[Fic] Villain (วายร้าย) 4 (KW,CNN,TS)

posted on 22 Apr 2012 20:12 by visaging in Villain

Title: Villain (วายร้าย)  4 Part 100%
Author: Snoww
Paring: 2PM - KhunWoo/ChanHo/TaecSu
Rate: PG13-NC17

 


note:ลงครบแล้วนะค่ะ รีดเดอร์ที่รัก 25-4-2012

Snoww Talk: ลงก่อน 40% นะค่ะอย่างเพิ่งเบื่อกันน๊า รีดเดอร์ที่รัก

เนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุม เดี๋ยวไม่มีเวลาว่างมาลงให้ ขอให้สนุกนะค่ะรีดเดอร์

ส่วนใครที่ถามกันมาว่าจะเรียกแต้วว่าพี่หรือน้องดี….?

เอาเป็นว่าเกิดปี 2525 บวกลบกันเอาเน้อ เรียกได้ตามสะดวกเลยค่ะ

@Taew_wanee ฟอลโล่มาได้นะค่ะ อัพเดทข่าวคราว+เรื่องส่วนตัวในนั้นค่ะ

 
------------------------------------------------

 


ไม่อนุญาต!!!


ให้ตายเถอะใครจะปล่อยลูกเจี๊ยบเข้าปากหมีกัน ไม่มีทาง ถ้าคิดว่าขออนุญาต กับเอาไอ้ระบบพี่รหัสน้องรหัสคอยดูแลกันมาอ้างเพื่อจะสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น บอกได้คำเดียวว่าฝัน ...ฝันไกลไปแล้วไอ้เด็กแก้มป่อง คุณฮยองไม่ยอมโว๊ย


แต่ตอนนี้ใครก็ได้ช่วยบอกวิธี หรือหาคู่มือสำหรับรับมือกับจางอูยองโหมดนี้ให้หน่อย บอกแล้วว่าไม่คุ้น เลยไปไม่ถูกว่าต้องเริ่มจากตรงไหน ไอศครีม เสื้อโค้ทตัวใหม่ หรือไก่ทอดอร่อยๆ


พอโทรไปหาไอ้เพื่อนผิวเข้มฟันเหยินให้ช่วยมันดันบอกให้ลองคลิกเข้า google แล้ว search หาข้อมูลเอาเอง ไอ้อ๊กแทคบอกมันไม่ได้นอนกับน้อง(หมายถึงนอนเฉยๆอะ)คอยดูแลน้อง ที่สำคัญน้องไม่เคยดื้อกับมัน มันเลยไม่รู้วิธีรับมือกับอูยองโหมดนี้ พออ้าปากจะด่ามันสักหน่อยดันกลับรู้ทันรีบสวนกลับมาอีกว่าผูกเองก็แก้เอง ย่าห์!!! ถ้ากรูรู้จะโทรหามึงไหมไอ้อ๊กแทคยอนหน้าแมว


นิชคุณเดินวนไปวนมารอบโซฟาที่ร่างบางนั่งอยู่ ตั้งแต่สตูดิโอ ร้านอาหาร จนมาถึงคอนโด อูยองยังนิ่งเงียบถามคำตอบคำ กินน้อย พูดน้อย จนกลายเป็นว่าเขาพูดอยู่คนเดียว เรียบร้อยแบบนี้ก็น่ารักแต่ถ้าเป็นไปได้ขอวายร้ายแก้มป่องคนเดิมกลับมาทีเถอะ


"อูยองอ่า~"


จับที่แขนคนน้องแน่นพร้อมเขย่าเบาๆ แล้วทำหน้าทำตาแบบสำนึกผิดสุดฤทธิ์ เพื่อหวังว่าจางอูยองจะใจอ่อน ยอมให้กับท่าทางออดอ้อนแบบนี้บ้าง แต่ร่างบางกลับไม่แลหางตาหรือคิดจะพูดด้วยสักคำ ยังคงพุ่งความสนใจอยู่กับหนังสือตำราอาหารเล่มหนา มากกว่าจะหันมาเสวนาพาทีกับนิชคุณ

