[Fic] Villain (วายร้าย) 5 (KW,CNN,TS)

posted on 04 May 2012 15:45 by visaging in Villain

Title: Villain (วายร้าย) 5

Author: Snoww

Paring: 2PM - KhunWoo/ChanHo/TaecSu

Rate: PG13

 

Note:อ่านจบแล้วคาดว่าคงมีคนอยากตบไรท์เตอร์ เพราะความมั่นไส้รัวๆ

-------------------------------------------------------------------

 

 

รักครั้งแรกที่ยากจะลืมเลือนหรือ...อยากจะลืมเลือน?

 

 

เรื่องที่อยู่ในส่วนลึก จนบางครั้งคิดว่ามันได้ถูกลบหายไปจากหน่วยความจำในสมอง แต่พอมีบางสิ่งที่คล้ายคลึงหรือเหมือนกันเข้ามาสะกิด ความทรงจำเหล่านั้นก็จะค่อยๆไหลกลับเข้ามา

 

แต่นี่คือรักแรกพบมันต้องแตกต่างจากรักครั้งแรกนั่นแน่นอน...ผมหวังให้มันเป็นเช่นนั้น

 

"โอเคไหมครับแทคฮยอง"

 

"อืม...ปกติฮยองเป็นคนไม่ค่อยชอบเค้กชาเขียวแต่ร้านนี้อร่อยดีนะ"

 

"อ้าว!...แทคฮยองไม่ชอบเค้กชาเขียวทำไมไม่บอกละครับ แล้วนี่อร่อยจริงๆหรือเปล่าครับทานได้แน่นะ" ร่างบางจับจ้องสีหน้าแทคยอนด้วยความกังกล

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิจุนโฮอร่อยจริงๆ รสชาตินุ่มลิ้นกลิ่นชาเขียวไม่แรงจนเกินไป นี่ถ้าฮยองเปลี่ยนใจมาชอบเค้กชาเขียวยังทันอยู่ใช่ไหม" จะบอกว่าที่ให้คนตัวเล็กสั่งเค้กอะไรก็ได้ที่ชอบ เพียงเพราะอยากรู้จักความเป็นจุนโฮให้มากยิ่งขึ้นก็กลัวว่าจะตรงเกินไป

 

"ความชอบของคนเรามันเปลี่ยนได้อยู่แล้วละครับ ถ้าได้สัมผัสอะไรใหม่ๆที่ทำให้รู้สึกดี ก็จะเป็นความประทับใจในคราวแรกที่สามารถทำให้เราชื่นชอบสิ่งนั้นต่อไป"

 

"แล้วตรงกันข้ามถ้าเราเคยชอบสิ่งใด แล้วมีเรื่องที่ทำให้ความประทับใจนั้นเลือนหาย เราจะยังคงชื่นชอบและโปรดปราณมันอยู่อีกไหม"

 

"สำหรับผมคงยังเป็นสิ่งที่ลึกๆเรายังคงชอบอยู่ เพียงแต่ไม่อยากจะสัมผัสหรือแตะต้องมันอีก เพราะขอเก็บความทรงจำดีๆแบบนั้นไว้ให้คงอยู่เหมือนเดิมในที่เดิมที่มันเคยอยู่ แต่ไม่แน่นะครับถ้ามีโอกาสและกล้าพอผมอาจจะลองสัมผัสมันอีกสักครั้งก็ได้ แต่ถ้ามันเจ็บปวดจนเกินไปคงเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมอยากจะสัมผัสมัน"

 

"ฮยองเคยชอบเค้กรสส้ม ชอบในความฉ่ำของเนื้อส้มที่สอดแทรกในชิ้นเค๊กน่าแปลกแม้ว่าจะหวานละมุนแต่เป็นความหวานที่ทำให้แสบคอทุกครั้งที่ได้กิน"

 

"มิหนำซ้ำยังรู้สึกขมปร่าติดปลายลิ้นเพราะรสฝาดจากผิวส้มด้วยใช่ไหมครับ"

 

จบประโยคทั้งคู่ก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน สิ่งที่ชอบที่เลือกเก็บลึกไว้ภายในใจ ไม่อยากสัมผัสหรือลิ้มลองเพียงเพราะอยากกักเก็บความทรงจำดีๆไว้ คนเราเลยเลือกที่จะแสวงหาความชอบใหม่ๆ เพียงเพื่อเข้ามาทดแทน แต่มันจะสามารถทดแทนกันได้จริงหรือ?

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ออกจะดูแปลกไปสักหน่อยที่เห็นจุนโฮกับแทคฮยองเดินเคียงคู่มาด้วยกัน แต่สีหน้ารอยยิ้มที่ดูออกจะกว้างแบบสุดๆของคนตัวสูง ทำให้อูยองอดที่จะออกปากพูดแซวไม่ได้

 

"ไปรู้จักกันตอนไหนฮะ สองคนนี้"

 

"พอดีว่าฮยองเป็นพวกความจำดีเป็นเริ่ด เลยจำได้ว่าจุนโฮเป็นเพื่อนกับเราจากรูปที่ชอบเอามาอวดไง เลยรบกวนจุนโฮพาไปหาอะไรกินรองท้องรอเราที่ร้านเบเกอรี่หลังมหาลัย"

 

"จำได้แต่คนน่ารักนะ แทคฮยอง"

 

"ใครบอก.. จำได้เฉพาะคนที่อยากจดจำมากกว่า" ปรายตามองคนตัวเล็กที่เหมือนกำลังชะเง้อคอมองหาใครบางคน

 

"มองหาใครอยู่เหรอจุนโฮ"

 

"ปะ เปล่า...งั้นผมลาตรงนี้นะครับแทคฮยอง อูยอง"

 

"เดี๋ยวสิจุนโฮ.." แทคยอนรีบคว้าแขนคนตัวเล็กไว้ก่อนที่จะเดินออกไป อะไรที่ทำให้เขารู้สึกติดใจจนยังไม่อยากให้จุนโฮเดินหายไปไหน ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งอยากทำความรู้จักให้มากยิ่งขึ้นใบหน้าหวานที่ติดตรึงเพียงเห็นในคราวแรก รอยยิ้มที่ทำให้เขาหวนนึกย้อนไปถึงใครบางคนที่คล้ายคลึงกัน

 

