[Fic] Dream(KW,CNN) :8 END.

posted on 09 Apr 2012 12:06 by visaging in Dream

Title: Dream 8 END.

Author:Snoww

Paring:2PM KhunWoo/ChanHo

Rate:PG13 - NC17

 

 

Snoww Talk : จบแล้วสินะค่ะ Fic เรื่องนี้ ไม่อยากให้จบเหมือนกัน

แต่จบเหอะนะ ไรเตอร์เหนื่อยฉาก NC มากกก แต่ก็อยากแต่งมากกก

เช่นกัน อ่านแล้วติชมได้นะค่ะ จะปรับปรุงภาษาเรื่อยๆค่ะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์เลยนะค่ะ อ่านแล้วยิ้มมมมมม ขอบคุณที่สุดเลย

-----------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

สามสี่เดือนที่ผ่านมาไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย ทำให้บางสิ่งบางอย่างในชีวิตบางคนเปลี่ยนไป ชองกัมนอนนิ่งบนตักอุ่น มือเรียวยกขึ้นลูบหัวก่อนก้มลงจูบด้วยความเอ็นดู เสียงคนนั่งข้างๆแย้งมาว่าไม่ยุติธรรม คนอะไรอิจฉาแม้กระทั้งลูกแมวตัวน้อย


"โฮจัง อ่า~"


"ไม่เอาน่าชานซอง นายก็รู้ว่าชองกัมติดฉัน จะทิ้งให้อยู่บ้านโดยไม่มีคนดูได้ยังไง"


"ไม่รู้ละคืนนี้...ชองกัมแกนอนนอกห้องนะเข้าใจไหม นี่คือคำสั่งป๊ะป๋า" พูดพร้อมจ้องหน้าแล้วเอานิ้วชี้จิ้มลงไปบนหน้าผากลูกแมวตัวน้อย

 


เมี้ยวว~



"นอกห้องมันหนาวนะชานซอง ปล่อยให้ชองกัมนอนได้ยังไง"

"ก็อยากนอนกอดโฮจัง"

"ชองกัมนอนด้วยก็กอดได้นี่...หรือว่า...ชานซอง!"

"ความจริงโฮจังกลัวแมวอย่างเดิมก็ดี"

"ไปกันดีกว่าชองกัม" รีบลุกหนีเพื่อแอบซ่อนความเขินอายและใบหน้าแดงก่ำเมื่อรู้ความคิดของรักดีว่าที่พูดหมายถึงเรื่องอะไร

"จุนโฮ อ่า~"



เดินนำไปที่รถโดยไม่ลืมอุ้มลูกแมวตัวน้อยไปด้วย ชานซองรีบวิ่งนำหน้าไปเปิดประตูรถให้ ก่อนที่จะโดนคนตัวเล็กไล่ออกไปนอนหนาวนอกห้องแทน ปิดประตูรถให้แล้วรีบอ้อมไปด้านที่นั่งคนขับ เพื่อขับออกไปยังจุดมุ่งหมายให้ทันเวลา

"วันนี้จะราบรื่นไหมนะ"

"เขาสองคนเกิดมาเพื่อต้องมาพบกันอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

"อูด้งเอาแต่หมกตัวอยู่ที่สำนักพิมพ์"

"หลบหน้าได้ แต่หลบหัวใจตัวเองไม่พ้นหรอก"

"แล้วเรื่องหมอมินโฮ"

"ก็คงต้องเคลียร์เหมือนเรื่องจุนซูฮยองนั่นแหละ"

ชานซองเลื่อนมือไปกุมมือคนตัวเล็กไว้ ให้ความอบอุ่นในฝ่ามือนั่นแทนคำปลอบโยนแก่คนรัก กาลเวลาอาจทำให้บางสิ่งบางอย่างในชีวิตคนเปลี่ยน แต่บางครั้งก็ไม่อาจเปลี่ยนหัวใจใครบางคนได้


.

.

.

งานเปิดตัวหนังสือ Only you โดย 0430yes
ป้ายโปสเตอร์ขนาดใหญ่ ตั้งอยู่หน้าบริเวณทางเข้าสำนักพิมพ์กลางเมืองปูซาน วันนี้เป็นวันเปิดตัวหนังสือขายดีเป็นอันดับหนึ่งอย่างเป็นทางการ ที่ไม่เพียงได้รับความนิยมไปทั่วเมืองเท่านั้น แต่ด้วยยอดขายและความนิยม ทำให้ตอนนี้หนังสือเป็นที่ต้องการจนขาดตลาด และสิ่งที่ทุกคนกำลังสนใจไม่แพ้หนังสือนิยายเรื่อง Only you ก็คงไม่พ้นตัวของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า 0430yes

 


ด้วยความที่เป็นเด็กหนุ่มอายุน้อย ถึงจะไม่มากประสบการณ์ แต่แค่หนังสือเล่มที่สองก็ทำให้ได้รับความนิยมจนเป็นที่ต้องการของคออ่านมากมายนับว่าเป็นเรื่องไม่ธรรมดาและเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก

 


อีกหนึ่งประเด็นสำคัญที่จะทำให้นิยายเรื่องนี้เป็นที่พูดถึงและขนานนามไปอีกนาน คงจะหนีไม่พ้นรูปร่างหน้าตาของนักเขียน เมื่อยามปรากฎกายออกมาทำให้บรรดาแฟนหนังสือที่มารอเพื่อพบตัวจริงถึงกับกรี้ดออกมาเสียงดังเพราะไม่คิดว่านักเขียนนิยายที่ตนชื่นชอบจะมีหน้าตาน่ารักขนาดนี้





"กรี้ดดดด อูยองโอป้า"

"Only you อูยอง"

"จางอูยอง น่ารักกกกก กรี้ดดด"






"ก่อนถึงเวลาแจกลายเซนต์ คงมีหลายๆคนอยากรู้จักตัวตนของคุณจางอูยองมากขึ้นใช่ไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรก็ตามมาด้วยเสียงกรี้ดของบรรดาแฟนๆ ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ

"และก่อนคำถามสำคัญ มีคนฝากของแสดงความยินดีขึ้นมาให้ด้วยครับคุณอูยอง" ทีมงานที่ยืนรออยู่ด้านข้างรู้คิวรีบเดินเข้ามายื่นช่อดอกไม้ให้อูยองทันที


ช่อดอกกุหลาบสีขาวทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัว สายตากวาดมองลงไปด้านล่างเวทีทันทีด้วยใจลุ้นระทึกแอบหวังเพียงแค่อยากเห็นรอยยิ้มหวานจากใบหน้าหล่อเหลาของคนที่หัวใจกำลังร่ำร้องเรียกหา


รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งมาให้จากด้านล่าง ร่างเพรียวในชุดเสื้อสูทตัวเนี้ยบที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ยกมือขึ้นโบกให้ช้าๆ


"จุนซูฮยอง.." ริมฝีปากบางพึมพำเบาๆ ก่อนจะคลียิ้มออกส่งกลับไปให้ ต่างกับแววตาที่ฉายแววรู้สึกผิดหวังออกมา


ดวงตาเรียววูบไหวเมื่อความร้อนผ่าวพาให้น้ำตาเอ่อท้น ผิดหวังเพราะแอบคาดหวัง เมื่อช่อกุหลาบสีขาวเป็นดอกไม้แสนโปรดของใครบางคน


 


.

.

.


 


จุนโฮก้าวออกมาจากรถตามอูยอง แล้วส่งถุงกระดาษสามสี่ใบที่เต็มไปด้วยของฝากจากบรรดาแฟนหนังสือให้

"อย่าลืมที่นัดกันไว้พรุ่งนี้นะอูด้ง"

"ไม่ลืมหรอก เด็กๆรออยู่นี่ จะเบี้ยวได้ไง"

"เตรียมตัวให้พร้อมละ คืนนี้ก็พักผ่อนเยอะๆนะสีหน้านายวันนี้ดูซีดมากเลย"

"เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นแหละ นอนพักคืนเดียวก็หายแล้ว ไปเหอะจุนโฮซานซองรอนานแล้ว"

"จริงสิอูด้ง ลืมไปมีแฟนหนังสือนายคนหนึ่งเอานี่มาฝากไว้ให้ เห็นว่าคนรุมนายเยอะเข้าไปไม่ถึงตัวเลยเอามาฝากฉันไว้แทน"


กล่องไม้สีดำผูกคาดด้วยริบบิ้นโบว์สีแดงสลับเหลือง ถูกส่งให้มือบางรับเอาไว้ก่อนจุนโฮจะยกมือบ๊ายบายเป็นการบอกลาเพื่อนแก้มป่อง

 


.

.

.

 

 


กองถุงถูกวางนิ่งระเกะระกะข้างเตียงในห้องนอนกว้าง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามทีก่อนที่คุณนายจางจะเปิดประตูเดินเข้ามานั่งลงบนเตียง


"เหนื่อยไหมลูก" ถามลูกชายที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนุ่มพลางลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน

อูยองพลิกตัวขึ้นนอนหนุนบนตักซุกใบหน้าขาวลงบนตักอุ่นผู้เป็นแม่

"ไม่มากฮะ"

"เนื้อหอมใหญ่แล้วลูกชายแม่ ดูสิของฝากเยอะแยะเลย"

"ส่วนมากจะเป็นพวกขนมนะฮะแม่ มีหวังผมอ้วนเป็นเส้นอูด้งพองน้ำแน่เลยถ้ากินคนเดียวหมดนี่" อดที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มป่องๆของลูกชายด้วยความเอ็นดูไม่ได้ เมื่อได้ฟังคำพูดคำจาที่เปรียบเปรย

"แต่อันนี้ไม่น่าใช่ขนมนะค่ะลูก"

"อ้อ ไม่รู้สิฮะจุนโฮบอกว่าแฟนหนังสือฝากมาให้ คงเป็นปากกามั้งฮะกล่องแบนๆแบบนี้"

"แม่ไม่กวนแล้ว พรุ่งนี้นัดจุนโฮไว้ใช่ไหมลูก"

"ฮะแม่ ..."


สิ้นเสียงประตูห้องที่ปิดลง พาให้ร่างบางหลุดอยู่ในห้วงความคิดเพียงลำพังอีกครั้ง ทำอย่างไรก็ไม่อาจสลัดความความคิดถึงที่มีต่อนิชคุณได้ ทั้งๆที่ทุ่มเทอย่างนักกับการทำงานเพื่อหวังเพียงให้ลืม แต่ทุกครั้งที่หลับตารอยยิ้มหวานจากใบหน้าหล่อเหลา และเสียงนุ่มทุ่มที่พูดบอกรัก ก็ลอยวนเวียนเข้ามาในความทรงจำและภาพฝันให้ร้าวรานเจ็บปวดบนอกข้างซ้ายอยู่เสมอ


สะบัดศรีษะเพื่อให้หลุดออกจากความคิดถึงและความหวังเพียงลมๆแล้งๆ ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับของฝากจากคนที่เพื่อนรักบอกว่าเข้ามาหาไม่ถึง


แกะริบบิ้นสีสวยที่ผูกออกอย่างเบามือ แต่เมื่อเปิดกล่องไม้ออกสิ่งที่อยู่ด้านในทำให้ดวงตาเรียวต้องเบิกกว้าง ริมฝีปากบางสั่นระริก ก่อนที่น้ำตาใสจะไหลหยดลงบนแก้มเนียนเป็นสาย


ผ้าผืนเล็กสีเหลืองอ่อนในกล่องสีดำ ที่แม้คนฝากให้ไม่เขียนชื่อโน๊ตแปะบอก แต่คนรับก็รู้ดีว่ามาจากใคร!?!




.

.

.


ทันทีที่รถยนต์สีดำป้ายทะเบียนคุ้นตาหยุดจอด ร่างบางก็เปิดประตูรถขึ้นไปนั่งเบาะหลัง เอนศีรษะลงพิงขอบหน้าต่างรถแล้วหลับตา ด้วยยังรู้สึกเหนื่อยล้าจากงาน ไหนจะเรื่องผ้าสีเหลืองผืนเล็กที่เรียกว่าถูกส่งคืนมาได้ไหมนะ ทำให้ตอนนี้บนรถไร้เสียงพูดคุยหรือทักทาย


จนเมื่อรถยนต์วิ่งแล่นห่างตัวเมืองออกมาได้สักพัก เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น พาให้ร่างบางที่หลับตานิ่งอยู่ต้องสะดุ้งตกใจ


"คิดจะไม่ทักทายกันบ้างเลยเหรอ ใจร้ายอีกแล้วนะ"


สิ้นเสียงนุ่มทุ้มกล่าวทักทายพาให้หัวใจต้องกระตุก ว่าเสียงและภาพที่กำลังนั่งอยู่ด้านหน้าคนขับหลังพวงมาลัย คือคนที่หัวใจอยากพบและไม่อยากเจอในเวลาเดียวกัน

"พี่คุณ!!!"



