอกซ้ายของตัวเอง แพขนตายังชื้นรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาใส ก่อนเปลือกตาบางจะปิดลงอย่างอ่อนล้า




"นายจะรู้ได้...ด้วยหัวใจนายเอง"




สิ่งนุ่มทุ่มดังก้องวนซ้ำในโสตประสาท ชัดเจนเสียจนเหมือนมีคนกระซิบพูดกรอกอยู่ข้างหู ฟันคมขบกัดลงบนริมฝีปากแน่นจนแทบปริแตกเมื่อเสียงนุ่มทุ่มยังคงดังวนก้องพร้อมภาพใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนที่ปรากฎเห็นเด่นชัดแม้ยามหลับตา



เมื่อรู้ด้วยหัวใจตัวเองแล้วทำไมถึงเจ็บนัก ร่างบางตะแคงขดตัวเข้าหากันช้าๆ สองมือเล็กยกขึ้นปิดปากกั้นเสียงสะอื้น เมื่อความเจ็บเกิดขึ้นในใจ แต่ทำไมถึงพาให้กายต้องร้าวรานไร้เรี่ยวแรง




.

.

.




เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังใกล้เข้ามาก่อนหยุดลง ร่างบางยังคงก้มหน้าสนใจอยู่กับตัวอักษรลายตาบนหน้ากระดาษ ก่อนเอ่ยพูดออกไปโดยไม่เงยหน้ามองคนที่ยืนรออยู่หน้าโต๊ะ


"ใกล้แล้วละจุนโฮ รอก่อนนะขอตรวจบรรทัดนี้ก่อน"


"ผมมาขอปาฎิหาริย์...อีกครั้งครับ"


"คะ คุณ คุณหมอมินโฮ!"

.


.

.

 

 


เพล้งงง!!!!

 

 

 


"ออกไป บอกให้ออกไป"

 

 


ป้าแม่บ้านวิ่งออกมาจากห้องด้วยสีหน้าตื่นกลัว แต่เมื่อหันมาเห็นร่างบางยืนอยู่ก็แทบจะถลาเข้าไปกอดรับทันที


"คุณอูยองขา ช่วยป้าด้วย"


"เกิดอะไรขึ้นฮะป้า เสียงโครมครามอะไรในห้อง" ร่างบางพูดพร้อมมองไปที่ประตูห้องต้นเหตุของเสียงดัง


"คุณนิชคุณค่ะ เธออาละวาด ก็ตั้งแต่คุณอูยองไม่ว่างมาข้าวเธอก็ไม่ค่อยทาน แถมยังโมโหร้ายขึ้นเรื่อยๆ ใครเข้าหน้าก็ไม่ค่อยติด หงุดหงิดตลอดเวลาเลยค่ะ"


 

 

……….

………………….

……………………………..

 

 


เมื่อบานประตูเปิดออก สิ่งที่เห็นคือข้าวของในห้องล้มกระจัดกระจาย บางชิ้นแตกหักจนแทบไม่เหลือเค้าโครงสภาพเดิม

 

"มาทำไม!!!"

 

"ผมก็ไม่ได้อยากมา แต่แฟนพี่ไปขอร้องให้ผมมา" เมื่อเจอคำถามที่ฟังดูไม่ต้อนรับตามด้วยน้ำเสียงกระชาก ทำให้อูยองตอบกลับไปด้วยถ้อยคำประชดประชันปนเสียงแข็งๆบ้างเช่นกัน



"เลยลำบากนายต้องมาสินะ" นิชคุณพูดพร้อมยกยิ้มเหยียดๆไปให้




เมื่อเห็นว่าอารมณ์ตอนนี้คงพูดกันไม่รู้เรื่อง คนตัวเล็กจึงตัดสินใจหันหลังเดินกลับไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันจะบิดลูกบิดออก คำพูดของร่างสูงทำให้ต้องชะงักมือไว้



"ใจง่าย"