ถ้าเขาเลือกที่อยากจะลิ้มลองสัมผัสกับความรักดูอีกสักครั้งละ ครั้งนี้มันจะเจ็บปวดจนทำให้เขาเข็ดขยาดเสียจนไม่กล้าแตะต้องอีกไหม

 

 

"ไปกินข้าวด้วยกันนะ...ก็ไอ้คุณมันบอกว่าให้พาเราหาอะไรกินก่อนได้เลย เพราะวันนี้มันคงกลับดึก" ตอบคลายข้อสงสัยเด็กแก้มป่องก่อนจะหันไปพูดกับจุนโฮต่อ  "ไปนะจุนโฮให้ฮยองไปกับอูยองมันสองคนมีหวังนักข่าวเห็นได้เอาไปเขียนกันสนุกแน่ว่าฮยองเลี้ยงต้อย อีกอย่างให้ฮยองขอบคุณที่เมื่อกี้อุตสาห์ไปเป็นเพื่อนฮยอง แล้วยังทำให้ฮยองได้กินเค้กชาเขียวที่อร่อยที่สุดอีกด้วย"

 

 

"ผิดนะฮะที่แทคฮยองบอกว่าเค้กชาเขียวหลังมหาลัยอร่อยที่สุด เพราะถ้าจะให้ถูกเค้กชาเขียวฝีมือจุนโฮ อร่อยที่สุดในโลกเลยต่างหาก"

 

"พูดเกินไปแล้วนายนะ" จุนโฮปรามเพื่อนแก้มป่องที่กำลังอวดอ้างฝีมือทำเค้กของเขาจนดูออกจะเกินจริงไปสักหน่อย

 

"ไม่เกินไปนะจุนโฮ เค้กชาเขียวฝีมือนายอร่อยมากๆเลย นี่ว่างๆนายทำให้ฉันกินอีกได้ไหม"

 

"ฮยองก็อยากลองชิมบ้างเหมือนกัน" แทคยอนรีบเอ่ยตบท้ายด้วยน้ำเสียงและท่าทางกระตือรื้อร้น

 

"ใครน๊าพูดอยู่แหมบๆว่ากลัวคนเขาจะหาว่าเลี้ยงต้อยเด็ก..."

 

"อูยองครับ..ไก่ทอดไหม" แทคยอนรีบพูดชื่ออาหารจานโปรดของเด็กแก้มป่องขึ้นมาเป็นการปิดปาก

 

ยิ้มหน้าระรื่นแล้วตรงเข้ากอดคอเพื่อนหน้าหวาน "ไปเถอะจุนโฮ มื้อนี้แทคฮยองเลี้ยงฟาดเต็มที่อย่าได้ยั้ง"

 

คนตัวเล็กพยักหน้าตอบตกลง จนป่านนี้ไม่มีสายเรียกเข้าจากชานซองเข้ามาเพื่อบอกกล่าวอะไรสักนิด หลังจากสอนอูยองทำอาหารเสร็จแล้วชานซองอาจจะแวะไปธุระที่ไหนต่อ เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จุนโฮจะต้องหิ้วท้องรอคนใจร้าย

 

.

 

.

 

.

 

 

มือใหญ่บีบกำลูกบิดประตูห้องแน่น ด้วยพยามพยามกักเก็บอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นทันทีที่สบเข้ากับนัยน์ตานิ่งเฉยของร่างบางที่เดินสวนเข้ามาภายในห้อง อยากจะคว้าแขนแล้วกระชากตัวร่างบางเข้ามาถามแทบจะทันควันเดี๋ยวนั้นว่าไปไหนมาถึงได้ปล่อยให้นั่งรออยู่จนดึกดื่นถึงแม้ในใจลึกๆจะหวาดหวั่นด้วยกลัวว่าจุนโฮจะหนีหายไป แต่กลับต้องควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุดเมื่อเสียงเรียกจากปลายสายดังแว่วกลับมาเสียอ่อนหวาน

 

"ผมขอโทษ เอาเป็นว่าช่วงนี้ผมออกจะยุ่งนิดหน่อย เอาไว้ผมไปหาคุณที่ห้องดีกว่านะครับ คิดถึงสิครับ ...พอดีว่าช่วงนี้น้องชายผมมาพักอยู่ด้วย ..ถ้าคุณมาเราอาจจะทำ...ไม่ลืมครับ ผมคงต้องขอตัววางสายก่อนเพราะมีธุระต้องคุยกับน้องชายสุดที่รักสักเล็กน้อย ฝันดีครับ.."

 

ริมฝีปากที่คลียิ้มเมื่อครู่จางหายไปทันทีที่กดวางสาย เหวี่ยงมือถือเครื่องบางราคาแพงลงบนโซฟานุ่มโดยไม่สนใจว่ามันจะเด็นกระดอนหล่นหายไปอยู่มุมไหน

 

ตรงเข้าเปิดประตูห้องนอนออก แล้วกวาดสายตามองหาเด็กดื้อ ที่ริอาจทำตัวไร้มารยาทกลับบ้านผิดเวลาโดยไม่คิดจะโทรรายงาน แต่กลิ่นสบู่และแชมพูหอมกรุ่นที่ลอยโชยมาจากทางห้องน้ำ ทำให้ร่างสูงยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เมื่อคิดวิธีอบรมสั่งสอนมารยาทให้ร่างบางออกว่าการอยู่ร่วมห้องกับคนอื่นในฐานะผู้อาศัยที่ดีต้องปฏิบัติตัวอย่างไร

 

 

เมื่อร่างเปลือยค่อยๆทอดกายนอนลงในอ่างน้ำอุ่นที่ตีฟองสบู่สีขาวขึ้นจนเต็ม ผิวขาวเนียนยิ่งขึ้นสีระเรื่อแดงฝาดอมชมพูไปทั้งตัวโดยเฉพาะสองแก้มขาว เมื่อสัมผัสเข้ากับมวลน้ำร้อนอุ่นที่กำลังพอเหมาะพาในเลือดในกายสูบฉีดวิ่งพล่านจนทั่ว

 

"ถ้ามีโอกาส..ฉันไม่พลาดที่จะหนีไปให้ไกลจากอสูรร้ายอย่างนาย"

 

เพียงแรกหันสบเข้าดวงตาคมเข้มที่มองมาจากหน้าประตูห้องน้ำ จุนโฮก็ดีว่าร่างสูงคิดอะไรและต้องการจะพูดจาถากถางตนเรื่องอะไร

 

"งั้นก็มาคอยดูกันว่าลูกแมวน้อยเขี้ยวคมอย่างนาย จะข่วนกัดให้ฉันเจ็บได้ขนาดไหน"

 

ดวงตาเรียวเมินมองไปอีกด้าน ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องกลับมาที่นี่อีกก็ได้ ไม่ต้องทำตามคำขู่หรือตามคำสั่งของชานซองด้วยซ้ำ เพราะความจริงเรื่องทั้งหมดเขาไม่มีส่วนผิดใดๆสักนิด แล้วทำไมถึงยังยอมกลับมาเป็นเชลยให้ร่างสูงเยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

หัวใจเขากำลังอดทนทำเพื่อใครกันแน่?