ปกติคนขับรถคันนี้คือชานซอง โดยมีอีจุนโฮนั่งคู่ด้านหน้าเสมอ แต่ไม่เอ่ยถามออกไปก็เดาได้ไม่ยากว่านิชคุณมาทำหน้าที่นั่นแทนได้อย่างไร รอให้ถึงที่หมายก่อนเถอะอูยองจะกลับไปคิดบัญชีกับเพื่อนตาตี่ตัวแสบ


"คนเขาคิดถึงแทบบ้า ไปหาที่บ้านก็ไม่เคยอยู่ขลุกตัวอยู่แต่ที่สำนักพิมพ์ งานเปิดตัวไปยืนรอแถมส่งช่อดอกไม้ไปให้ก็ไม่หันมาแลกันสักนิด"


สมองประมวลภาพเรื่องราวที่ผ่านมาโดยเร็ว ช่อดอกกุหลาบสีขาวที่ได้รับไม่มีแม้การ์ดเขียนแปะบอก แถมแสงไฟแสงแฟลซละลานซะจนปวดตา ภาพที่เห็นคือจุนซูฮยองส่งยิ้มมาให้ แล้วใครจะไปคิดว่าช่อดอกไม้แสนหอมนั่นจะมาจาก


"ช่อดอกไม้ของ...ของพี่คุณเหรอฮะ"

"ใจร้าย...นอกจากชอบหนีหายยังจำไม่ได้อีกว่าดอกกุหลาบสีขาวเป็นดอกไม้โปรดของพี่คุณ"

"อย่าทำแบบนี้อีกเลยฮะ"

"พี่ทำเพื่อคนที่พี่รัก ให้มากกว่านี้พี่ก็ทำให้ได้"

"หมอมินโอต่างหากฮะ ที่พี่คุณต้องทำเพื่อเขา"


คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะริมฝีปากจะคลียิ้มออก ดูท่าจะปล่อยให้เข้าใจผิดแบบที่ผ่านมาไม่ได้แล้ว เพราะบทเรียนมันสอนว่าเวลาไม่เคยคอยใคร ขืนนิ่งเงียบไม่อธิบายไม่แคล้วร่างบางคงวิ่งหนีหายไปอีกคราว


ถ้าวันงานเปิดตัวหนังสือไม่ได้ฟังเรื่องราวโดยละเอียดจากจุนโฮและบังเอิญได้พูดคุยกับจุนซู จนถึงตอนนี้ก็คงยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ร่างบางต้องคอยหลบหน้าหนีหายไปจากเขาซะทุกครั้ง


เปิดไฟเลี้ยวกระพริบ แล้วหักพวงมาลัยรถลงจอดข้างทางช้าๆ พาให้ร่างบางต้องสะดุ้งตกใจอีกครั้ง เมื่อประตูด้านข้างถูกร่างสูงกระชากเปิดออกก่อนแทรกตัวเบียดขึ้นมานั่งจ้องหน้า



ฝ่ามือหนายกขึ้นจับปลายคางมน ไม่ให้หันเบือนใบหน้าหนี ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหาทาบทับกลีบปากอุ่น จูบเม้มดูดดื่มบนเรียวปากบาง ลิ้นร้อนไล้ต้อนวนในโพรงปาก ดูดกลืนส่งความเร้าร้อน จนคนโดนจูบหลุดครางเสียงหวานหูรัญจวนใจ

 


"อื้อ"


อยากจะบอกว่าที่รู้คือเรื่องเข้าใจผิด แต่พอเห็นแววตาใสพร้อมริมฝีปากสีเชอรี่แล้วอดห้ามใจไม่ไหว อีกทั้งกลิ่นกายหอมหวานยิ่งทำให้ร่างบางดูเย้ายวนชวนให้อยากสัมผัส



"อืม อูยอง"


เสียงเรียกชื่อดังกระเส่าพาให้ร่างบางใจสั่นระริก อีกทั้งสัมผัสที่ซอกคอพาเลือดในกายพุ่งพล่านจนซ่านเสียว



"อ๊ะ..."



"พี่คุณ อ๊ะ.. ยะ อย่า..." อาภรณ์บนกายถูกมือเรียวไล้ถอดออก แม้สติที่เหลือจะพาให้เอ่ยปากห้ามแต่ร่างกายกลับตอบรับรสสัมผัสตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง


กดจูบบนแผ่นอกขาวที่ถวิลหาอีกหลายระลอก ฝากความคิดถึงขึ้นรอยสีกุหลาบไว้แสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนใบหน้าคมและลิ้นร้อนจะลากเลื่อนลงหาส่วนกลางลำตัวของร่างบาง



ยิ่งรักก็ยิ่งหวง นิชคุณหวงอูยองอย่างที่สุด เมื่อวันงานเปิดตัวหนังสือพอสิ้นเสียงพิธีกรถามคำถามสำคัญว่าตอนนี้เจ้าของนามปากกา 0430yes มีคนรู้ใจหรือยัง ใครเขาสั่งเขาสอนให้ตอบว่ายัง จนร่างสูงอยากจะกระโดดขึ้นไปบนเวที แล้วจับคนแก้มป่องมาจูบทำโทษนัก โทษฐานที่ทำเป็นลืมรสรักที่ฝากไว้บนร่างกายเนียน


ตอนนี้จึงถือเป็นการทำโทษให้หนัก ให้จดจำรสรักรสสัมผัสจนไม่อาจลืมเลือนกล้าตอบใครแบบนั้นอีก



"อ๊ะ... อื้อ" ใบหน้าขาวแหงนเชิดขึ้น เมื่อความอุ่นร้อนครอบครองสัมผัสโดนจุดอ่อนไหว เสียงหอบครางดังแข่งเร่งทุกครั้งที่ริมฝีปากรูดรั้งขยับตาม