"พี่คุณพูดอะไร" คนตัวเล็กหันกลับมาพร้อมหน้าตาเอาเรื่อง แต่กลับดูอวดดีในสายตานิชคุณ


"ฉันต่างหากต้องถามนายอูยอง นายปล่อยให้ฉันใกล้ชิดนายทั้งๆที่นายเอง....มีคนรักของนายอยู่แล้ว ไม่เรียกใจง่ายแล้วเรียกว่าอะไร" คำพูดแทบจะหลุดหายไปในลำคอ เมื่อต้องพูดสิ่งที่ทำให้เขาคิดมากมาตลอดจนแทบคลั่ง


"ผมไม่เข้าใจ พี่คุณกำลังหมายถึงอะไร" อูยองมีสีหน้าเจ็บปวดเมื่อคำพูดดูถูกถากถางออกมาจากปากร่างสูง

 

 


ผิดหวังที่คนตรงหน้าพูดจากล่าวหาเหมือนเขาไปหลอกลวงอะไรไว้ แล้วยังเรื่องคนรักนั่นอีก ต่อให้อีกกี่สิบหมอมินโฮไปตาม ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงคนที่กำลังยืนระเบิดอารมณ์ใส่เขาอยู่ตอนนี้ จ้างให้จางอูยองจะไม่มีวันทิ้งงานทิ้งทุกอย่างไว้แล้วรีบบึ่งมาหาทันทีแบบนี้เด็ดขาด

 


"นายอย่ามาตีหน้าซื่อได้ไหม จางอูยอง ถ้านายจำไม่ได้ฉันก็จะทบทวนให้ ว่าอะไรที่เรียกว่าใจง่าย"

คนตัวสูงพูดพร้อมปราดตัวเข้าไปประชิดร่างบาง สองมือหนาจับลงบนต้นแขนเล็กไม่ให้ขยับหนีไปไหน

 


"ลืมหรือยัง รสจูบของฉัน"

 

 

"พี่คุณ!!!"


 

 


พูดจบก็กระชากร่างบางเข้ามาชิดอกแกร่งก่อนบดริมฝีปากจูบลงไปหนักหน่วงให้หายแค้นหายคิดถึง  

"อื้อ..." มือเล็กทุบรัวบนไหล่หนาแต่ร่างสูงไม่มีท่าทีสะทกสะท้านกับกำปั้นน้อยๆนั่นสักนิด

 


ร่างสูงละริมฝีปากออกแล้วกระซิบแผ่วเบาบนกลีบปากบาง "ใจร้าย...ทำไมใจร้ายกับพี่นักอูยอง" เสียงนุ่มทุ่มที่พร่ำตัดพ้อต่อว่า พาให้ใจดวงน้อยสั่นระรัว จะมีไหมสักครั้งที่จะต้านทานสัมผัสและคำอ้อนหวานของคนพี่ได้ แรงบีบที่ต้นแขนเล็กค่อยๆคลายลง มือหนายกขึ้นไล้นิ้วแผ่วเบาบนแก้มเนียนก่อนจุมพิตซ้ำลงไปอีกรอบให้คลายความคิดถึง

 


"อย่าปล่อยมือจากพี่ไปอีกได้ไหม" พูดพร้อมพรมจูบไปทั่วใบหน้าขาว แววตาเกรียวกราดแปรเปลี่ยนเป็นหมองหม่นจนใจหาย

 

 


"ผมเคยฝันถึงผู้ชายคนหนึ่ง  เขาจุมพิตฝากแผ่วเบาแล้วบอกว่ารอเพียงผม เขาบอกว่าจะรู้ได้ด้วยหัวใจตัวเองว่าคนคนนั้นคือเขา พี่คุณบอกผมทีว่าคนๆนั้นคือ..."

 


ริมฝีปากยักทาบปิดกลีบปากอิ่ม ให้จุมพิตแสนหวานแทนคำตอบ เปลือกตาบางปิดลงช้าๆมือเล็กยกขึ้นโอบกอดรอบคอร่างสูง เรียวปากอิ่มเผยออ้าออกรับจูบเร้าร้อนดูดดื่มที่ถูกมอบให้ ก่อนวงแขนแข็งแรงจะช้อนอุ้มคนตัวเล็กลอยขึ้นจากพื้น


 


.