 

 

 

จุนโฮจงใจนอนเหยียดกายจนเต็มพื้นที่อ่าง แทบไม่เหลือเว้นช่องว่างให้ร่างสูงได้แทรกกายเบียดตัวลงมานั่งซ้อนตัวด้านหน้าหรือด้านหลังได้ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งแทบสุดตัวเมื่อชานซองเลือกที่จะก้าวลงมาแล้วคร่อมทับลงบนร่างแทน

 

"นี่นายจะทำอะไร!"

 

"สอนมารยาทเด็กดื้อ ที่กลับบ้านผิดเวลา"

 

"ก็..นะ นาย ไม่โทรบอกฉันนี่ว่ากลับห้องหรือยัง แล้วจะให้ฉันนั่งรอนายที่หน้าห้องหรือไง"

 

"ฟังไม่ขึ้นแหะ"

 

"ฉันเห็นนายอยู่กับอูยอง ..."

 

คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าเขาอยู่กับอูยองก็แสดงว่าจุนโฮมาที่ห้องฝึกทำอาหารแล้วทำไมถึงไม่เข้ามาหา หรือโทรบอกว่าจะออกไปนั่งรอที่ไหน

 

"เลยไม่อยากรบกวน นายสองคน" เสียงแผ่วลงเมื่อมือหนาค่อยๆเลื่อนไต่ลงมาวนเวียนแถวหน้าท้อง

 

จริงอยู่ที่แรกพบอูยองชานซองถูกตาต้องใจในตัวเด็กแก้มป่องนั่น แต่พอได้รู้จักพูดคุยกันมากขึ้น ความน่ารักสดใสมองโลกในแง่ดีของอูยอง ทำให้ชานซองเริ่มที่จะเปลี่ยนความคิดที่มีต่ออูยองไปทีละนิด

 

"นายเลยเลือกที่จะกลับบ้านจนดึกดื่น แล้วรบกวนเวลาพักผ่อนฉันแทนงั้นสิอีจุนโฮ"

 

โน้มใบหน้าลงใกล้แล้วใช้จมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มขาว ริมฝีปากยักเม้มงับที่กลีบปากอิ่มเป็นการหยอกเย้าก่อนเพียงเล็กน้อย จึงค่อยๆไล้ลิ้นแตะลงไปบนเรียวปากบางอีกครั้ง ส่วนมือหนาที่วนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าท้องเนียนก็เคลื่อนหลุบต่ำลงจนจุนโฮ สะดุ้งเฮือกละล่ำละลักออกปากทักท้วง

 

"อื้อ...ยะ หยุดนะ"

 

"รับผิดชอบซะเด็กน้อย ..." นิ้วเรียวเชยที่คางมนก่อนสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเกี่ยวกระหวัดพันตูเข้ากับลิ้นเล็กของร่างบาง แล้วค่อยๆเพิ่มจุมพิตดูดดื่มเร้าร้อนจนจุนโฮอ่อนระทวย

 

ร่างบางสั่นสะท้านความรู้สึกในกายปั่นป่วน ปากพร่ำบอกแต่ว่าเกลียด พูดแต่ว่าให้หยุดแต่ร่างกายกลับตอบสนองและตอบรับสัมผัสหยาบกร้านจากมือร่างสูงเป็นอย่างดี

 

ผิวน้ำกระเพื่อมไหวตามแรงเคลื่อนเป็นจังหวะของสองร่างที่กอดเกี่ยวสอดประสานจนแทบกลืนหายเป็นร่างเดียวกันภายในอ่าง ใบหน้าหวานเริ่ดขึ้นเมื่อความเป็นชายสอดใส่เข้ามาจนลึกสุดแล้วผ่อนปรนชักออกแบบนั้นอยู่ซ้ำๆ มือเล็กเกาะที่ต้นแขนของร่างสูงแน่นเพื่อประคองร่างตัวเองไว้ยามร่างสูงขยับตัวกระแทกสะโพกเข้ามา

 

"นาย นะ นายมันใจร้าย" เสียงแทบจะหลุดหายเมื่อร่างสูงกดสะโพกลงมาโดนจุดเสียวในร่าง

 

"นายอาบน้ำยั่วฉันก่อนต่างหาก"

 

รู้ทั้งรู้ว่าจุนโฮหมายถึงเรื่องอะไร แต่ชานซองไม่เคยห้ามใจให้ไม่ให้สัมผัสร่างบางได้สักครั้ง นับวันเขายิ่งรู้สึกว่าอยากรังแกจุนโฮทุกเวลาตลอดเวลาที่เห็นหน้า ไม่ว่าอีจุนโฮจะแสดงสีหน้าแบบไหน ชานซองกลับรู้สึกว่ามันดูเย้ายวนเสียจนต้องคว้าตัวเข้ามาเกี่ยวกอดกลืนกินให้หนำใจ กลิ่นกายหอมหวานที่ยิ่งได้ลิ้มลองยิ่งเหมือนยาเสพติดพาให้ลุ่มหลงมัวเมาจนถอนตัวไม่ขึ้น น้ำเสียงครวญครางกระเส่ารื่นหูที่ฟังแล้วไพเราะปลุกความหฤหรรษ์ยิ่งกว่าสรรพเสียงใด

 

.

 

.

 

.

