Title: Alien Baby Love : 2 Part100%
Author: Snoww
Paring: 2PM - KhunWoo
Rate: PG

--------------------------------------------

ยามเช้าแสงสีทองค่อยๆสาดส่อง นำพาเอาไอร้อนมาเยือนพร้อมกับพระอาทิตย์ดวงใหญ่ วันนี้อูยองตื่นเร็วกว่าปกติ ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางเพิ่มความคล่องตัวด้วยปลายแขนเสื้อที่ถูกพับถกเก็บไว้บริเวณใต้ข้อศอก เติมความเรียบร้อยด้วยกางเกงสีเข้มตัวยาวที่ขับให้เรือนร่างนั้นดูปราดเปรียวแบบบาง


เพียงอูยองก้าวออกมาพ้นประตูบ้าน สายตาก็สบเข้าดวงตากลมโตของร่างสูงที่ทอดมองมาด้วยนัยน์ตาวาววับเป็นประกายสะท้อนแสงแดดอ่อน ร่างสูงในชุดเสื้อยืดคอกลมสีดำสวมทับด้วยเชิ๊ตลายสก๊อตตารางลายเขียว เน้นความทะมัดทะแมนด้วยกางเกงยีนส์สีสนิม และรองเท้าผ้าใบขาดเก่าที่ดูจะไม่เข้ากับรถยนต์สีขาวคันหรูที่ร่างสูงยืนพิงอยู่สักนิด

จางอูยองอมยิ้มน้อยๆ นึกขำอยู่เพียงในความคิด ว่าผู้ชายอะไรจะแต่งตัวให้ดูดีหมดจดทั้งตัวหน่อยก็ไม่ได้ ยังแอบอุตส่าห์ลากรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่เจ้าตัวบอกว่าโปรดนักหนา สวมใส่สบายอย่างที่สุดติดเท้าออกมาด้วยจนอูยองนึกอยากแอบแช่งให้เป็นบาดทะยักตายเพราะรองเท้ากัดจนเชื้อโรควิ่งเข้าสู่กระแสเลือดนักเชียว

แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่อูยองสนใจมากไปกว่า โปรแกรมเที่ยว ทัวร์เมืองไทยของร่างสูง ที่สัญญายืนนิ้วก้อยเกี่ยวเกาะในวันที่นิชคุณอุตริหลอกแกล้งให้นึกเป็นห่วงจนอูยองร้องไห้แทบเป็นแทบตาย  เพียงแค่ร่างบางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ มาดนิ่งๆ ก็เริ่มยียวนป่วนประสาทจางอูยองทันที ชายหนุ่มขยับไปยืนใกล้ประตูรถก่อนเปิดออกให้  พร้อมกับโค้งคำนับตัวลงอย่างมีมารยาทมากเป็นพิเศษ
                               
“เชิญครับคุณหนูอูยอง” ตามมาด้วยคำพูดหยอกแกล้งอย่างทุกที แล้วก็เรียกสีระเรื่อบนพวงแก้วขาวๆ ได้อย่างทุกครั้ง

ร่างบางยกยิ้มมุมปาก พลางเดินเข้าไปแตะไหล่หนาของนิชคุณเบาๆ “งั้นพี่คุณคงเปิดประตูให้คุณหนูจางอูยองผิดแล้วละฮะ เพราะคุณหนูไม่นั่งหน้าคู่กับคนขับรถหรอกนะ” ฝ่ามือเล็กตบลงบนบ่ากว้างอีกสองสามที ก่อนจะเดินอมยิ้มเลยไปเปิดประตูรถที่นั่งด้านหลังแล้วแทรกตัวขึ้นนั่งทันที

นิชคุณปล่อยเสียงหัวเราะสดใส  ก่อนจะยอมเดินอ้อมไปทำหน้าที่คนขับรถกิตติมศักดิ์ให้กับอูยองแต่โดยดี เอาเถอะจะยกวันนี้ให้เป็นวันของเด็กแก้มเยอะสักวัน

เมื่อรถยนต์สีขาวแล่นหลุดออกจากถนนที่แออัดไปด้วยตึกสูงระฟ้า วิวทิวทัศน์ภายนอกปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ราวกับเครื่องฉายภาพ สีเขียวสดชื่นจากต้นไม้ใบหญ้าริมทางที่รถยนต์คันหรูขับผ่านทำให้ร่างบางรู้สึกเย็นสายตาจนทอดอารมณ์เหม่อมองอย่างเพลิดเพลิน

“อูยอง...”

“....”