.

.

 

 

 



วงแขนแกร่งวางร่างบางลงบนเตียงนุ่ม โน้มใบหน้าลงจุมพิตบนปลายคางมน จมูกโด่งซุกไซ้สูดกลิ่นหอมบนซอกคอขาว ฝ่ามือหนาลูบไล้ผิวนุ่มลื่นใต้เสื้อเชิ้ตแล้วค่อยๆปลดกระดุมถอดทิ้งลงพื้นให้พ้นจากร่างเนียน ลิ้นร้อนลากไล้ร่องอกบางก่อนริมฝีปากยักจะกดจูบดูดเม้มฝากรอยรักสีกุหลาบทั่วแผ่นอกขาว ในขณะที่มืออีกข้างค่อยเคลื่อนต่ำลงปลดกางเกงยีนส์สีซีดออกจากขาเรียว เหลือไว้เพียงชั้นในบางเบาห่อหุ้มแกนกลางร่างบางเอาไว้

 



"พี่รักอูยอง รักและรอมาตลอด" โน้มตัวลงไปหาร่างบางแล้วกระซิบคำว่ารักแสนเพราะที่ข้างหู
คนตัวเล็กนอนหอบหายใจแรง สองแก้มขึ้นสีแดงจัดเพราะคำรักและแรงอารมณ์ที่เริ่มถูกจุด ร่างสูงไม่รอช้าถอดอาภรณ์เนื้อดีออกจากร่างกาย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นแข็ง จนคนตัวเล็กต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย

 

นิ้วเรียวเกี่ยวชั้นในชิ้นสุดท้ายบนร่างบางออก เผยแกนกลางตั้งแข็งรอการปลดปล่อย ลิ้นร้อนไล้วนชิมน้ำหวานที่ส่วนปลาย ก่อนใช้ริมฝีปากกลืนอมจนคนตัวเล็กหลุดครางร้องเสียงหวาน

 

 


"อื้อ...อ๊า..." สองมือเล็กจิกกำผ้าปูแน่น ส่งเสียงร้องครางหวานหูเมื่อถูกคนพี่ปรนเปรอให้จนเสียวซ่านเจียนแทบขาดใจ

 

 


"อ๊ะ" ความรู้สึกหวาบหวามเสียวซ่านฉุดพุงขึ้นตามจังหวะขึ้นลงของมือและปากที่รูดรั้ง ร่างบางสั่นระริกพลางแอ่นเด้งสะโพกขึ้นเมื่อความรู้สึกถูกรุกเร้าจนเร่งร้อน กระตุกตัวเกร็งค้างจนปลดปล่อยน้ำรักข้นขุ่นไหลเปรอะมือเรียว


 

 

 


"อ๊ะ อ๊า~"

 

 

 


ใบหน้ามนพราวชื้นด้วยหยาดเหงื่อจากแรงอารมณ์ที่เพิ่งถูกชักพาให้ปลดปล่อย แผ่นอกเนียนที่ถูกฝากรอยรักสีกุหลาบเอาไว้ไหวกระเพื่อมหอบ เลื่อนกายขึ้นทาบทับร่างเปลือย มือหนายกขาเรียวแยกออก คนตัวเล็กจ้องมองคนบนร่างด้วยแววตาตื่นกลัว ริมฝีปากเม้มปิดแน่นเป็นเส้นตรง เมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมร้อนอุ่นที่กำลังเคลื่อนเข้ามาภายในตัว

 

 


"พี่รักอูยอง ... ไว้ใจพี่คุณนะ" ร่างสูงก้มลงจุมพิตปลอบริมฝีปากบางเผยออ้าออกจูบรับ เพื่อให้หวังลืมความเจ็บปวดที่ส่วนล่าง ก่อนค่อยๆดันส่วนแข็งเข้าไปจนลึกสุดแล้วขยับร่างเข้าออกเป็นจังหวะเนิบช้า