 

 

เด็กแก้มป่องหัวเราะคิกคักขณะที่กำลังนอนกลิ้งตัวกอดรัดกับตุ๊กตาหมีตัวโตบนเตียง โดยไม่ทันได้รู้สึกตัวว่าโดนคนเพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามาหยุดมองและอมยิ้มขำ

 

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันจากการโหมงานหนัก หลุดหายไปจากร่างทันทีที่เห็นรอยยิ้มอิ่มบนใบหน้าขาว จางอูยองจะรู้ไหมว่าท่าทางน่ารักใสๆแบบนั้นมันมัดใจคุณฮยองคนนี้เสียจนดิ้นไม่หลุด แต่คุณฮยองจะชื่นใจมากกว่านี้ถ้าในสิ่งที่อ้อมแขนเล็กกำลังกอดรัดแนบชิดเข้ากับตัวแล้วกลิ้งทับไปมานั้นเป็นร่างเขาแทนเจ้าตุ๊กตาหมีขนฟูตัวยักษ์ ผิดไหมถ้านิชคุณจะนึกอิจฉาจนอยากจับตุ๊กตาที่เขาเป็นคนซื้อให้น้องเอง ขว้างทิ้งไปไกลๆ เผื่อร่างบางจะทันรู้สึกตัวแล้วหันมากอดเขาแทนบ้าง

 

 

ช่วยไม่ได้ก็ดันมีแฟนเด็กน่ารักเป็นใคร...ใครก็ต้องหวง 

 

เออ...กับตุ๊กตาก็หวงใครจะทำไม! 

 

 

 

"ทำไมยังไม่นอนอีกอูยอง พรุ่งนี้ไม่มีเรียนหรือไง"

 

 

ใบหน้าขาวหงิกงอทันที ฟันซี่เล็กกัดเม้มลงบนริมฝีปากอิ่มก่อนสะบัดใบหน้าหันหนี ส่วนแขนเล็กกระชับกอดล๊อครอบตัวตุ๊กตาขนนิ่มแน่นยิ่งกว่าเดิม

 

เจอปฏิกิริยาแบบนี้งอนชัวร์ แต่ที่นิชคุณกำลังมึนคือ น้องงอนเรื่องอะไร?

 

คุณฮยองทำอะไรผิดอีกครับน้องอูยองงงงง T~T

 

"ขนปุย...คืนนี้ขออูยองนอนกอดขนปุยหน่อยนะ"

 

 

งานกำลังวิ่งเข้าใส่อย่างไม่ต้องสงสัย แต่มาพองแก้มยู่ปากน่ารักใส่แบบนี้ออมม่านูน่าเคยบอกบ้างไหมว่าจะโดนจับปล้ำไม่รู้ตัว นับวันยิ่งจะควบคุมความรู้สึกเวลาแตะต้องสัมผัสร่างบางยากขึ้นทุกที อยากจะพุ่งตัวเข้าไปกอดตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดประตูเข้ามาเห็น แต่อูยองคงไม่ทันได้รู้สึกว่าไอ้กระดุมเสื้อนอนตัวบางเจ้ากรรมดันหลุดลุ่ยออกจนเผยร่องอกขาวเนียนละเอียดน่าฟัดให้ได้ยล ทำเอาชะงักเท้าเบรกตัวเอี้ยดแทบไม่ทันเลยนิชคุณเอ้ย

 

 

เพราะถ้ากอดเข้าไปทั้งแบบนั้นนิชคุณมันเจ้าชายไทยนะครับไม่ใช่เจ้าชายเย็นชา จะได้อดได้ทน กับขาวหนอ อวบหนอ เนียนหนอ เต่งตึงนุ่มนิ่มหนอแบบนั้นได้ แต่ถ้าน้องมันเข้ามากอดเองนั้นก็อีกเรื่องถือว่าไม่ผิดกติกา เลยอิจฉาไอ้ตุ๊กตาหมีขาวนั้นอยู่นี่ไง

 

ร่างบางยิ่งออกอาการหน้างอง้ำยิ่งกว่าเดิม เมื่อร่างสูงยังนิ่งเงียบ ปกติเขาแกล้งงอนแบบนี้ต้องเข้ามาง้อแล้วกอดปลอบสิ แต่ทำไมวันนี้ยังเฉยอยู่อีก คนเขาคิดถึงอยากกอดจะแย่ หรือว่าคุณฮยองรู้ตัวแล้วว่าเขารอจะพิพากษาคดีความที่ไปก่อไว้แล้วมาทำเนียนปิดบัง

 

 

ผลักตุ๊กตาตัวโตทิ้งแล้วลุกพรวดขึ้นยืนเท้าสะเอวบนเตียงจ้องหน้าร่างสูงที่ยืนทำสีหน้าตื่นๆเล็กน้อย ดวงตากลมโตของร่างสูงดูจะค่อยๆเบิกโพรงขึ้นทีละนิด ทีละหน่อยเมื่ออูยองค่อยๆโน้มตัวเข้าไปใกล้ กลัวเขาจะหวีนเหวี่ยงใส่ใช่ไหมละคุณฮยอง เลยทำหน้าทำตาตื่นกลัวแบบนั้น

 

 

ทั้งๆที่อากาศวันนี้ออกจะเย็นสบายแต่ใบหน้าหล่อเหลากลับมีแต่เหงื่อเม็ดเป้งๆที่พากันผุดพราย ทำไมตอนแกล้งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตไอ้เด็กแก้มป่องออกแทบจะหมดแผงเสื้อคราวก่อนมันยังไม่รู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวเท่าวันนี้

 

 

เบือนใบหน้าหนีภาพที่อาจทำให้เจ้าชายไทยแสนเรียบร้อยใจดีต้องตบะแตกกลายร่างเป็นเสือโหยขย่ำกลืนกินลูกเจี๊ยบตัวน้อยเข้าไปทั้งตัว กันไว้ดีกว่าแก้เย็นไว้ลูกสงบไว้ก่อนนิคูลน้อยลูกพ่อ อย่าเพิ่งอยากมาผงาดเอาตอนนี้

 

 

"ละ ลงมาก่อนนะครับอูยอง เดี๋ยวตกเตียงลงมาจะเจ็บนะ" มือไม้สั่นเล็กน้อยเมื่อเลื่อนจับข้างเอวของร่างบาง ที่ยืนทำหน้าทะมึนทึนจ้องเขาอยู่บนเตียง

 

"ไม่ฮะ...หันหน้ามานะคุณฮยอง หลบสายตาแบบนี้ทำอะไรผิดมาใช่ไหม!" ฝ่ามือเล็กตะปบวางลงบนบ่าของร่างสูงจนนิชคุณสะดุ้งโหยง ไอ้เด็กแก้มป่องมันไปรู้อะไรมาอีกเนี้ยหรือว่าจะเรื่องนั้น!?!