"ไม่ไหวแล้ว...พี่คุณ อ๊า"


เสียงหวีดหวานครางเครือดังกระเส่าเมื่อร่างบางกระตุกตัวเกร็งค้างก่อนปลดปล่อยความต้องการที่อัดแน่นเข้าไปในโพรงปาก ส่วนร่างสูงก็ค่อยๆดูดกลืนน้ำรักรสฝาดของอีกฝ่ายเข้าไปในคอจนหมดโดยไม่รังเกียจ




"พี่กับมินโฮไม่ได้เป็นแฟนกัน ไม่เคยรักกันแบบคนรักด้วยซ้ำ" เอ่ยปากบอกไข้ข้อกังขา แล้วจุมพิตลงบนเอวบาง ก่อนยกขาเรียวแยกออกขึ้นวางพาดบนเบาะ ส่วนอีกข้างยกเกี่ยวแนบข้างเอวไว้


เสื้อผ้าบนร่างสูงถอดออกตอนไหนไม่อาจรู้ได้ อาจเพราะมัวซ่านเสียวลุ่มหลงอยู่กับรสสวาทที่คนพี่ปรนเปรอให้ จนเมื่อเสียงพูดพร้อมสัมผัสแข็งอุ่นที่ค่อยๆสอดแทรกเข้ามาภายในตัว จึงพาให้เปลือกตาบางค่อยปรือลืมมอง



"พี่รักอูยอง...รัก.."




"อ๊ะ..เจ็บ พี่คุณ" น้ำตาใสหยดลงข้างแก้มขาว เมื่อช่องทางด้านหลังโดนความเป็นชายของร่างสูงรุกล่วงล้ำ จนความเจ็บปวดแล่นริ้วบนสะโพกกลม มือบางยกขึ้นเกาะบนไหล่หนาเมื่อความอึดอัดคับแน่นเพิ่มขึ้นตามแรงดุนดันของคนด้านบน



โน้มใบหน้าก้มลงจุมพิตปลอบ ริมฝีปากสีสดเผยออ้าออกตอบรับ จูบแสนหวานค่อยเร้าร้อนและหนักหน่วงจนร่างบางครางในลำคอเหมือนพอใจ ฝ่ามือหนาเลื่อนกอบกุมที่ส่วนกลางคนใต้ร่างแล้วค่อยคลึงนวดเฟ้นพร้อมรูดขึ้นลงช้าๆ


 


"อื้อ ...อ๊า"

 



ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อความรู้สึกหวาบหวามเข้าแทนที่ความเจ็บปวด ร่างบางขบฟันลงบนกลีบปากสีสดจนขึ้นรอยช้ำเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเขยือนกายจนส่วนแข็งดันโดนจุดอ่อนไหวภายในร่าง สะโพกกลมเผลอบิดเด้งขึ้นรับตามแรงจังหวะที่เร่งเร้ากระแทกถี่

 



"อ๊ะ..อ๊าา"

 

 



"พี่รักอูยอง รักเพียงคนเดียว" ร่างสูงเร่งจังหวะดันกระแทก เมื่อช่องทางด้านหลังของร่างบางรัดตอดจนซ่านเสียว ส่วนมือหนาก็คอยรูดรั้งที่ส่วนหน้าจนคนใต้ร่างตัวสั่นเทา




"อ๊า...พี่คุณ"


"อือ อูยอง..อ๊า"

 


ดันกายเข้าไปจนสุดแล้วชักออก ผ่อนแรงขยับช้าบ้างตามจังหวะเสียงครางร้องคนใต้ร่าง จนเมื่อความสุขสมของร่างบางพุ่งดันถึงขีดสุดน้ำรักสีขาวขุ่นจึงไหลราดบนหน้าท้องเนียน เมื่อแรงอารมณ์ของร่างบางกระตุกเกร็งจนปลดปล่อยพาให้ส่วนด้านหลังยิ่งตอดหนึบบีบรัดแน่น ร่างสูงจวนเจียนถึงฝั่งฝันจึงเร่งจังหวะขยับสะโพกขึ้นเร็วถี่ ก่อนปล่อยเสียงครางต่ำดังกระเส่าแล้วส่งความต้องการเข้าไปในร่างบางทุกหยาดหยด




นิ้วเรียวไล้เกลี่ยข้างพวงแก้มขาว ดวงตาเรียวปรือปรอยมองดวงหน้าหวานของร่างสูง ริมฝีปากยักจูบไล่ซับเหงื่อบนใบหน้ามน ก่อนวงแขนแกร่งจะช้อนโอบกอดร่างบางไว้แนบอก


"จะให้พูดอีกกี่ครั้ง ก็เหมือนเดิมคนที่พี่รักคืออูยอง เพียงคนเดียว"

"แต่ว่าหมอมินโฮ..."

"พี่กับมินโฮไม่เคยคบกัน ไม่เชื่อถามมินโฮได้ พี่เอ็นดูมินโฮเหมือนน้อง เหมือนที่มินโฮรักและเคารพพี่แบบพี่ชาย อาจมีบางครั้งที่ทำให้คนเข้าใจผิดว่าพี่กับมินโฮเหมือนแฟนกันเพราะมินโฮเป็นเด็กน่าสงสาร เรียนดีแต่ฐานะทางบ้านไม่มั่นคง พ่อกับแม่เลยเป็นคนออกทุนค่าเล่าเรียนให้ เมื่อกี้บอกไปแล้วแต่พูดอีกรอบ เผื่อไม่ทันได้ยิน เพราะไม่เห็นตอบอะไรพี่คุณเลย เห็นแต่ร้อง..."

"พี่คุณ!!!"