 

"อ๊ะ ...พี่คุณ.." น้ำตาใสเอ่อท้นขอบตาเรียวแล้วหยดลงไหลอาบข้างสองแก้มขาว คนตัวเล็กผวาโอบกอดรอบคอร่างสูงไว้เมื่อความเจ็บแปลบคับแน่นแล่นริ้วทั่วร่างกาย

 


เสียงครางต่ำดังประสานเสียงหวีดหวาน เมื่อคนบนร่างกดดันโดนจุดอ่อนไหว ดวงตาเรียวปรือมองคนบนร่างใบหน้าหล่อเหลายามนี้ยิ่งดูน่าหลงไหล ความเจ็บปวดค่อยคลายจางหาย หัวสมองขาวโพรงเมื่อความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ยามร่างสูงเร่งจังหวะดันกระแทก ส่งความต้องการเข้ามาลึกสุดแล้วผ่อนปรนชักออกให้ซ่านเสียว

 

 


"อ๊า อูยอง"

 

"พี่...พี่คุณ ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ"

 

 



ยกขาเรียวขึ้นวางพาดบนบ่า มือหนาเลื่อนจับบีบสะโพกกลม แล้วหันใบหน้าฝังจุมพิตบนขาขาวขยับกายเร่งจังหวะกระแทกถี่ ช่องทางรักอึดอัดตอดรัดแน่น ก่อนสองร่างเกี่ยวแนบกระตุกเกร็งเมื่ออารมณ์เร่งเร้าพุงทะยานถึงขีดสุดจนปลดปล่อยความต้องการออกมาแทบพร้อมกัน

 

.


.


.

 

 

ร่างบางยันกายขึ้นจากเตียงนุ่ม ขยับตัวแผ่วเบาด้วยกลัวคนที่กำลังนอนหลับสบายจะลืมตาตื่นขึ้นมา ปลายเท้าแตะบนพื้นห้องที่เย็นเยียบ พอๆกับความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย กัดฟันก้มลงหยิบเสื้อผ้าที่หล่นกองบนพื้นขึ้นมาสวมใส่ ก่อนหันกลับไปมองใบหน้าหวานหล่อเหลาที่ยังนอนหลับนิ่งบนเตียง

 


ไม่อยากปล่อยมือ ไม่อยากเดินหนี แต่เพราะไม่อาจทนอยู่เผชิญสู้หน้าเจ้าของตัวจริง ก้าวออกมาจากห้องอุ่นแล้วปิดประตูอย่างเบามือ น้ำตาใสหยอดลงบนใบหน้าไม่ขาดสาย รู้สึกผิดที่เผลอตัวปล่อยใจไปกับคนมีเจ้าของ โกรธตัวเองที่ทำตัวเกินกว่าหน้าที่ที่หมอมินโฮร้องขอ

 


"ขอโทษนะฮะพี่คุณ.."


 

 

.


.


.

 

 

 

 


เรือยอร์ชสีขาวแล่นฝ่าเกลียวฟองคลื่นที่โหมกระหน่ำสาดซัดกระแทกจนลำเรือโคลง ก่อนคลื่นลูกยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นด้วยแรงลม จะปะทะเข้ากลืนกินลำเรือจมหายไปในท้องทะเล เสียงฟ้าร้องดังก้องแข่งเสียงลม ร่างสูงตะกายเกาะถังน้ำที่ลอยคว้าง ก่อนสติทุกอย่างจะดับมืดมิดลง

 

เสียงเล็กดังแว่วที่ข้างหูพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาตามลม เปลือกตากระพริบขยับก่อนปรือลืม ภาพที่เห็นลางเลือนไม่เด่นชัด รู้สึกอุ่นบนข้อมือ ก่อนมือเล็กจะจับกุมแล้วบีบไว้

 

"คุณฮะ คุณเป็นอะไรไหมฮะ คุณอย่าเพิ่งตายนะ" คนตัวเล็กในชุดกางเกงวอร์มสีขาว ร้องเรียกร่างสูงที่นอนเลือดท่วมศีรษะไหลอาบใบหน้า ล่วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนหยิบผ้าผืนนุ่มออกมากดซับเลือดบนบาดแผล

 

"โอ้ย!"