"ให้คุณฮยองไปส่งเหมือนเดิมนะ" ยังไม่ละความพยายาม ที่จะทำให้น้องหันมาสนใจ ในเมื่อแสร้งทำหน้าน่าสงสารก็แล้ว พองแก้มเลียนแบบก็แล้ว แต่น้องมันก็ไม่คิดหันมามองสักที ไม่รู้ว่าไม่เห็นจริงๆหรือแกล้งทำเป็นไม่สนใจ


"อย่าเลยฮะ เดี๋ยวผมจะโทรหารุ่นพี่ชานซองให้แวะมารับ ไม่รบกวนคุณฮยองดีกว่า"


ถึงสุดท้ายน้องจะยอมเอ่ยปากพูดด้วย ทว่าน้ำเสียงราบเรียบและสีหน้าแววตานิ่งเฉยแบบนั้น ทำให้นิชคุณเองเกือบต้องถอดใจวางเหมือนกัน แต่ทำเองนี่ใครใช้ให้ไปเผลอตัวตะ คอกน้องมันแบบนั้น ก็คนมันเป็นห่วงนี่หว่า ก็พูดดีๆเซ่ไอ้นิชทึ่มมม เสียงในหัวสมองตบตีด่าทอกันเอง อย่างสับสนอลหม่าน แต่เอาเถอะถ้าคิดว่าจะได้ไปกับไอ้รุ่นพี่รหัสชานซองละก็ คอยดูหนุ่มหล่อร้ายบ้างละกันไอ้เด็กแก้มป่อง


.

.

.

 


แสงแดดอบอุ่นยามเช้าทอแสงเป็นประกาย สาดส่องกระทบสองร่างที่นอนเบียดตัวกันกลมบนเตียงกว้าง เปลือกตาบางค่อยๆเปิดลืมขึ้นรับแสงรุ่งอรุณของวันใหม่ กระพริบตาปรับโฟกัสภาพแรกตรงหน้าที่สมองรับรู้และมองเห็น

ใบหน้าคมเข้มของร่างสูงยามหลับนิ่งสนิทช่างดูงดงามชวนน่าหลงไหล โครงหน้าเรียวรีรับกับสันจมูกโด่ง ริมฝีปากยักสวยช่างเหมาะเจาะดูเข้ากันทำให้องค์รวมบนดวงหน้านั่นยิ่งหน้ามอง ครั้งแรกที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของชานซองจนถึงเช้า และเป็นอีกครั้งแรกที่จุนโฮมีโอกาสได้มองใบหน้าร่างสูงชัดใกล้เต็มตาขนาดนี้


มือเล็กยกขึ้นแตะสัมผัสใบหน้าคมเข้มแผ่วเบาอย่างลืมตัว แพขนตายาวขยับก่อนที่ชานซองจะค่อยๆลืมตาขึ้นมองสัมผัสอุ่นนุ่มบนใบหน้า จุนโฮตกใจจึงรีบชักมือกลับทว่ากลับโดนฝ่ามือหนารั้งไว้ กุมเลื่อนฝ่ามือของร่างบางวางแนบลงไปกับข้างแก้มของตัวเอง ร่างบางออกแรงขืนมือตัวเองเล็กน้อย แต่ก็โดนฝ่ามือหนาอีกข้างจับดันศีรษะด้านหลังเข้าหาจนหน้าผากชิดติด

"ฉันแค่จะหวัดไข้ ไม่ต้องกลัวหรอก...ยังไม่ใช่ตอนนี้"

"นาย!!!" สองแก้มขึ้นสีแดงระเรื้อจนร่างสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ ชานซองแค่ต้องการจะวัดไข้กับอุณหภูมิของร่างกายเท่านั้น ว่าความร้อนในลมหายใจและผิวกายของจุนโฮลดลงบ้างหรือยัง แต่กลับมองกันด้วยสายตาและท่าทางแบบนั้น เขาเองชักจะไม่แน่ใจนักว่าจะแค่ทำอย่างที่พูดได้หรือเปล่า


