[Fic] Villain (วายร้าย) 1 (KW,CNN,TS)

posted on 05 Apr 2012 19:00 by visaging in Villain

Title: Villain (วายร้าย) 1
Author: Snoww
Paring: 2PM khunwoo/ChanHo/TaecSu
Rate: PG

 

Snoww Talk : เขียนไปนั่งอมยิ้มไป จางอูยองมันร้ายมันน่ารัก

มันแสบ เรื่องนี้เหมือนสลับขั้วจากเรื่อง Dream  เพราะเรื่องนี้

คนน้องมันโคตรเอาแต่ใจ คนพี่ก็ยอม ยอม ยอม ตลอดเวลา

อ่านแล้วติชมได้เลยนะค่ะ จะได้นำไปปรับปรุงเรื่อยๆค่ะ

ฝากฟิคเรื่องที่ 2 ด้วยค่ะรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคน^^

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------





คนแก้มป่องนั่งตักไอศครีมรสนุ่มเข้าปากพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ผิดกับคนที่นั่งกอดอกยู่ปากฝั่งตรงข้าม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผลเมื่อเช้าเป็นยังไง

 


แพ้ไอ้เด็กแสบนี้ราบคาบ ลืมไปว่าไอ้เด็กนี่มันลูกพังพอนถึงได้กล้ามาลวงคองูเห่าตัวพ่ออย่างเขาถึงที่แถมเล่นทีเผลอเอาหมอนข้างกดคอจนหน้าคว่ำหายใจแทบไม่ออกเลยต้องขอยอมแพ้ ไม่งั้นตอนนี้นิชคุณคงกำลังนอนหลับสบายฝันหวานอยู่บนเตียงนุ่ม ไม่ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงจางอูยองจอมวายร้ายอย่างนี้


"คุณฮยอง~"


"จะเอาอะไรอีก"


"ขออีกถ้วยได้ไหมฮะ"


"เดี๋ยวไม่สบาย"


"น๊า~นะ คุณฮยองนะ"

 

ร่างสูงพยักหน้าสองสามที แล้วเบือนหน้าหนีออกไปนอกร้าน เวลาอ้อนก็น่ารักดีจนอดใจอ่อนให้ไม่ได้ทุกครั้ง แต่บทจะร้ายก็แสบเอาเรื่องจนสยองไปถึงทรวงเลยละ

 


เมื่อร่างสูงอนุญาติก็รีบลุกตรงรี่ปรี่ไปที่เคาน์เตอร์สั่งไอศครีมรสโปรดอย่างคล่องแคล้ว แถมพิเศษเพิ่มท๊อปปิ้งจนพูน เมื่อไอศครีมรสหวานถูกวางลงตรงหน้าก็ประคองถือถ้วยกลับมาที่โต๊ะแต่... ว่างเปล่า!

 



แทบจะปาถ้วยไอศครีมในมือทิ้ง เมื่อหันมาแล้วไร้เงาร่างสูงที่นั่งรอ เดินกลับมาวางถ้วยไอศครีมเย็นเฉียบลงบนโต๊ะก่อนทิ้งตัวลงนั่งก้มหน้า ดวงตาเรียวรื้นน้ำตาใสเมื่อรู้สึกว่ากำลังโดนปล่อยทิ้ง


ความรู้สึกอุ่นวาบที่ลำคอเมื่อผ้าผืนนุ่มสีแดงสดพาดพันลงมา พอเงยหน้าขึ้นก็เจอรอยยิ้มหวานจากคนที่คิดว่าหนีหาย ยิ่งทำให้น้ำตาที่กำลังเอ่อท้นไหลหยดลงอาบแก้มเนียน

 


"ร้องไห้ทำไมอูยอง อย่าบอกนะว่าจะกินอีกถ้วย ยังกินไม่หมดเลยนี่น่า" ยกนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าคนตัวเล็ก พลางก้มมองไปที่ถ้วยไอศครีมบนโต๊ะที่ตั้งนิ่งทิ้งไว้