"อดทนหน่อยนะฮะ ผมจะไปตามคนมาช่วย คุณเอามือกดบาดแผลบนหัวไว้ก่อนนะฮะ"

ผงกศรีษะขึ้นเพ่งมองคนพูดแต่สติที่เหลือน้อยกลับยิ่งลางเลือน กลิ่มหอมอ่อนที่ตราตรึงค่อยลอยหายไปพร้อมร่างบางที่วิ่งออกไปไกล มือเพรียวยกขึ้นไขวคว้ากลางอากาศ ก่อนสติจะดับวูบไปอีกครั้ง

 


.

.

.

 

 


ตกใจสะดุ้งเฮือกลืมตาตื่นเมื่อภาพอดีตย้อนกลับมาเป็นภาพฝัน   ใจหายอีกครั้งเมื่อวาดแขนไปข้างกายแล้วว่างเปล่า อีกครั้งแล้วที่ปล่อยให้ร่างบางหนีหายไป แล้วเมื่อไหร่จะได้บอกเรื่องสำคัญกัน  เปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบกล่องไม้สีดำที่ปิดแน่นอยู่ ในเมื่อที่ผ่านมาเป็นฝ่ายเฝ้ารอมาตลอด  คราวนี้ขอลองเป็นฝ่ายตามหาดูบ้างสักครั้ง  



จางอูยอง...

 

 

 

TBC.

------------------------------------------------------------------------

 

 

สุดท้ายรักรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนเลยค่ะ ^^

เหมือนเดิมค่ะ อ่านแล้วคอมเม้นท์นะค่ะคนดี+++

 

Comment

Comment:

Tweet

ทะเลาะกันอยู่ดีๆๆๆๆ  ก็หวานหยาดเยิ้มเลยนะ
คือเปลี่ยนอารมณ์เร็วเกิน
ยังเคลียปัญหาไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย
แล้วด้ง...แกหนีไปไหนห๊ะ  เขินหรออออ  คิคิ
เรื่องอดีตมันเป็นแบบนี้นี่เอง  เข้าใจแหละๆๆๆๆๆ

#16 By kw (103.7.57.18|27.130.174.239) on 2013-06-24 00:51

อ๊ายยย cry cry cry
อ่านไปเขินไปอะ มันดูหวาน อบอุ่นมาก
พี่คุณรักด้งมากอะ บอกไปเลยเร็วๆนะ
ด้งอย่าเข้าใจพี่คุณผิดซิ

#15 By twilight (103.7.57.18|110.171.110.177) on 2013-05-15 12:40

อร๊ายยยยย เค้าได้กันแล้ว
แต่เค้ายังไม่เข้าใจกัน ด้งนู๋อยากรู้อะไรก็ซักฟอกพี่เค้าสิลูก
อย่าคิดเอง มันเสียเวลารู้มั้ยคะ ไรท์จะรีบจบเค้าเลยได้กันไวใช่มะ ใช่ม้า
ฮ่าๆๆๆ แล้วชานนูนอหายไปไหนแล้วคะ คิดถึงคู่รอง
อยากรู้ว่านูนอจะเลิกกลัวชองกัมรึเปล่าอ้ะ

#14 By Juiilann (103.7.57.18|223.205.69.141) on 2013-04-29 14:37


แอบตกใจนึกว่าจุนซูจะแอบคิดอะไรกับอูยองซะอีก ช่างเป็นพี่ชายเพื่อนที่ดีจริงๆเพราะรักอูยองเหมือนน้องชายแท้ๆอีกคน

ส่วนพี่คุณอารมณ์ฉุนเฉียวมากจนคนอื่นๆเข้าหน้าไม่ติด เป็นใครก็คงโกรธที่เห็นคนที่ตัวเองรักไปจูบกับคนอื่น