 

"แปลกนะผมเดินหาจนทั่วห้องไม่เห็นเจอน้ำหอมขวดใหม่ ที่กลิ่นมันติดเสื้อคุณฮยองมาเมื่อวันก่อนเลย"

 

"กะ กลิ่นไหน" ปากนะถามว่ากลิ่นไหนแต่ในใจกลับบอกว่า...กรูว่าแล้ววว

 

"ก็กลิ่นหอมหวานๆ กลิ่นเดียวกับที่นางแบบคนนี้ใช่ไงฮะ"

 

 

อูยองชี้นิ้วไปที่นิตยสารฉบับล่าสุดซึ่งถูกกางทิ้งไว้บนโต๊ะเป็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่ง อยู่ในท่วงท่าที่ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาในแนวโรแมนติกและยั่วยวนนิดๆ ให้เข้ากับคอนเซปต์โฆษณาน้ำหอมที่ใช่วัตถุดิบหลักเป็นกุหลาบสีแดงสด

 

"ไอ้ที่นัวเนียถ่ายแบบเสื้อผ้าคราวก่อนมันแค่ขำขำใช่ไหมคุณฮยอง หนนี้เลยเล่นเอาหน้าซุกลงไปตรงอกแม่นางแบบทรงสะบึ้มเนี้ย"

 

"ไม่ใช่!..มันตัดต่อ...ภาพตัดต่อ"

 

 

"คุณฮยอง!!!" สองมือเล็กกำเสื้อบนบ่าร่างสูงแน่นเมื่อคำตอบของคนพี่พาให้ความรู้สึกฉุนเฉียวพุ่งปี้ด

 

 

"เอาสีข้างแถไปเรื่อยนะคุณฮยอง จางอูยองไม่ใช่เด็กสี่ขวบนะฮะจะได้มาหลอกกันแล้วเชื่อง่ายๆ ..นี่แน๊ะๆ" ทั้งทุบทั้งหยิกจนร่างสูงต้องเอี่ยวตัวหลบแต่ก็ไม่พ้นมือเล็กที่กระหน่ำรัวลงมา เลยต้องปล่อยมือที่ประคองออกจากเอวบาง

 

แต่พอคลายมือปุ๊ปร่างบางที่กำลังโถมแรงเข้ามาก็เสียหลักเซจะร่วงจากเตียง นิชคุณเลยต้องกางแขนกอดรับร่างบางไว้ พอดีกับที่อูยองคงตกใจไม่แพ้กันเลยตวัดแขนกอดรอบคอเขาเสียแน่น

 

"เห็นไหมฮยองเตือนแล้วว่าเดี๋ยวจะร่วง"

 

"แล้วมารับไว้ทำไมฮะ ปล่อยเลยนะ"

 

"ปล่อย...ให้ปล่อยใช่ไหมไอ้เด็กแก้มป่อง"

 

"อ๊ะ...คุณฮยอง~"

 

 

แขนแกร่งคลายออกก่อนวาดช้อนอุ้มตัวร่างบางไว้แนบอกแทน แล้วเหวี่ยงเด็กแก้มป่องที่อยู่ในอ้อมแขนไปมาช้าๆทำท่าเหมือนจะโยนทิ้งลงไปบนเตียง นอกจากร่างบางจะซุกใบหน้าเข้ามาที่อกอุ่นแล้ว วงแขนเล็กยังยิ่งกระชับกอดรอบคอร่างสูงแน่นยิ่งกว่าเดิม จนนิชคุณหัวเราะในลำคอเบาเบา

 

 

"จะให้ปล่อยอีกไหม"

 

 

ศีรษะกลมส่ายไปมากับอกอุ่นของคนพี่ แถมยิ่งซุกใบหน้าและแก้มป่องๆนั้นฝั่งลงไปกับแผ่นอกแกร่งจนแนบชิด ยิ่งสองแก้มใสนั่นขึ้นสีแดงระเรื่อยิ่งทำให้นิชคุณอยากแกล้งมากขึ้นไปอีก ทำไมนับวันจะยิ่งน่ารักมากขึ้นนะวายร้ายแก้มป่อง

 

 

แล้วพระเจ้าช่วยกล้วยทอด มัวแต่อยากแกล้งเด็กแก้มป่องมากเกินไปซะจนลืมสนิท คราวนี้ไอ้หน้าอกขาวเนียนวับๆแวมๆที่พยายามเมินสายตาไม่มองเมื่อครู่ ดันมาเผยอวดเด่นเสียจนใกล้ เล่นเอานิคูลน้อยที่กำลังจะสงบนิ่งสะดุ้งเด้งขึ้นมาอีกรอบ

 

 

วางร่างบางลงบนเตียงนุ่มแผ่วเบา แล้วฝืนระบายยิ้มอ่อนโยนออกไปให้ ขณะที่กำลังจะผละตัวออกมาเพื่อเว้นระยะห่างให้อารมณ์ที่กำลังจะกระเจิงสงบ แขนเล็กที่ยังไม่คลายออกจากรอบคอดีก็เกี่ยวดึงร่างสูงลงไปหา จนใบหน้าของทั้งคู่เว้นห่างกันเพียงแค่ช่องว่างของลมหายใจ

 

"คุณฮยอง~ จะไปไหนเหรอฮะ ผมไม่โกรธคุณฮยองเรื่องถ่ายแบบโฆษณาน้ำหอมนั้นแล้วก็ได้"

 

"หวงคุณฮยองใช่ไหม" ริมฝีปากยักคลียิ้มจนเต็มแก้ม

 

"คุณฮยองยังไม่กอดผมเลย ผมนอนไม่หลับ" เลี่ยงที่จะตอบคำถาม แล้วออดอ้อนขออ้อมกอดอุ่นจากร่างสูงแทน

 

 

ไม่ผิดกติกานะครับ เพราะน้องมันเสนอมาก่อน ผู้ใหญ่ใจดีเฉกเช่นนิชคุณเลยต้องสนอง แต่ระดับป๋านิชแล้วถ้าคิดว่าจะแค่กอดอย่างเดียวมันเชยไปแล้วครับ แถมจูบอุ่นๆเพิ่มสีเลือดให้แก้มฝาดอมชมพูเล่นอีกสักหน่อยไม่ถือว่าเล่นนอกกฎแต่อย่างใด

