[Fic] Villain (วายร้าย) 2 (KW,CNN,TS)

posted on 11 Apr 2012 18:15 by visaging in Villain
 

Title: Villain (วายร้าย) 2
Author: Snoww
Paring: 2PM khunwoo/ChanHo/TaecSu
Rate: PG-13

 

Snoww Talk : สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ เอามาลงให้ครบแล้วตามสัญญา

 ขอบคุณทุกคนนะค่ะ ที่ติดตามอ่านผลงาน และให้กำลังใจ

กันมาตลอด  ยังไงฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจรีดเดอร์ด้วยนะค่ะ

อ่านแล้วถูกใจไม่ถูกใจ สนุกหรือไม่ยังไงคอมเม้นท์บอกบ้างนะค่ะ


 

 

-----------------------------------------------------------------------------






จางอูยองยืนหันรีหันขวางบนทางเท้าในมหาลัย  เมื่อเช้าตอนคุณฮยองมาส่งเป็นคนบอกเองว่าขากลับจะมารอรับแถวๆนี้ ถ้ามีธุระสำคัญมากขนาดนั้น วันนี้เขามาเองกลับเองคนเดียวก็ได้ไม่ต้องรับปากออมม่าหรอกว่าจะคอยดูให้ ดูให้ที่ประสาอะไรให้มายืนชะเง้อคอรอแบบนี้



ร่างบางตัดสินใจก้าวเท้าเพื่อเดินข้ามไปอีกฝั่ง แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดขึ้นเสียงก่อน ในขณะที่กำลังควานหามือถือในเป้ด้านข้าง ก็รู้สึกเหมือนชนเข้ากับบางอย่างจนร่างบางเซถลาถ้าไม่ได้มือหนาของใครบางคนช่วยฉุดดึงไว้ป่านนี้มีหวังคงได้ล้มกลิ้งไปบนพื้น



ด้วยความตกใจทำให้ร่างบางผวาเข้าเกาะไหล่หนาแน่น วงแขนแกร่งโอบรั้งเอวบางไว้ได้ทัน จนสองร่างแนบชิด ทำให้ใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างดวงหน้าเนียนเพียงแค่คืบจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนอุ่นที่เป่ารดใกล้พวงแก้มขาว




ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าเนียนไม่วางตาก่อนจะค่อยๆคลายวงแขนออก ร่างสูงก้มลงเก็บหนังสือและข้าวของที่หล่นกระจัดกระจายจนเกลือนพื้นขึ้นมาส่งให้อีกฝ่ายที่ยังยืนหน้าซีดด้วยความตื่นตกใจ



"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"เอ่อ...ไม่เป็นไรฮะ ขอโทษด้วยนะฮะที่เดินไม่ระวัง"

"น้องปีหนึ่งเหรอครับ ไม่เคยเห็นหน้า"



ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นเป็นเส้นตรงด้วยความรู้สึกประหม่า ในเมื่อวันแรกของการเปิดเทอมก็ดันซุ่มซ่ามจนเกิดเรื่อง ท่าทางคนตัวสูงนี้จะเป็นรุ่นพี่แต่ภาวนาขออย่าให้เป็นคณะเดียวกัน เขายังไม่อยากเป็นจุดเด่นให้ถูกเพ่งเล็ง ในขณะที่กำลังหาคำพูดตอบเสียงคุ้นเคยก็เรียกชื่อเขาดังขึ้น



"อูยอง!!!" เสียงเรียกดังขึ้นจากทางด้านหลัง เรียกว่าตะโกนเสียดังมากกว่าแล้วยิ่งคนเรียกรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตรแบบนั้น ยิ่งเป็นจุดดึงดูดให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นหันกลับมามองเป็นตาเดียว


นิชคุณเดินตรงไปหาทั้งคู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จริงๆต้องบอกว่าเขายืนอยู่ด้านหลังเด็กแก้มป่องนั่นอยู่นานแล้ว และทันได้เห็นชัดเต็มตาเสียด้วยว่าหลังจากที่เขาโทรเข้ามือถือเด็กแก้มป่องแล้วเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั่นบ้าง


"คุณฮยอง~"


คว้าเข้าที่ข้อมือบางก่อนออกแรงจูงจนเรียกว่าแทบกระชากให้เดินตาม ทำเอาร่างบางก้าวเท้าตามแทบไม่ทัน



สายตาคมมองตามสองร่างที่เดินหายไปทางลานจอดรถ "อูยอง..." ริมฝีปากยักเอ่ยทวนชื่อคนตัวขาวแก้มป่องเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก เด็กอะไรตัวนุ่มนิ่มอย่างกับผู้หญิง อีกทั้งกลิ่นกายยังหอมหวานราวกับขนม ชวนให้น่าสัมผัสและลิ้มลองยิ่งนัก




.

.

.