สุดท้ายกรี๊ดดดดด อาเขาเป็นของกันและกันแล้ว แต่ก็นะความเข้าใจบางอย่างก็ยังไม่ได้รับความกระจ่างสักที
รีบไปตามน้องเลยพี่คุณ

ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ><

#13 By Yuksho (223.206.170.66) on 2012-04-16 19:58

อุ้...
ซูก๋าเป็นผู้ใหญ่มากๆเลย >__< ผ่านน้ำร้อนมาก่อนจริงๆสินะ ถึงได้เข้าใจอูด้ง ทีนี้อูด้งก็รู้ใจตัวเองแล้วสินะ

น่าสงสารอูด้งจริงๆเลย...
เรื่องของหมอมินโฮ...แต่อูด้งก็รักคุนนี่แล้วนินา >__<

คุนนี่จะทำไงต่อนิ

#12 By bonussen on 2012-04-16 15:38

โอววววววววววขอเม้นในนี้เลยนะคะ
ncเขินมากอะค่ะไร้เขียนซะเห็นทำเลือดไหลหมดตัวแล้ว555
ขอบคุณมากคะ

#11 By nkwy (171.98.127.121) on 2012-04-13 00:36

ตอนแรกแอบหวั่น กลัวพี่คุณจะรุนแรงกับด้ง
แต่ผิดคาด พี่ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน...
รู้สึกอบอุ่นดีนะคะชอบๆๆ
แต่...ด้งหนีพี่คุณไปไหนแล้วล่ะเนี่ย

#10 By Imigie (124.121.249.46) on 2012-04-10 14:03

อร้ายยยยย >\\\\\<

แอบมาโหนหวนในเม้นท์ตัวเองอีกรอบ

หลังจากเขียนฉาก NC Part8 เสร็จแล้ว

อดใจไม่ไหวเหมือนกันอยากเอาลงให้อ่านกันเร็วๆ

แต่ขอเต็มเนื้อหาบางฉากบางตอนก่อนนะค่ะ

จะรีบลงด่วนๆเลย จริงๆนะ สัญญาเลย

จะไม่ให้เกินวันสองวันนี้แน่นอน

#9 By Snoww on 2012-04-08 15:55

ว้าาาากกกกก ลูกด้ง ได้พี่คุณแล้วทิ้ง
แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันล่ะเนี่ย... T^T

#8 By เ้ดร (58.11.251.177) on 2012-04-08 12:31

แอบมาสปอย์ เบาๆค่ะว่า ตอน8 NC น่ารักมากกก

อีพี่หื่นเบาๆ อีน้องได้เสียตัวอีกรอบแบบมึนๆ

อดใจรออีกหน่อนะค่ะ เสร็จปุ๊ปจะรีบลงให้อ่านทันทีเลย

#7 By Snoww on 2012-04-07 17:43

เข้ามาเจอไรท์ตอบเม้น มันทำให้อยากอ่านตอน8 โดยไว และตอนอื่นๆด้วย

เพราะอยากอ่าน NC อุ๊บ O X o 555++ หลุดหื่นสินะ

แก้ตัวทันมั๊ยอ่ะ อยากอ่านต่อเร็วๆเพราะอยากรู้ที่มาที่ไปของการเจอกันครั้งแรก

ของคู่นี้ คำแก้ตัวพอฟังดูดีขึ้นมั๊ยคะเนี่ย 555

รออ่านตอนต่อไปนะคะ เรื่องนี้สนุกมากค่ะชอบๆ

#6 By khundong (110.169.217.60) on 2012-04-07 17:04

ขอบคุณทุกคนนะค่ะ ที่ชื่นชอบ fic เรื่องนี้
และติดตามคอยอ่านกัน
บอกตรงๆเลยว่ากับฉาก NC ไม่ค่อยถนัดอย่างมาก
แต่ก็พยายามเขียนปรับ อยู่หลายวันเลยค่ะแค่ฉากนี้ฉากเดียว
อยากให้อ่านแล้วรู้สึกว่าคนพี่ไม่ได้รังแกปล้ำน้อง
ถึงจะจับน้องกดเพราะอารมณ์โกรธก็ตาม คริๆ