มือบางฟาดลงบนกล้ามแขนของร่างสูง ที่จ้องหน้าส่งสายตาโลมเลียหยอกล้อให้ได้เขินอาย นิชคุณไม่ปล่อยให้โดนทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวเมื่อมือบางฟาดลงมา ก็ตอบโต้คืนด้วยการฝั่งจมูกลงบนแก้มนวลนั่นอีกหลายฟอด


"ปล่อยได้แล้วฮะ เดี๋ยวไปไม่....อ๊ะ" สองมือเล็กยันตัวออกจากอกคนพี่ ด้วยกลัวจะไปถึงที่หมายไม่ทันเวลา แต่คำพูดก็ต้องขาดหายเมื่อพอขยับกายทำท่าถอยร่นหนีทั้งๆที่ส่วนเชื่อมระหว่างร่างทั้งสองยังไม่ได้ถอดถอน ทำให้ร่างสูงเผลอกดสะโพกดันส่วนแกนกลางเข้าไปลึกสุด จนร่างบางสะดุ้งโผเข้าโอบกอดจนตัวเกร็ง


"อือ...พี่คุณ" ช้อนตามองคนบนร่างที่ยังไม่ยอมหยุดแกล้ง แถมยังยิ่งขยับส่วนร้อนแข็งเข้ามาโดนจุดอ่อนไหวให้รู้สึกวาบเสียว


จากที่แค่อยากจะแกล้ง กลับกลายเป็นไม่สามารถหยุดรั้งอารมณ์ที่กำลังตีรวนขึ้นมาได้ ยิ่งเมื่อเจอเสียงร้องครางหวานหู พร้อมแววตาใสจ้องมองเหมือนร้องขอ ความต้องการก็เริ่มพาให้ขยับกายเข้าออกในร่างบางนั่นอีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อ



"อืม..."


"...อ๊า  อ๊ะ"


ริมฝีปากกดจูบดูดเม้มบนซอกคอขาวจนขึ้นรอยแดง เปรียบเสมอตีตราแสดงความเป็นเจ้าของให้เด่นชัด มือหนาไล้จับส่วนกลางร่างบางแล้วขยับอย่างรู้จังหวะ เสียงครางทุ้มต่ำสอดประสานเสียงหวีดหวานลั่นรถ เมื่อร่างสูงยกขาเรียวขึ้นพาดบนบ่าหนา แล้วกระแทกกายเข้าออกกระทันถี่ ร่างบางแอ่นสะโพกกลมขึ้นรับตามแรงส่ง ฝ่ามือหนาเร่งขยับเหมือนรู้ว่าคนใต้ร่างกำลังจะถึงฝั่งฝันเมื่อแรงบีบของช่องทางรักเริ่มตอดรัดส่วนนั้นแน่น




"อื้อ..พี่คุณ พี่คุณ"




จนเนื้อตัวร่างบางเริ่มสั่นระริกก่อนปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นจนล้นทะลักบนฝ่ามือหนา พร้อมกับความต้องการของร่างสูงเมื่อพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจึงขยับสะโพกสวนขึ้นไปก่อนค่อยๆปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนเข้าไปในร่างบางอีกครั้งเช่นกัน



"อ๊ะ...อ๊าา"



ริมฝีปากสีสดอ้าออกหอบคราง จากแรงอารมณ์ที่ถูกปลอดปล่อย ทำให้ร่างบางแทบไร้เรี่ยวแรงแม้จะลืมตาขึ้นมอง จนรู้สึกว่าส่วนเชื่อมระหว่างแกนกลางถูกถอนออกช้าๆ เปลือกตาบางจึงค่อยๆปรือเปิด รอยยิ้มสวยจากคนพี่ถูกส่งมาให้อีกครั้ง พร้อมคำรักแสนหวานกระซิบชิดริมหู

"เชื่อหรือยัง ว่ารักมากขนาดไหน"อดที่จะเหลี่ยวมองใบหน้าหล่อเหลาคนพูดไม่ได้ เห็นทีถ้าไม่ตอบคงจะไม่มีทางหลุดรอดออกไปจากอ้อมแขนแกร่ง มีหวังร่างสูงคงเอาแต่ใจตามนิสัยให้ได้เหนื่อยอีกเป็นแน่


"ชะ เชื่อ เชื่อแล้วฮะพี่คุณ"


"เชื่อว่า..." นิชคุณถามย้ำคำพูดของร่างบาง พลางแกล้งเอาจมูกโด่งคลอเคลียสูดกลิ่นหอมข้างแก้มขาว

"เชื่อว่าพี่คุณ...รัก"

นิชคุณระบายยิ้มเต็มใบหน้า เมื่อเคลียร์เรื่องแรกให้เข้าใจได้สำเร็จ แต่ยังเหลือเรื่องสำคัญที่ยังต้องบอกคงต้องรอให้ถึงที่หมายคงจะพูดอธิบายอะไรได้กระจ่างชัดมากกว่านี้



.


.


.


 



กลุ่มเด็กนักเรียนชั้นประถมส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวลั่นอาคารหอประชุมขนาดกลางเก่ากลางใหม่ภายในโรงเรียนริมชนบทเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากริมทะเลเมืองปูซานมากนัก ทันทีที่รถยนต์สีดำจอดสนิท แล้วนิชคุณกับอูยองก้าวลงมาจากรถ จุนโฮกับซานซองที่มายืนคอยอยู่บริเวณทางเข้าด้านหน้าอยู่นานถึงกับถอนหายใจออกมาพร้อมกันด้วยความโล่งอก ส่วนหมอมินโฮที่ยืนคุยกับท่านผอ.โรงเรียนอีกด้านเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาทั้งสองคนที่กำลังเดินตรงเข้ามา



มินโฮส่งยิ้มให้กับร่างบางก่อนจะหันไปกล่าวอะไรบางอย่างกับคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงอูยองจะแปลกใจกับการที่หมอมินโฮปรากฎตัวอยู่ที่นี่ด้วยอีกคน แต่การที่มาผิดเวลาแล้วทำให้ผู้ใหญ่รอก็ถือเป็นการเสียมารยาทอย่างมากที่สุดแล้ว จึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ภายในใจ



"ให้รอนานจังเลยนะครับพี่คุณ"

"ปราบพยศเด็กดื้อนิดหน่อย ก็เลย...."

"ขอโทษนะฮะ พอดีผมลืมของนิดหน่อยเลยเสียเวลาต้องย้อนกลับไปเอา" รีบตอบคำถามแทน พลางก้มหน้าจนคางแทบชิดอก สองแก้มใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องมาถึงช้ากว่าเวลาที่กำหนดไว้ไปเกือบชั่วโมงเพราะมัวแต่จอดรถปรับความเข้าใจกันจนเหงื่อไหลโชกไปทั้งร่าง เลยต้องเสียเวลาจัดการธุระหลังจากนั้นอีกนิดหน่อย


"งั้นเชิญข้างในดีกว่าครับ"


มินโฮพยักหน้าเมื่อคลายข้อสงสัยพลางเดินนำไปด้านในอาคารหอประชุม ท่านผอ.ยิ้มต้อนรับบุคคลที่เพิ่งเดินทางมาถึงใหม่ด้วยใบหน้าและท่าทางใจดีเหมือนเดิม




.