"หน้านายแดงก่ำขนาดนี้...เขิลหรือว่าไข้กลับ"


จุนโฮชักมือกลับพร้อมกับดันตัวออกห่างจากร่างสูงทันควัน ยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยอาการปวดมึนในหัวเล็กน้อย อยากจะหลีกหนีหายไปจากตรงนี้เมื่อดันหลุดแสดงสีหน้าให้ร่างสูงจับความคิดได้ แต่พอปลายเท้าแตะสัมผัสพื้น ความเย็นเฉียบก็แล่นริ้วขึ้นมาจนต้องก้มมองร่างกายของตัวเอง ตวัดใบหน้ามองร่างสูงทันที เมื่อความเย็นโล่งทำให้รู้ว่ากำลังอยู่ในสภาพเปลือยกาย


"ถ้าจะคิดจะไปอาบน้ำทั้งๆที่เพิ่งหายไข้ นายมีทางเลือกเดียวคือต้องอาบกับฉันเท่านั้น"

"ทำไมฉันต้องทำตามนาย" เอ่ยถามพร้อมกับม้วนผ้าห่มพันปิดรอบตัว

"ฉันขี้เกียจมานั่งเช็ดตัวคนไม่สบายอีกรอบ...อีกอย่างคราวนี้ฉันไม่รับรองว่าฉันจะอดใจตัวเองไม่ให้...."

"แค่อาบน้ำเฉยๆ ชะ...ใช่ไหม" กัดริมฝีปากตัวเองแน่น เพราะคาดเดาอารมณ์ของร่างสูงไม่ถูกเท่าไหร่นัก ถึงจะตื่นมาในสภาพไร้เสื้อผ้าติดกายแต่ก็รู้ดีว่าเมื่อคืนชานซองแค่นอนกอดอย่างเดียวจริงๆแต่ยังไงอีจุนโฮก็ยังไม่วางใจในตัวคนเจ้าเล่ห์อย่างฮวางชานซองอยู่ดี

"หรือนายอยากให้ทำอย่างอื่น"

"โรคจิต!"

"ฉะเพราะกับนาย..ก็ใช่"


จุนโฮกอดผ้าห่มที่พันอยู่รอบกายแน่น พลางเหลือบสายตามองไปทางห้องน้ำ แต่ไม่รอดพ้นสายตาของร่างสูงที่จับจ้องและรู้ทันว่าจุนโฮกำลังคิดจะทำอะไร เมื่อคืนยังหลับนิ่งเป็นลูกแมวน่ารักในอ้อมกอดเขาอยู่เลย พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มที่จะออกอาการพยศพองขนเป็นแมวป่าอีกแล้ว


"บอกไว้ก่อน ถ้านายคิดจะหนีเข้าห้องน้ำแล้วล๊อคประตู" ชานซองพูดพร้อมถอดเสื้อตัวเองออก เผยมัดกล้ามเนื้อแน่น


"..."


"ฉันคงไม่ทนใจดีอีกเป็นรอบที่สองแน่อีจุนโฮ"ก้าวเข้าประชิดตัวร่างบาง ด้วยสีหน้าท่าทางที่บอกว่าเอาจริง ก่อนดึงสะบัดผ้าห่มหนาเทอะทะที่พันรอบร่างเนียนออก

 


สายน้ำอุ่นๆไหลราดลงบนผิวกายเนียนละเอียดทำให้จุนโฮรู้สึกเบาสบายตัวขึ้น แต่จะรู้สึกสบายมากกว่านี้ถ้าคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังจะหยุดกลั่นแกล้งกันสักที ร่างบางยืนก้มหน้างุด ใบหน้าแดงซ่านยามฝ่ามือหนาลูบไล้ฟองสบู่หอมกรุ่นตามเรือนร่างขาวทีละส่วนอย่างช้าๆ


"ไหนบอกว่าแค่อาบน้ำอย่างเดียวไง"

"แล้วฉันทำนอกเหนือจากนั้นตรงไหน"

"..."