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ที่เป็นแรงใจอย่างดีเลยค่ะ
อ่านคอมเม้นท์ทุกคอมเม้นท์แล้วนั่งยิ้ม
สำหรับใครที่ลุ้น มีคำถาม ว่าน้องเคยเจอพี่มาก่อนไหม?
แล้วเมื่อไหร่พี่จะบอกน้องว่ามินโฮไม่ใช่แฟน
แล้วเรื่องในอดีตที่ผ่านมามันเป็นยังไงกันแน่
ใกล้เฉลยแล้วค่ะ ว่าเรื่องราวเป็นมายังไง
จะรีบปั่นตอน8มาลงให้อ่านกันนะค่ะ
แบบว่าอยากมีฉากNCอีกสักรอบ ฮาๆแอบหื่นเอง

สุดท้ายขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนเลยค่ะ
big smile

#5 By Snoww on 2012-04-06 17:31

กรี๊ดดดดดดดดดดดด อะไรกัน อะไรก๊านนนนนนนนนน

แหม..น้องเป็นห่วงรีบมาดู เจอคนพี่อาวะวาดใส่ แต่ไปๆมาๆ

ไหงอิพี่จับน้องกดล่ะคร๊าาาาาาา คิคิ ไม่ค่อยเลยนะนิชคุณ

บอกรักน้องไปแล้ว ทำไมไม่เคลียร์เรื่องมินโฮไปด้วยล่ะคะนั่น

ดูสิน้องเข้าใจผิดไปไหนต่อไหนแล้ว เลยชิ่งหนีออกมาเลย

งานนี้จะออกตามน้องแทนการเฝ้ารอน้องมาตลอดแล้วใช่มั๊ย

รีบๆไปบอกน้องนะ ว่ารักน้องคนเดียว ไม่มีใครอื่น

ว่าแต่สองคนนี้เค้าเคยเจอกันมาก่อนเหรอคะเนี่ย

รออ่านตอนต่อไปนะคะ

#4 By khundong (115.87.64.50) on 2012-04-06 11:50

ชอบจัง ฟิคเรื่องนี้ อ่านแล้วลุ้นตลอดเวลา

ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะจ๊ะ

#3 By milkhottest on 2012-04-06 08:16

เมื่อไหร่จะได้บอกรักกันสักทีเนี่ย

#2 By cat (125.26.124.186) on 2012-04-05 23:54

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!! รักไรเตอร์ที่สู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดก็เสียตัวสักทีนะคะลูก 55555555 ไรเตอร์แต่งเก่งมากกกก ฉากNCไม่น่าเกลียดเลย มันดุอบอุ่น แบบพี่คุณทนุถนอมน้องมากกกก แต่นิชคุณคะ ตอนแรกได้ข่าวว่าแกอาละวาดแทบตาย พอน้องมา ตอนแรกก้ดุเหมือนจะวีนแตก แล้วไหนมาจับน้องกดได้ละคะ 5555555555555 ชอบที่อิพี่คิดถึงน้องตลอดเวลา เหมือนจะมีฉากอดีตแวบมานิดนึง อยากรู้ว่าพี่คุณเคยเจออูยองมาก่อนใช่มั้ยเนี่ย แล้วคุณหมอมินโฮ พี่คุณก็ไม่พูดสักทีว่ามินโฮไม่ใช้แฟน สงสารน้อง เสียตัวให้เค้าแล้วยังต้องมาเสียใจเพราะเข้าใจผิดอีก อยากอ่านต่ออออออออออแล้ว ไรเตอร์มาต่อเร็วๆน้า เราชอบเรื่องนี้มากกเลย

ขอบคุณมากๆนะคะ :)

#1 By seennie (58.8.45.151) on 2012-04-05 23:52