  


ความจริงคนที่ต้องโมโหน่าจะเป็นเขาซะมากกว่า อูยองไม่เข้าใจว่าคุณฮยองไปอารมณ์เสียมาจากที่ไหน แต่เรื่องอะไรต้องมาตีหน้าบึ่งใส่กันด้วย แถมยังปิดประตูรถเสียแรงจนร่างบางสะดุ้งนั่งหลังตรงมาตลอดทาง ในเมื่อมาเงียบใส่กันแบบนี้คนอย่างจางอูยองก็จะเหวี่ยงใส่กลับเหมือนกัน


เตรียมใจไว้เลยคุณฮยอง!!!



ออกจากลิฟท์ได้อูยองก็เดินตัวปลิวตรงดิ่งไปหน้าประตูห้องตัวเองทันที นิ้วเล็กกระหน่ำกดตัวเลขเร็วๆเพื่อปลดล๊อครหัสหน้าประตู


"ปล่อยนะคุณฮยอง!"


กำปั้นเล็กๆทุบรัวบนแขนใหญ่ที่โอบรอบเอวบางแล้วยกตัวเด็กแก้มป่องจนลอยขึ้นจากพื้น พาเข้ามาในห้องของตัวเองแทน พอปลายเท้าแตะสัมผัสพื้นห้องได้ จางอูยองก็หันไปเผชิญหน้าร่างสูงด้วยสายตาเอาเรื่องทันที


"ผมจะกลับห้อง"


"จาง อู ยอง" นิชคุณเรียกชื่อคนแก้มป่องช้าๆชัดๆแบบเน้นคำ


"ผม จะ กลับ ห้อง!" ร่างบางไม่ยอมแพ้เช่นกัน เน้นคำพูดประโยคเดิมใส่หน้าร่างสูง พูดเสร็จก็ยกนิ้วโป้งชี้ลงพื้นแล้วเดินหนีออกมา แต่ก้าวออกไปไม่ทันถึงประตูห้องดี ก็โดนคนพี่ใช้วงแขนโอบเข้าที่เอวจนตัวลอยจากพื้น พากลับมายืนประจันหน้าเหมือนเดิม



"คุณ ฮยองจะเอายังไงกันแน่ฮะ ตั้งแต่มหาลัยมาจนถึงคอนโด ฮยองก็ไม่พูดอะไรสักคำ พอผมจะเข้าห้องตัวเอง ก็อุ้มผมมาห้องฮยองอีก ถามจริงเถอะคุณฮยองไปหงุดหงิดอะไรมาแล้วพาลใส่กันแบบนี้เนี้ยห๊ะ"




ปกตินิชคุณไม่หงุดหงิดใครง่ายๆโดยไม่มีเหตุผล แต่คงต้องยกเว้นไอ้เด็กแก้มป่องนี้ไว้คน ที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิดได้ตลอดเวลา



แน่นอน...ไม่ได้หงุดหงิดเวลาน้องอ้อนจะเอาโน้นอยากกินนี้ เพราะเรื่องแค่นี้นิชคุณทำให้ไอ้เด็กแก้มป่องได้เสมอ แต่สิ่งที่กวนใจคือเขาไม่ชอบ!!! ใช่นิชคุณไม่ชอบให้ใครมาใกล้น้อง มาจ้องมองน้องด้วยสายตาโลมเลียเหมือนจะกลืนกินแบบนั้น จางอูยองยังเดียงสาและอ่อนต่อโลกเกินกว่าจะทันเล่ห์เหลี่ยมคน


แต่ที่แน่ๆจากตอนแรกก็แค่หงุดหงิด แต่พอเจอน้องมันเหวี่ยงกลับแล้วถามว่าจะเอายังไงก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน


เมื่อระเบิดคำพูดใส่เป็นชุดแต่นิชคุณก็ยังยืนมองหน้ากันเงียบ โดยไม่ขยับปากตอบโต้อะไรสักคำ อูยองเลยตัดสินใจเดินหนีออกมาเพื่อกลับห้องตัวเองอีกครั้ง แต่ข้อมือบางก็โดนมือใหญ่รั้งไว้อีกครั้งเช่นกันแต่ทว่าครั้งนี้สัมผัสกลับนุ่มนวลและแผ่วเบาพร้อมเสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยขึ้น


"ฮยองขอโทษ"


"...."


ร่างบางยืนหันข้างให้แล้วเบือนใบหน้าหนีไปอีกทาง จนนิชคุณไม่อาจเห็นสีหน้าแววตาได้ว่าตอนนี้เด็กแก้มป่องรู้สึกยังไง ยังคงโกรธที่เขาทำตัวไม่มีเหตุผล หรือว่า....