 

 

สอดแขนโอบรอบร่างบาง แล้วเลื่อนมือขึ้นไปช้อนศีรษะคนน้องไว้ แตะริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มก่อนเบาๆ พร้อมกับค่อยๆทิ้งน้ำหนักตัวลงทาบทับบนร่างนุ่มนิ่ม เปลือกตาบางปิดลงเมื่อร่างสูงค่อยๆกดจูบลงมาแนบแน่นยิ่งขึ้น เรียวปากอิ่มเผยออ้าออกรับลิ้นชื่นที่ดุนดันเข้ามารุนรันพันเกี่ยวกับลิ้นเล็กของร่างบาง

 

 

ลมหายใจร่างบางเริ่มติดขัดเมื่อถูกคนพี่ป้อนจุมพิตดูดดื่มเสียจนแทบขาดอากาศหายใจ อูยองเกร็งกายเล็กน้อยเมื่อจูบหนนี้ค่อยๆเร้าร้อนรุนแรงขึ้นกว่าคราวก่อน จนหลุดเสียงครางหวานแว่วเมื่อความรู้สึกในกายเริ่มตีรวนปั่นป่วน

 

 

เมื่อคลื่นอารมณ์ที่พยายามเก็บกดไว้ก่อนหน้านี้แตกซ่าน จึงเผลอตัวเก็บชิมความหอมหวานในโพรงปากบางอย่างไม่รู้อิ่ม ยิ่งร่างบางส่งเสียงครางเครือกระเส่าพาให้ต่อมอะดรีนาลีนในกายยิ่งพุ่งพล่าน

 

 

มือหนาเลื่อนลูบไล้ผิวเนียนผ่านเสื้อนอนตัวบางไปมาช้าๆ กระดุมเสื้อนอนที่หลุดเปิดอยู่ก่อนหน้านี้จึงไม่เป็นอุปสรรคเมื่อริมฝีปากยักผละออกจากกลีบปากอิ่มแล้วไล่จูบสูดดมกลิ่นหอมบนเนื้อกายละเอียด

 

 

หัวสมองขาวโพลนเมื่อความร้อนที่เอ่ออยู่ตรงผิวหน้าเหมือนจะค่อยๆกระจายลามเลียไปทั่วเรือนร่าง ยิ่งจุดไหนที่ร่างสูงลากลิ้นสากไล้ผ่านยิ่งรู้สึกว่าบริเวณนั้นเหมือนจะยิ่งร้อนรุ่มจวนเจียนแทบคลั่ง ทำเอาหายใจติดขัดไม่ทั่วท้อง

 

 

"อ๊ะ คุณ คุณฮยอง~" ความร้อนแผ่ซ่านเสียจนทำสมองมึนงง นึกไม่ออกว่าควรจะเอ่ยปากพูดอะไรออกไปดี ร่างบางจึงทำได้เพียงแค่พร่ำเรียกแต่ชื่อร่างสูงเสียงเครือซ้ำไปซ้ำมา

 

 

ถึงสติในกายจะขาดผึง แต่ทว่าสัมปชัญญะในสมองยังคงอยู่ครบ ทุกสัมผัสที่มือหนาเคลื่อนผ่าน ทุกรอยจูบที่ริมฝีปากยักฝั่งไออุ่นลงไป  ไม่ได้เกิดจากความลุ่มหลงเพียงอย่างเดียว แต่รวมไปถึงแรงรักแรงปรารถนาที่มีต่อร่างบางอยู่เต็มหัวใจจนล้นปรี่

 

 

“อูยอง...ถ้าคุณฮยองจะขอ...มากกว่าจูบได้ไหม”

 

 

 ดวงตาเรียวฉายแววหวาดกลัวและสับสนออกมาจนร่างสูงสัมผัสได้ นั่นทำให้นิชคุณคิดว่าอาจเร็วไปสำหรับการที่เขากับอูยองจะมีอะไรเกินเลยลึกซึ้งมากไปกว่านี้  จึงค่อยๆขยับเยื้อนกายออกจากร่างบาง

 

 

“ถนอมผมหน่อยได้ไหมฮะ...”  เอียงใบหน้าหลบซ่อนสายตาจากร่างสูงตอนเอ่ยออกไป  สองแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดว่าคนพูดรู้สึกกระดากเขินอายมากเช่นไร

“ไม่กลัวเจ็บเหรอ”

“กลัวฮะ...แต่เพราะเป็นคุณฮยองผมจึงเชื่อใจ”

“ขอบคุณนะครับที่เชื่อใจในความรักของฮยอง” 

 

 

จับเชยคางมนให้ดวงหน้าขาวหันมามอง และส่งข้อความบอกผ่านดวงตาหวานเชื่อมว่าจงอย่าได้หวาดกลัวในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น  เพราะอูยองจะไม่มีวันเดียวดายตราบใดที่มีฝ่ามือหนาคอยประคองจับ  และอ้อมแขนแกร่งของคุณฮยองก็จะคอยตะคองกอดโอบอุ้มเอาไว้ไม่ให้ร่างบางต้องอ้างว้างและเจ็บปวด

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

TBC.

---------------------------------------------------------------------------

Snoww Talk : วิ่งหลบหม้อไห กาละมัง ถ้วยชาม รองเท้าแตะ

ไม่ได้ตั้งใจอยากจบตอนค้างคาแบบนี้ แต่ถ้าเขียนต่อมันจะยาว

ยาวไปจริงๆ (เสียงสูงงงง) เลยขอตัดยกไปไว้ตอน 6 นะค่ะ(ทำหน้าออดอ้อน)

สำหรับใครที่ติดตาม Twitter แต้วจะได้เห็นแต้วสปอย์ฟิค วันละนิดละหน่อย

อยากรู้ต้องตามมาฟอลโล่ววว กันนะค่ะรีดเดอร์ที่น่ารัก 55555 สปอย์ตลอดจริงๆนะ

มีแอบบ่นนินทาเจ้านายบ้างนิดหน่อย หุหุหุ @Taew_wanee  คุย ทวง ถาม สปอย์ฟิค

และบ่นเบาเบา พร่ำเพ้อถึงหนุ่มบ่ายสอง ในนั้นแหละค่ะ

ปล.อ่านแล้วคอมเม้นท์กันนะค่ะคนดี+++ แต้วจะได้รู้ว่ามีคนคอยติดตามอยากอ่าน  

จะได้แต่งฟิคออกมาให้อ่านกันอีกเรื่อยๆค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้านะค่ะ