.


.

เกลียวคลื่นม้วนตัวถาโถมเข้าหาฝั่งลูกแล้วลูกเล่า กลบรอยเท้าเล็กๆที่เดินย่ำเป็นทางยาวบนหาดทรายสีขาวเนื้อละเอียด แสงสีส้มค่อยๆเคลื่อนตัวเหมือนกำลังจมลงสู่ขอบน้ำทะเลลึกเบื้องล่างช้าๆ


"ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณเข้าใจผิดเรื่องพี่คุณอยู่นาน"

"ไม่เป็นไรฮะ ผมเองก็ผิดที่ไม่เคยถามแล้วคิดไปเอง"

"เด็กที่นี่น่ารักนะครับ จะว่าไปทุกคนที่นี่เลยต่างหาก"

"ตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษาผมเคยมาออกค่ายอาสาสร้างห้องสมุดที่โรงเรียนประถมที่นี่นะฮะ แล้วคุณหมอละฮะรู้จักกับท่านผอ.เพราะมาออกค่ายแพทย์อาสาเหมือนกันเหรอฮะ"

"เปล่าหรอกครับ ไม่ใช่ผมทีเดียวที่รู้จัก...คุณจำที่ผมเคยพูดเรื่องปาฎิหาริย์ได้ไหมครับ"

"อ๋อ..ฮะ เกี่ยวกันด้วยเหรอฮะ"

มินโฮหันไปส่งยิ้มให้ร่างบาง พลางล้วงเข้าไปให้กระเป๋าเสื้อสูทหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่พับครึ่งไว้ส่งให้กับอูยอง

"ปาฎิหาริย์เริ่มมาจากของสิ่งนี้ครับ"

 


อูยองมองหน้ามินโฮสลับซองสีน้ำตาลที่มีรอยเทปกาวสีแดงเคยแปะไว้และดูเหมือนจะเคยถูกแกะออกก่อนหน้านี้ เมื่อเปิดซองออกและหยิบของที่ว่าขึ้นมาดู ยิ่งทำให้ร่างบางต้องขมวดคิ้ว


ผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองซีดผืนเล็กคุ้นตา แต่ที่แปลกคงจะเป็นรอยคราบสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหมือนรอยเลือดแห้งๆบนผ้า ต่างจากผ้าผืนสีเหลืองอ่อนเมื่อวานที่ได้รับคืน แต่เพราะตัวอักษรเล็กๆที่ปักด้วยมือบนชายผ้าจึงทำให้รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของผ้าทั้งสองผืนคือคนๆเดียวกัน

 


"นี่มัน!?!"


"ของคุณใช่ไหมครับอูยอง"


"ใช่ฮะ...แล้วทำไม.."


"ให้คนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดอธิบายดีกว่านะครับ" มินโฮมองไปด้านหลังร่างบาง แล้วโค้งให้อูยองเป็นการกล่าวลาก่อนเดินหายไปอีกทาง


วงแขนแกร่งสวมโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลัง พร้อมริมฝีปากอุ่นที่กดจูบลงข้างขมับ

"พี่คุณ"

"เด็กคนนั้นเอาผืนนี้กดซับห้ามเลือดบนหัวให้พี่ ก่อนวิ่งหายไปตามคนมาช่วยทำให้พี่รอดชีวิตเพราะได้เด็กคนนั้นช่วยไว้"

ฝ่ามือใหญ่เลื่อนกอบกุมมือเล็กที่กำผ้าไว้แน่น แล้วยกขึ้นจรดริมฝีปากจุมพิตบนหลังมือขาว

"ก็ตอนนั้นเลือดพี่คุณไหลท่วมไปครึ่งหน้านี่ฮะ อย่ามาว่าทำไมจำไม่ได้นะ"


"แล้วก็เพราะผ้าอีกผืนจากเด็กคนเดียวกัน ที่ทำให้พี่หลุดออกมาจากความมืดมิดที่เกาะกินและกำลังฆ่าพี่ให้ตายช้าๆ"

"แต่ทำผมร้องไห้แทบตายเลยนะเมื่อวานนี้ เพราะผ้าผืนนั้นน่ะ"


"ทันทีที่กลิ่นหอมหวานบนผ้าสัมผัสซับลงมาบนหน้าไม่ว่าจะยามตื่นหรือแม้ในยามหลับฝัน พี่จำได้ไม่เคยลืมว่ากลิ่นหอมนั่นมาจากคนที่ดึงพี่ออกมาจากความตายและปลุกพี่ขึ้นมาจากฝันร้าย...จางอูยอง"

"..."

"รักพี่คุณบ้างไหมครับ"

"รักตั้งแต่มาขโมยจูบกันในฝันแล้วฮะ"

"ไม่ยอมให้ไปจูบคนอื่นอีกแล้วนะ"



กำปั้นน้อยทุบลงบนอกร่างสูงเบาๆ ก่อนที่เปลืองตาบางจะปิดลง เมื่อสัมผัสอุ่นค่อยๆรุกล้ำจากแก้มนวลเนียนเรื่อยมาจนถึงบนริมฝีปากอิ่ม แขนเล็กยกขึ้นโอบกอดรอบคอร่างสูงไว้ ริมฝีปากบางเผยออ้าออกรับจุมพิตหวานดูดดื่ม


ผืนฟ้ากว้างไร้แสงสีส้มสาดส่อง ความมืดของรัตติกาลเคลื่อนที่เข้าปกคลุมช้าๆ สายลมเย็นพัดเอื่อยรอบสองร่างที่ยืนโอบกอดชิดแน่นท่ามกลางหาดทรายขาวที่ทอดยาว


ปาฏิหาริย์ พรมลิขิต โชคชะตา จะอะไรก็แล้วแต่ สุดท้ายคงต้องขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่นำพาให้คนสองคนมาเจอเพื่อรู้จัก และพบกันอีกครั้งเพื่อได้มอบความรักให้แก่กัน


 


.


.

.