"ฮึก...ก็ ก็คุณฮยองไม่อยู่ที่โต๊ะ"


"ไปเอาผ้าพันคอที่รถมาให้ อากาศเย็นแถมยังกินไอศครีมเข้าไปเยอะอีก เกิดไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง"


"ฮึก คุณฮยอง"


"ไม่อยากลำบากต้องอดนอนคอยนั่งเฝ้าไข้เด็กดื้อ...อ๊ะ อะ " รีบคว้าถ้วยไอศครีมที่เริ่มละลายขึ้นมาเป็นตัวประกัน พร้อมพยักหน้ายียวนส่งไปให้เด็กแก้มป่อง ที่กำลังทำท่ากางมือเตรียมพุ่งเข้ามาขย่ำ


"ไม่กินแล้วก็ได้" พูดพลางสะบัดแก้มเปรอะน้ำตาหนี เพราะอีกเดี๋ยวคุณฮยองก็ต้องง้อ ยอมคืนไอศครีมให้อยู่ดี


"...."


แต่มันชักจะนานไปแล้วนะ ทำไมเงียบอยู่อีก ไม่ใช่ว่าคราวนี้ลุกหนีกันไปแล้วจริงๆ เมื่อฉุกคิดขึ้นได้จึงรีบหันหน้ากลับไปมอง

 


"อร่อยดีนะ แล้วดูสิ ท๊อปปิ้งเย๊อะเยอะ...อ้าม อ้ำ" นิชคุณตักไอศครีมเข้าปากโชว์ด้วยท่าทางชิวๆ แถมกินซะไวเกือบหมดถ้วยแล้วนะนั่นน่ะ

 


"คุณฮยอง!!!"

 

"ครับ~น้องอูยอง"




.

.

.


 


เรื่องสยองที่สองของวันนี้ เมื่อไอ้ตัววายร้ายจางอูยองโดนขัดใจคือ... แม่งแหกปากร้องไห้เป็นเด็กห้าขวบกลางร้าน จนลูกเด็กเล็กแดงหันมามองเขากันเป็นตาเดียว โน้นไอ้ตัวต้นเรื่องนั่งหลับหูหลับตาแหกปากร้องไม่มองมัน มามองเขาทำไมกันนนน เขาผิดใช่ไหมที่เอาไอศครีมมันมากิน แถมปฎิเสธไม่ได้ด้วยหลักฐานคาปากคามือ...โดนไปเต็มๆนิชคุณ


 



"สวยเนอะคุณฮยอง"

 



จุก!!!...จุกยิ่งกว่าโดนกระโดดทับหลังเมื่อเช้าอีก หมดกันเงินกงเงินเก็บ อยากเตะตัวเองนักถ้าทำได้ ทำใครร้องไห้ไม่ทำ มาทำไอ้วายร้ายแก้มป่องนี้ร้องไห้  แบงค์หมื่นวอนในกระเป๋าเลยกลายสภาพเป็นเสื้อแจ๊คเก็ตสีเหลืองแสบตาไปทันที


"อูยอง อ่า~"


"อะไรฮะคุณฮยอง"


"กลับได้ยังอะ ฮยองหิวข้าวเย็นแล้ว"


"กลับก็ได้ฮะ" พูดเสร็จก็เดินแถดๆ ตรงไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งหน้าแป้นรอ

 


นิชคุณก้าวเท้าตามไป แล้วเปิดประตูขึ้นนั่งประจำที่พลขับ คาดสายเบลท์สตาร์ทรถแล้วค่อยๆเหยียบคันเร่งเพื่อหมุนพวงมาลัยออก

 

 

เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวห่างยานช๊อปปิ้งมาได้สักพัก เด็กแก้มป่องที่นั่งชื่นชมเสื้อแจ๊คเก็ตตัวใหม่อยู่ก็เอ่ยขึ้นมา


"จริงสิคุณฮยอง แล้ววันนี้ใครจะทำข้าวเย็นให้กินละฮะ"


"อ้าว ก็ออมม่าอูยองไง"


"ออมม่าไม่อยู่นี่ฮะ"


"เฮ้ย!!! ไม่อยู่ได้ไง วันนี้วันเกิดอูยองไม่ใช่เหรอ"


"เปล่านี่ฮะ วันนี้วันเกิดฮาลาบอจีต่างหาก"



 


เอี้ยดดดด!!!!!!!!!!!!!