"ฮึก~"


คลายมือออกจากข้อมือเล็ก ก่อนเปลี่ยนเป็นสวมกอดร่างบางจากทางด้านข้างแทน วางคางเกยบนไหล่ลาด แล้วยกมือขึ้นจับศีรษะคนน้องให้เอนชิดติดหน้าผากตัวเอง จนจมูกโด่งอยู่ห่างพวงแก้มขาวไม่ถึงเซนต์ นิ้วเรียวเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มนวลให้อย่างแผ่วเบา



"ไม่ร้องนะ ฮยองขอโทษ...หายโกรธคุณฮยองได้ไหม"

"ให้ยืนรอตั้งนาน แล้วยังมาตีหน้ายักษ์ใส่อีก ผม...ฮึก~ ผมน้อยใจคุณฮยองต่างหาก แถมกระชากจนเจ็บข้อมือไปหมด"


ดวงตากลมเบิกโพรงเมื่อถกแขนเสื้อร่างบางขึ้นมาแล้วเห็นรอยแดงเป็นจ้ำๆ รอบข้อมือเล็ก นี่เขาเผลอตัวถึงขนาดควบคุมแรงตัวเองไม่ได้จนทำข้อมือน้องแดงช้ำแบบนี้


"เจ็บไหม"

"เจ็บฮะแต่ว่าตอนนี้...ผมหิวแล้ว...แล้วก็คุณฮยองปล่อยผมได้แล้วมันอึดอัดนะ จะกอดผมอีกนานไหมเนี้ย"


 


"เฮ้ย!!!..เดี๋ยวอูยองอย่าดิ้นนน"




.


.


.







ผิดปกติ...?



ทันทีที่อ๊กแทคยอน เปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเจอไอ้คู่สองคนพี่น้องไทยเกาหลีนั่งนิ่งเงียบอย่างสงบอยู่คนละมุมห้องนี่มันผิดปกติชัดๆ


"อูยองกินข้าวหรือยัง" มือใหญ่วางลงบนศรีษะเด็กแก้มป่อง ที่กำลังนั่งเหม่อเหมือนกำลังใช้ความคิดกับอะไรบางอย่าง ซึ่งท่าทางไม่แตกต่างจากเพื่อนตัวสูงที่นั่งอยู่อีกมุมห้องเช่นกัน


"อะ ฮะ แทคฮยองเมื่อกี้ว่าอะไรนะฮะ"



"กินแล้ว..." เป็นเสียงนิชคุณที่ตอบกลับมาแทน พร้อมลุกเดินตรงมายังโซฟาที่เด็กแก้มป่องนั่งอยู่ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ



"ที่ฝากซื้อละแทค"



"เออ ไม่ลืม" ฝากคนเขาซื้อของเข้ามาให้ พอมาถึงก็เอ่ยถามหา แต่สายตามึงนี่ไม่เหล่มองกรูสักนิดเลยนะนิชคุณ แทคยอนเปิดกระเป๋าแล้วหยิบถุงกระดาษส่งให้เพื่อนหน้าหล่อ



"ไปอาบน้ำก่อนนะ" เหมือนพูดกับลม เพราะไอ้สองพี่น้องไทยเกาหลี มันไม่หือไม่อือ ไม่สนใจเขาสักนิด ไอ้คนน้องก็เอาแต่นั่งก้มหน้าจนแก้มแดง ส่วนฝ่ายคนพี่ก็จ้องหน้าน้องจนตาไม่กระพริบ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าเป็นส่วนเกินแทคยอนเลยเลือกเดินเลี่ยงออกมาแทน



.

.

.

 

 

 

 ตัวยาแบบเจลถูกบีบออกจากหลอดทาลงบนข้อมือบาง ทำให้สองแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออยู่แล้วของอูยองยิ่งแดงสุดปลั่งขึ้นไปอีก ปกติถ้าแค่คุณฮยองจับมือ โอบไหล่ หรือเข้ามากอด จางอูยองจะไม่รู้สึกแปลกมากเท่าวันนี้ แต่ที่วันนี้รู้สึกแปลกไปจากเดิมก็เพราะ...




นิ้วเรียวค่อยๆคลึงวนรอบข้อมือบางเบาๆเพื่อให้ตัวยาที่ทาซึมลงไปบนผิวหนัง หลังจากที่อูยองออกแรงดิ้นให้หลุดออกจากวงแขน ไอ้เด็กแก้มป่องนี้คงลืมไปว่าตอนนั้นใบหน้าเขาอยู่ใกล้แก้มขาวๆนั้นขนาดไหน พอร่างบางยิ่งดิ้นยิ่งขยับแล้วหันหน้ามาเพื่อโวยวายก็....




นิชคุณบอกช้าไปหรือว่าน้องมันพยศมากไปหน่อย ริมฝีปากอิ่มจึงสัมผัสเข้ากับเรียวปากของร่างสูงอย่างจัง ถ้าจะเรียกเต็มๆก็คือ...จูบ แล้วหลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่เห็น




นิชคุณรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้มันชักจะเริ่มอึดอัดมากเกินไป เพราะปกติเขากับไอ้เด็กแก้มป่องนี้จะต้องมีเรื่องเถียงทะเลาะกันได้อยู่ตลอด ถึงส่วนมากผลสุดท้ายเขาจะเป็นฝ่ายต้องยอมแพ้วายร้ายแก้มป่องนี้ตาม เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็แค่ทำเหมือนเดิมแบบปกติที่เคยทำใช่ไหม?




กลืนน้ำลายลงคอแบบฝืดๆ ก่อนจับไหล่ร่างบางให้หันมา มือเรียวยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อของคนน้