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

แหม ตอนนี้มันหวานมั่กๆ ทั้งสองคู่  แต่เว้นอิคู่ชานโฮมันหวานออกเุุืถื่อนๆ นะหมี 
อิคู่พี่น้องนี่หวานม๊ากก  น่ารัก น่าหยิก คุณฮยองของน้องแก้มทนุถนอมน้องน่าดู  แล้วมันก็ค้างคาจ้ะ
อร๊าย อ่านไปเขินไป  ไปอ่านต่อดีก่า ขอบคุณแต้วจ้ะ

#22 By akehomie12 (223.206.192.127) on 2013-08-29 18:50

กรี๊ดดดด....คุณด้ง
ในสถานการณ์แบบนี้  อย่ามีใครมาขัดจังหวะเลยนะ
ต้องรีบเร่งไปอ่านตอนหก  อย่างด่วนเลยเนี่ยยย  คิคิ
สงสารโฮจังอ่าาา  อิหมีนะอิหมี

#21 By kw (103.7.57.18|14.207.26.204) on 2013-06-25 01:25

กรี๊ดดดดด เข้าด้ายเข้าเข็ม
ตื่นเต้นสุดๆ

#20 By travelsweet on 2013-05-26 01:47

แหมตอนแรกที่ไรท์บอกว่าโดนรีดตบแน่นึกว่าจะมีอะไรมากกว่านี้นะเนี่ย
แค่ค้างเองไม่เป็นไรร๊อก แค่ค้างอะค้างๆๆๆๆ แต่เค้าค้างไม่นานเพราะมาตอนแต่งจบแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ เค้ากำลังจะได้กันแล้ว ฮิฮิ้ววววว รอดูอีกคู่ว่่ถ้าพี่แทครุกน้องโฮแล้วหมีจะว่าอย่างไร

#19 By Juiilann (103.7.57.18|223.205.69.141) on 2013-04-29 22:13

ฮรืออออออ อะไรกันนนน
เขินงะ
เค้าจะไม่ทนละนะTvT

ขอบคุณค่ะ

#18 By PintooPim (103.7.57.18|101.108.127.77) on 2013-01-17 12:32

โอ้ยรักตายเลยอูด้งกับพี่คุณ  แต่หมีเดี๋ยวระวังตัวไว้เหอะพี่แทคเขาจะออกตัวแล้วนะ^^ เฮ้ยแล้วซูล่ะ แงๆๆ ซุทำอะไรแทคเสียใจมาก่อนป่าวเนี่ย

#17 By gi (103.7.57.18|124.122.221.68) on 2012-10-12 14:49

อะจึ๊ยยย เค้กรสส้มนั้นคือ ซู ใช่มิหนาาาา
เปลี่ยนมากินเค้กชาเขียวอีจุนโฮแทนเถอะ แต่อิหมีฟาดไปหลายยกแล้ว รู้สึกชีวิตชานโฮ เอะอะห้องน้ำตลอดเลยนะ -.,- นัวกันให้ครื้นเครง คึคึคึ
แล้วคุณด้ง อารายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ค้างงงงงงงงงงง จะNCชิมิเออ

#16 By numnaow38 (103.7.57.18|171.101.185.251) on 2012-07-21 23:56

หลังจากสปอย์ในทวิตเตอร์ไปหลายช๊อต
เลยเอามาสปอย์ในนี้บ้าง ได้เท่าเทียมกัน
แต่จะมีใครทันอ่านเห็นไหมเนี้ย 55555

----------------------------------------
สปอย์ฟิค Villain(วายร้าย) ตอน6

ตวัดสายตาโกรธๆมองร่างสูง ที่ถนอมกันซะจนปวดแสบร้าวไปทั่วร่าง ก็รู้หรอกว่าจะต้องเจ็บเพราะครูเคยสอนไหนจะอ่านเจอมา แต่ใครจะคิดว่าพอเสร็จกิจ ความเจ็บมันจะยังคงอยู่ ในเมื่อตอนร่างสูงขยับกายเข้าออกอยู่บนร่าง ความหวาบหวามมันกระจายไปทั่วจนความเจ็บจางหายไปแล้วด้วยซ้ำ

"ทำไมยังเจ็บอยู่อีกละฮะ"

"หืม?"

"ก็เมื่อตอน...มันไม่รู้สึกเจ็บแล้วนี่ฮะ" ก้มหน้าจนคางแทบชิดอก เมื่อรู้สึกเขินอายที่ต้องเอ่ยเรื่องกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อครู่ออกไป ทำไงได้ในเมื่อจางอูยองรู้แค่เท่าที่เรียนกับที่อ่าน แต่ภาคปฏิบัติของจริงมันไม่เคยมาก่อนนี่น่า เลยยังสงสัยและแปลกใจในอาการที่เป็นอีกนิดหนึ่ง

"อยากหายเจ็บไวไวไหมครับ" นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นมองสบดวงตาเรียวที่เริ่มฉายแววประกายความอยากรู้ตามนิสัย 

เคยบอกแล้วว่านิชคุณใจดี ยิ่งโดยเฉพาะกับแฟนเด็กน่ารักอย่างจางอูยอง ยิ่งใจดีเป็นพิเศษถึงจะเหนื่อยจากงาน เหมื่อยล้าจากกิจกรรมกามที่เพิ่งผ่านไป แต่ยังพอมีแรงเหลือเฝือที่จะตอบโจทย์ข้อสงสัยของร่างบางได้ 

----------------------------------------------

#15 By Snoww on 2012-05-07 22:58

ค้างอ่ะ!!! คุณฮยองจะทำไรน้องงง รีบมาต่อไวๆ นะจ้ะ อยากรู้ความแค้นของชานซอง?? ความหลังของแทค ?? รอๆๆๆจร้าาา ^ ^

#14 By nong_nitha (103.7.57.18|110.169.185.235) on 2012-05-07 14:44

โอ๊ะ!!!
คุณฮยองในที่สุด...ก็จับเด็กกินแล้วสินะ ><
นุ้งเสนอ ฮยองเลยสนองชิมิ ไอ้ตอนแรกก็นึกว่างอนเรื่องอะไรที่ไหนได้ คุณวูรักใสๆ น่ารักมากๆเลย

แต่ชานโฮนี่สิ...กลับดูเป็นรักแบบผู้ใหญ่ โดยที่หมีดันไม่แน่ใจตัวเองซะนิ...