 




"โอ้ย!...คุณฮยองเบรคซะแรง"


"จาง..จาง อู ยอง มะ เมื่อ กี้ ว่าไงนะ"


"เรื่องไหนละฮะคุณฮยอง"





เมื่อเช้าไอ้เด็กแก้มป่องเปิดประตูห้องเข้ามา แล้วกระโดดทับแอ๊กลงมาจนหลังแทบหัก ระหว่างพลัดกันพลิกตัวไปมา แล้วเสียท่าโดนหมอนข้างกดหน้าคว่ำอยู่ หูมันก็ได้ยินแว่วๆว่า วันเกิด วันเกิด วันนี้ฮยองต้องพาไป อะไรสักอย่าง สรุปคือ?


"เมื่อเช้าก็บอกคุณฮยองแล้วนิฮะว่าวันนี้ออมม่ากับจุนฮวานูน่าไม่อยู่กลับไปอวยพรวันเกิดฮาลาบอจีที่ปูซาน แล้วฮยองก็สัญญาไว้เองว่าอาทิตย์นี้จะพามากินไอศครีม ถ้าทำคะแนนวิชาภาษาอังกฤษได้เกินครึ่ง"


"...."



"แล้วเมื่อเช้าก็เลยไปปลุกไงฮะ ว่าแต่ผมหิวแล้วนะฮยองจะขับรถไปต่อได้ยังเนี้ย"


 

 


ไหม๊ละ!!!!!!!!



โดนวายร้ายแก้มป่องเล่นเอาอีกยกแล้วนิชคุณณณณณณ



 


.

.

.




คอนโดหรูชั้นที่ 28 ใจกลางเมืองโซล


เปิดประตูเดินเข้าห้องมาด้วยสภาพไหล่ห่อคอตก ไม่เหลือมาดหนุ่มหล่อสุดเท่ห์ว่าที่นายแบบสักนิด ผิดกับคนตัวขาวแก้มป่องที่เดินตามหลังมา สองมือกอดถุงเสื้อแน่นเดินยิ้มแฉ่ง ตรงดิ่งไปนั่งแมะบนโซฟาหน้าจอทีวี



"คุณฮยองฮะ~"



"ยอม..."





ใจจริงอยากจะตะโกนว่าจะเอาอะไรอีกโว๊ยไอ้เด็กแก้มป่อง วันนี้ยังวุ่นวายไม่พอใช่ไหม ถ้าไม่ติดว่าแม่เขากับออมม่าไอ้แก้มป่องนี่ทำธุรกิจแบรนด์เสื้อผ้าร่วมหุ้นกัน จ้างให้เอาโคโยตี้มาเต้นยั่วคนอย่างนิชคุณก็ไม่ ไม่ ไม่ เอ้อ....ยอมตั้งแต่หน้าประตูแระ เพราะฉะนั้นตอนนี้จะเอาอะไรอีกกรูยอมมมมม


"ผมหิวข้าวแต่จะไปอาบน้ำที่ห้องก่อน"  ลุกขึ้นพูดจบก็เดินเปิดประตูออกจากห้องไป ทิ้งให้ร่างสูงยืนมึน

 

 

ขณะที่ร่างสูงกำลังจะทิ้งตัวลงนั่งพักให้หายเหนื่อย ก้นยังไม่ทันจะแตะโดนโซฟาดี เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกรอบ

"อ้อ!!!..ลืมไปแทคฮยองยังไม่กลับงั้น...กับข้าวฝีมือคุณฮยองไม