บทส่งท้าย


เมี้ยวว~

ชองกัมใช้เล็บตะกุยบานประตูดังแกร่กๆ ไม่หยุด เหมือนอารมณ์ร้อนระอุของสองร่างที่รุกไล้เกี่ยวกอดบนเตียงนุ่มจนยากจะหยุดได้ตอนนี้


"อ๊ะ ชาน...ชานซอง"


ใบหน้าหวานชื่นไปด้วยเม็ดเหงื่อพราว สองแก้มแดงระรื้อจากแรงอารมณ์ที่ถูกจุดจากคนเบื้องล่าง เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อร่างสูงเด้งสะโพกสวนขึ้นโดนจุดอ่อนไหว แม้ขนาดเพียงขยับกายนิดหน่อยก็ทำให้ร่างบางที่นั่งค่อมทับแกนกลางลำตัวของร่างสูงอยู่ถึงกับสะดุ้งจนกายสั่นระริก


"ขยับหน่อยสิ จุนโฮ.."


ใช้ถูกจะกินอีจุนโฮไม่ง่าย ไม่ง่ายเลยจริงๆ จะอะไรซะอีกละ ถ้าไม่ใช่เจ้าชองกัมลูกแมวตัวน้อยที่ติดจุนโฮหนึบ คอยเป็นก้างขัดขวางความสุขป๊ะป๋ามันได้ตลอดเวลา ...แต่ตอนนี้ป๊ะป๋าขอสนใจแม่แมวยั่วสวาทบนร่างป๊ะป๋าก่อนนะลูกชองกัม



มือหนาเลื่อนบีบสะโพกมน ก่อนจะค่อยๆยกร่างบางให้ขยับกายขึ้นลงช้าๆ ความรู้สึกวูบวาบในร่างค่อยๆตีรวนจนจุนโฮต้องขบกัดฟันลงบนกลีบปากอิ่ม



"อ๊ะ...อ๊า"



ยิ่งร่างบางสั่นระริกมากเท่าไหร่ยิ่งดูเย้ายวนจนอยากแกล้งให้ร้องครางเสียงดังมากเท่านั้น ชานซองเลื่อนมือกอบกุมส่วนกลางคนบนร่างแล้วรูดรั้งจนเสียงหวีดหวานค่อยๆดังขึ้นสมใจ อีกทั้งช่องทางด้านหลังยังถูกคนนอนด้านล่างขยับเด้งส่วนตั้งแข็งขึ้นมาแกล้ง ยิ่งทำให้จุนโฮหวาบหวามซ่านเสียวจนเรียวขาแทบไร้เรี่ยวแรงยันกาย


เมื่อช่องทางรักตอดรัดความเป็นชายจนชานซองแทบทนไม่ไหวจึงพลิกกายประคองให้จุนโฮนอนราบบนเตียงนุ่มแทน อกบางที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบไหวกระเพื่อมหอบด้วยแรงอารมณ์ที่ใกล้ถึงขีดสุด ร่างสูงไม่รอช้าเหมือนรู้ใจเร่งขยับกายดันกระแทก จนคนใต้ร่างอ้าปากหอบส่งเสียงครางกระเส่า



อีจุนโฮจะรู้ไหมว่าท่าทางแบบนั้นมันยิ่งเย้ายวนปลุกอารมณ์ให้ยิ่งกระเจิดกระเจิงนัก



เมื่อความเร้าร้อนของอีกฝ่ายพาให้เลือดในกายร่างสูงพลุ่งพล่านเจียนแทบปลดปล่อย จนต้องเร่งจังหวะกระแทกความต้องการเข้าไปในร่างบางถี่ขึ้น สุดปลายทางทั้งสองร่างกระตุกตัวเกร็งค้างเมื่ออารมณ์ร้อนระอุถูกปลดเปลืองจนปลดปล่อยออกมาทุกหยาดหยด


.


.

.



จบเหอะเนอะสงสารแมวน้อย >\\\\<

 

 

END.

------------------------------------------------------------------------ 

จบแล้ว Fic เรื่องนี้จบลงแล้ว บทส่งท้ายอาจขัดใจใครหลายคนไปบ้าง

ขออภัยเด้อคร้า รีดเดอร์ที่น่ารัก

ขอบคุณทุกคนเลยนะค่ะ พี่ติดตามอ่านกันมาตลอด

 

อยากบอกแค่ว่า.....อ่านแล้วเม้นท์นะค่ะคนดี++++ มัวฟ~

 

Comment

Comment:

Tweet

พี่คุณ...บนรถเลยเนี่ย  ข้างถนน  สองรอบ
คือ...ไม่แคร์ใครแล้วใช่มั๊ย  ห้าห้า
โฮจังยั่วอ่าาาา...แบบนี้อิหมีคงอดใจไม่ไหว  ห้าห้า
ซองกัม...แกคงต้องทำใจแล้วแหละ

#14 By kw (103.7.57.18|27.130.174.239) on 2013-06-24 01:08

พี่คุณณณณณณณณณณณ
หาที่ปรับความเข้าใจที่มันมิดชิดกว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ
นั่นมันบนถนนนะ
น่าสงสารชองกัมอะโดนปะป๊าไล่ไปอยู่นอกห้อง

#13 By twilight (103.7.57.18|110.171.110.177) on 2013-05-15 12:55

ในที่สุดเค้าก็ได้กันครบแล้วทั้งสองคู่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
นูนอก็ไม่กลัวชองกัมละ ว่าแต่ชองกัมถ้านู๋ติดหม่าม๊ามากไประวังจะโดนไล่
ออกจากบ้านนะคะ ข้อหาขัดขวางความสุขของปะป๊า คิคิ
เรื่องนี้ถึงจะยังไม่อยากให้จบ แต่จบแล้วก็ไม่เป็นไร เพราะเดี๋ยวก็มีเรื่องอื่นสนุกๆมาให้อ่านอีกเนอะ ขอบคุณไรท์มากค่ะสำหรับฟิคน่ารักๆแบบนี้