"แต่ถ้านาย ...อยากทำมากกว่าแค่อาบน้ำ..ฉันก็ไม่ขัด"

"อ๊ะ.."

 

ไม่รอให้เอ่ยปากห้าม ฝ่ามือหนาเลื่อนกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางอย่าถือวิสาสะ แล้วค่อยๆรูดรั้งขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื้อแดงลามไปถึงใบหูเมื่อความรู้สึกวาบเสียวค่อยๆตีรวน จนทำเอาแทบไร้เรี่ยวแรงทรงตัวต้องเอนกายพิงกับอกแกร่งของร่างสูง จุนโฮช้อนสายตาขึ้นมองคนผิดคำพูดแต่กลับมีเพียงรอยยกยิ้มที่มุมปาก เปลือกตาบางหลับลงช้าๆเมื่อร่างสูงโน้มใบหน้าลงมอบจุมพิตเร้าร้อนให้แทนคำพูดบอกว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไร


ยันฝ่ามือเข้ากับผนังกระเบื้องห้องน้ำ เมื่อช่องทางด้านหลังโดนร่างสูงดันกระแทกท่อนเอ็นแข็งเข้ามาเป็นจังหวะไม่หยุดหย่อน จุนโฮหลุดเสียงครางดังอย่างลืมตัวยามความเป็นชายดันแทรกแหวกเข้ามาภายในร่างและกดโดนจุดอ่อนไหว วงแขนแกร่งโอบกอดรอบเอวบางแน่น เมื่อช่องทางรักของร่างบางบีบตอดรัดส่วนนั้นจนรู้สึกซ่านเสียว เสียงผิวเนื้อกระทบกันดังสอดผสานเสียงหยาดน้ำไหลสะท้านก้องห้องน้ำ ชานซองพร่ำบอกว่าตัวเองไม่ผิดที่ดูออกจะใจร้ายผิดคำพูดจนรังแกร่างบางทั้งๆที่ยังไม่หายไข้ดี ใครใช้ให้หันมามองกันด้วยสายตาเย้ายวนแบบนั้น โทษตัวเองละกันนะอีจุนโฮที่นายดันทำตัวน่ารักน่ากินจนเกินไป


.

.

.




ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่รู้สึกว่าตัวเองนอนไม่หลับถ้าไม่ได้กอดร่างนุ่มนิ่ม และสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวไอ้เด็กแก้มป่องนั่น


ผุดลุกขึ้นจากเตียง แม้ว่าบรรยากาศด้านนอกจะยังมืดสนิทอยู่ก็ตาม นิชคุณเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์และแสงแดดของยามเช้าจะเข้ามาทักทาย ในเมื่อนอนพลิกตัวหลายตลบคิดมาทั้งคืน ทำให้เริ่มแน่ใจว่าความรู้สึกที่มีต่อไอ้เด็กแก้มป่องคืออะไร


หันไปมองร่างบางที่นอนหันหลังหลับนิ่งสนิทโดยมีหมอนข้างใบโตวางกั้นกลางเหมือนเส้นแดนแบ่งอนาเขต บอกให้รู้เป็นกลายๆว่าถ้าไม่อยากให้เกิดศึกจนบานปลาย จงอย่าแม้แต่จะคิดล่วงล้ำย่างกายข้ามผ่านมา เล่นเอาร่างสูงน้ำตาแทบปริ่มเมื่อเจอวายร้ายแก้มป่องเอาคืนเงียบๆแบบยุทธวิธีสงครามเย็น สาบานเถอะว่าจางอูยองเรียนทำอาหารอย่างเดียวจริงๆ

.

.

.


มือเล็กยกขึ้นขยี้ดวงตาเบาๆเมื่อโดนแสงร้อนส่องแยงรบกวนเวลานอนของวันหยุดอีกวันที่เหลือ แต่แล้วกลับต้องยกมือขึ้นขยี้ตาซ้ำอีกเป็นค