แล้วแทคมองนุ้งโฮซ้อนกับใครอยู่ใช่มั้ย...
ถ้าหมีไม่ระวังดีๆ นุ้งโฮจะโดนคนอื่นคาบไปทาน แล้วจะเสียใจทีหลังนะนิ ณ จุดนี้สงสารนุ้งโฮ ไม่อยากให้นุ้งโฮโดนชานทำร้ายอีกแล้วอ้ะ ถึงจะแกล้ง ถึงจะหวง แต่นุ้งโฮมีแต่เจ็บอย่างเดียวเลย อะซิกๆ

รออ่านตอนต่อไปนะคะ
คนอื่นดูมีความสุขหมดเลยอ้ะะะ แล้วนุ้งโฮล่่ะ...

#13 By bonussen on 2012-05-07 13:59

“ถนอมผมหน่อยได้ไหมฮะ...”
อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!ตายอย่างสงบ --* น้องน่ารัก น้องน่าแกล้ง น้องน่ากอด อิจฉาพี่คุณ อยากถนอมอูยองแบบนั้นบ้างอ่ะ

แทคสู้ๆ แทคสู้ตาย จีบจุนโฮไปเลย เอาให้ชานซองมันหน้าหงาย 5555555 แอบอยากรู้ว่าใครเป็นคนหักอกพี่แทค ถึงได้จำขนาดนั้น สนุกมากกกกกกกกคะ

ขอบคุณคะ
จะรอพาร์ทต่อไป :)

#12 By seennie (103.7.57.18|61.90.27.101) on 2012-05-06 00:57

ติดภารกิจไม่ได้อ่านหลายตอน กลับมาอีกทีไม่ผิดหวังเลยค่า สนุกสนานคุคิมุมิ (?? - -) มาอ่านเรื่องนี้ตรงกับวันที่อูยองทวีตรูปตัวเองกับตุ๊กตาเสือของขวัญจากชานซองพอดี อ่านแล้วมันใช่! ภาพอูยองฟัดเหวี่ยงเล่นกับตุ๊กตาหมีมันเหมือนจริงเด๊ะๆ ถึงจะอายุ 24 แล้วก็ยังเป็นเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูที่สุดในโลก ตรงที่ขี้งอนขี้น้อยใจหน่อยๆ นั่นก็ด้วย คาแรกเตอร์เป็นอูยองตัวจริงมากอ่า 55 อ่านแล้วมีความสุขค่ะ

#11 By ~iii~ (103.7.57.18|115.87.160.165) on 2012-05-05 03:36

ก็เพราะว่าน้องมันขาวหนอ อวบหนอ เนียนหนอ เต่งตึงนุ่มนิ่มหนอ แล้วคนพี่จะไปไหนพ้นเนี่ย
แต่ไรเตอร์คะ มันค้างอ่ะค่ะ
ทำให้อยากรู้แล้วก็จากไป T^T

#10 By jida-natcha1106 on 2012-05-05 01:24

อย่ารุนแรงกับน้องนะคะคุณฮยอง เบาๆกับน้องด้วยนะคะ55รอตามตอนต่อไปค่ะ

#9 By khunwoo only (103.7.57.18|125.24.197.184) on 2012-05-05 00:10

ดีนะที่พี่คุณถามน้องก่อนนน
“ถนอมผมหน่อยได้ไหมฮะ...”
พี่คุณถนอมอยู่แล้วไม่ต้องห่วง
อิอิ

#8 By cat (103.7.57.18|118.174.84.158) on 2012-05-04 23:43

แอร๊กกกกกกกกกกก ไรท์เตอร์ที่ร๊ากทรมานจิตใจรีดเดอร์เกินไปแล้วนะคะ ทำไม๊ทำไมจะต้องมาตัดบทตอนนี้ล่ะคะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลยทีเดียวเชียว (แอบงอนไรท์เตอร์ 55) ตั้งหน้าตั้งตารอตอน 6 อย่างใจจดใจจ่อ รีบกลับมาไวๆนะคะ สงสารคุณฮยองจะลงแดงซะก่อน 55555

#7 By Maybe (103.7.57.18|27.55.2.246) on 2012-05-04 22:26

กรี๊ดดดดดดดดดดไรท์ทำอย่างนี้ได้อย่างไร

ปล่อยให้ค้างแบบนี้

เด็กน้อยหวงคุณฮยองอ่ะจิ มันเป็นงานค่ะลูกมันเป็นงาน

ยังไงคุณฮยองก็รักน้องแก้มคนเดียวอยู่แล้ว

ว่าแต่แทคชอบโฮจังเหรอ รักแรกพบสินะ

แต่โชคร้ายเรื่องความรักซ้ำซ้อนรึเปล่าเนี่ย

ไปรัีกคนมีเจ้าของแล้วอ่ะ แอบสงสารแทคเบาๆ

#6 By khundong (103.7.57.18|124.120.135.174) on 2012-05-04 21:27

แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลูกเจี้ยบบบบบบบบฉานนนนนนนนนนนจะเสียตัวแล้ว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (จุดพลุฉลองดีมั้ยน้าาาาาาาาาา)

#5 By Diko (103.7.57.18|1.2.170.186) on 2012-05-04 21:19

ค้างงงงงงงงงงงงงง....

ไรเตอร์ผู้น่ารักมาต่อซะดีๆ

น้องคุณหยุดก่อน อย่าเพิ่งทำำำำำำ

#4 By milkhottest on 2012-05-04 20:00

ค้างงงงงงงงงงงงงง....

ไรเตอร์ผู้น่ารักมาต่อซะดีๆ

น้องคุณหยุดก่อน อย่าเพิ่งทำำำำำำ

#3 By milkhottest on 2012-05-04 20:00

กรี๊ดดดดดดดด ค้างอะค้าง ไรท์ใจร้ายอะ
รอตอนต่อไปนะคะ 555555
ขอบคุณค่ะ

#2 By girlKW (103.7.57.18|27.130.90.221) on 2012-05-04 18:27

กรี๊ดดดดด พี่คุณทำไรน้อง

#1 By khunwoo (103.7.57.18|158.108.174.107) on 2012-05-04 17:30