#12 By Juiilann (103.7.57.18|223.205.69.141) on 2013-04-29 14:50

สนุกมากแต่จบเร็วไปหน่อยนะคะ nc อ่านแล้วเขิน

ภาษาอ่านเข้าใจง่ายคะ

#11 By muta (101.108.59.29) on 2012-04-22 13:31

และแล้วพี่คุณก็ได้ปรับความเข้าใจกับน้องได้สำเร็จ โดยการที่พาน้องเข้าข้างทาง อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด เง้อออมันเป็นวิธีเร่งรัด สินะสินะ ก๊ากกกกกกกกกกก
ซึ่งมันก็ได้ผลคุ้มค่ามากจริงๆ ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เอิ่มชานกับโฮจังนี่แบบว่าอานะ ร้อนแรงกันดีจังคู่นี้
ขนาดชองกัมยังช่วยอะไรไม่ได้เลย ป๊ะป๋าลำเอียง คึคึ

ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^v

#10 By Yuksho (223.206.170.66) on 2012-04-16 22:20

พี่คุณนั่นมันบนรถนะ บ๊ะ ไม่แค่สถานที่เลยนะ
สงสารซองกัมที่ต้องนอนรอหน้าห้อง เพราะเจ้านายทำธุระอยู่ อิอิ

#9 By cat (118.174.81.170) on 2012-04-16 21:38

โอ้วว
คุนนี่ปราบพยศน้องหนักหน่วงมาก...

อูด้งเป็นกังวลตั้งนาน
สุดท้ายก็เพราะเข้าใจผิด ดีนะนิที่ปรับความเข้าใจกันได้

แล้วว่าแต่ ชานโฮนั่นมันอะไร
ไหนนูนอบอกว่าจะกินจุนโฮไม่ง่ายหรอกนะ แล้วไหงนู๋ออนท็อป >___<

น่ารักมากเลย ขอบคุณสำหรับฟิคน้าคะ

#8 By bonussen on 2012-04-16 15:46

จัดน้องในรถเลยนะพี่คุณ
แอร๊ยยยส์.....อดใจไม่ไหวล่ะสิ >//////<
ไม่ไหว ๆ พี่คุณเนี่ย ห่ามชะมัด เขินนนอ่าา

#7 By เดร (124.120.245.103) on 2012-04-13 17:35

พี่คุณนะพี่คุณ จะเคลียกันก็โอเคนะ
แต่การเคลียขอพี่เนี่ยบนรถซึ่งจอดริมทางอยู่..
กำไรตลอดเลยนะ อยากจะสิงร่างพี่คุณ อร๊าก(หื่นไปมั้ย?)มาช้าเพราะงี้อ่ะ 55
ชานโฮ สงสารชองกัมวันนี้อยู่นอกห้อง
ปล่อยให้คุณพ่อกับคุณแม่เค้า...ได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง
อยู่กับแม่ทั้วันแล้วหนิ อิอิ

#6 By Imigie (124.121.249.46) on 2012-04-10 15:25

ขอบคุณนะค่ะคุณ seennie คุณ milkhottest

ที่ตามให้กำลังและติดตามผลงานกันมาจนถึงตอนจบ

เรื่องต่อไปถึงจะไม่ค่อยถนัดฉาก NC แต่ยังก็จะมีให้ได้

5555555 ไรเตอร์ก็หื่นเองเช่นกันค่ะ ลุ้นอยู่ว่ารีดเดอร์

จะชอบฉากNCไหม เพราะยอมรับว่าภาษายังไม่ค่อยสวยและลื่นไหล

ส่วนฉากบนรถจริงๆไม่ได้ตั้งใจ แต่จะรอให้ถึงที่หมายแล้วค่อยปรับความเข้าใจ

ก็เดี๋ยวจะยาวไปซะก่อน พี่เลยจับน้องปรับกันในรถนั่นแหละ

เปลี่ยนบรรยากาศไปในตัว คริๆ

บทส่งท้าย ขอแอบแว๊บไปรังแกจุนโฮยาใจสักหน่อย

งานคอนล่าสุด ตีลังกาได้ใจมากกกกก ส่วนก้ามปูพี่แทคทำเอาจิ้นไปไกล

สรุปคือเรื่องนี้พี่จับน้องฟาดไม่ยั้ง. เรื่องต่อไปน้องก็ร้ายใช่ย่อย

ส่วนไรเตอร์ก็ฟาดกาแฟไปสองแก้ว เพื่อฉากฟาดดดดบนรถโดยเฉพาะเช่นกัน

#5 By Snoww on 2012-04-09 15:35

โอ้วววววว..พ่อคุณทูนหัวจ๋า ปรับความเข้าใจบนรถเลยนะคะ



ชานซองอ่า~~~เบาๆหน่อยสงสารน้องโฮที เดี๋ยวขาดใจ

ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ ดีๆ นะจะ จะคอยติดตามผลงานเรื่องต่อไป

เรื่องใหม่ villain (วายร้าย)น้องน้อย น่ารัก น่าฟัดจิงๆ

#4 By milkhottest on 2012-04-09 14:59

รออ่านตลอด ในที่สุดก็จบแล้วววว!!! NCได้ใจมาก ทั้งสองคู่เลย คุณด้งทำเราเขิน อ่านซ้ำๆไปตั้งหลายรอบ(อินี่หื่น)555555 ขอบคุรมากๆนะคะที่แต่งฟิคสนุกๆมาให้อ่าน รออ่านเรื่องต่อไปอยู่น้า สู้ๆคะ

ขอบคุณมากกกกกกกกกก:)

#3 By seennie (58.8.21.150) on 2012-04-09 14:54

จบแล้วคร้าคุณkhundong ขอบคุณนะค่ะที่ติดตามอ่าน

เดี๋ยวรอไปลุ้นเรื่อง villain (วายร้าย) ต่อด้วยนะค่ะ

เรื่องนั้นน้องอ้อนพี่สุดๆ ขอบคุณนะค่ะที่แวะมา

#2 By Snoww on 2012-04-09 13:24

อร๊ายยยยยยยย..พี่คุ๊ณณณณณณณณณณณณณณณ

บนถนนเลยนะคะนั่น ได้ข่าวว่าขับรถอยู่

แวะปรับความเข้าใจกันข้างทางเลยเรอะ 555++

แอบเสียดายที่จบซะแล้วกำลังสนุกเลย งั้นรอเรื่องต่อไปนะคะ

ว่าแต่ชานนี่เมินซองกัมหันมาสนใจลูกแมวน้อยอีจุนโฮมากกว่าสินะ คึคึ

#1 By khundong (124.120.5.231) on 2012-04-09 12:56