“อูยอง..หิวน้ำ...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ดวงตากลมโตที่สะท้อนกระจกมองหลังดูออกจะติดเกร็งเกรงเล็กน้อย เมื่อร่างบางยังคงนั่งท้าวคาง มองวิวด้านนอกด้วยแววตาเป็นประกายสดใส

ร่างสูงกลืนน้ำลายลงลำคอที่เริ่มแห้งผาก “ ขับรถมาตั้งไกลเนี้ยมันเหนื่อยนะ” นิชคุณเอามือทุบหัวไหล่ตัวเองเบาๆ ก่อนเหลือบมองท่าทีเด็กแก้มป่องอีกครั้ง “เมื่อยด้วย..”

เสียงพร่ำบ่นอย่างเรียกร้องความสนใจดึงดวงตาเรียวของอูยองให้หันมองมายังคนขับหน้าทะเล้นช้าๆ “คุณฮยองว่าอะไรนะฮะ” แม้จะรู้สึกขัดใจที่โดนขัดขวางอารมณ์สุนทรีย์ แต่ภายในรถยนต์ที่อยู่กันเพียงแค่สองคนแบบนี้ คงไม่ดีแน่หากอูยองจะยังคงแกล้งตีมึนทำไม่สนใจต่อไป

จางอูยองก็แค่ยังไม่อยากหัวใจวายตายหากนิชคุณเกิดเล่นพิเรนท์อะไรขึ้นมาอีก

แต่ทว่าไอ้ท่าทางทำหูทวนลมเสียจนอยากจะกระโดดงับคอนั้นมันควรค่าแก่การหันสายตาและความสนใจมาแลไหม “คุณฮยองว่าอะไรนะฮะ” เสียงเล็กรอดตามไรฟันสวย เมื่อต้องเอ่ยประโยคถามโชว์เฟอร์หน้าหล่อเป็นรอบที่สอง

“...”

“พี่คุณ.ว่ า..”

“หิวน้ำจังเลยอ่าอูยอง” ทันทีที่คำเรียกถูกเปลี่ยน ร่างสูงก็รีบตอบรับร่างเล็กด้วยน้ำเสียงติดแหบโดยไม่รอให้อูยองเอ่ยจบประโยคทันควัน

ร่างบางถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของนิชคุณเล็กน้อย ก่อนดวงตาเรียวจะหันมองหาขวดน้ำ เพื่อยื่นส่งให้ร่างสูงได้ดื่มดับกระหาย

“อูยอง”

“ก็กำลังหาน้ำให้อยู่ไงฮะ..” ดวงตาเรียวยังคงก้มมองหาขวดน้ำที่อาจวางไว้ตรงพื้นรถ หรือข้างช่องเสียบแถวประตูรถยนต์ แต่ทว่าเสียงทุ้มที่ยังคงเรียกชื่อเขาราวกับกำลังเร่งเร้า ก็ทำให้อูยองนึกหมั่นไส้เล็กๆ ไม่ได้

“อูยอง..”

ชื่อร่างบางยังคงถูกเรียกอย่างต่อเนื่องไม่หยุด เสียจนเจ้าของชื่อออกอาการหัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมน้อยๆ

“หาอยู่ฮะพี่คุณ” น้ำเสียงอูยองชักเริ่มออกอาการหงุดหงิด เมื่อโชเฟอร์หน้าหล่อยังคงกระหน่ำเรียกชื่อเขาราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

“ไอ้เด็กต่างดาว!”

ใบหน้าขาวเงยขึ้นมองอีกคนทันทีที่ฉายาพิลึกพิลั่น ถูกร่างสูงตะโกนเรียกเสียดังก้องรถ ดวงตาเรียวจดจ้องอีกคนจากทางด้านหลังเขม็ง และยังไม่ทันที่ริมฝีปากเล็กจะทันได้โต้เถียงให้หายแค้น ประโยคที่สร้างความกระจ่างก็ดังต่อทันที

“จะบอกว่าขวดน้ำอยู่บนพื้นที่นั่งด้านหน้าต่างหากละ ถึงได้เรียกอูยอง อูยองซ้ำๆ “ ใบหน้าร่างสูงหงิกงอเล็กน้อย เมื่อรู้สึกเริ่มกระหายหิวเสียจนแสบคอ

“รอแป๊ปสิฮะ เดี๋ยวหยิบให้” อูยองเลื่อนตัวไปช่องว่างระหว่างกลาง ก่อนเอื้อมแขนเพื่อที่จะหยิบขวดน้ำที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นรถด้านหน้า แต่ไม่ว่าทำยังไงเด็กแก้มป่องก็เอื้อมมือไม่ถึงขวดน้ำสักที หรือเพราะว่าจางอูยองแขนสั้นเกินไป...

“ข้ามมานั่งหน้าเลย แขนสั้นขนาดนั้นจะหยิบถึงได้ไง”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นราวกับรู้ความคิดของอูยอง แต่ถึงอย่างนั้นร่างบางก็อดที่จะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองกลับไปไม่ได้ เล่นพูดความจริงตรงจุดเกินไปแบบนี้ ถ้าจางอูยองเปลี่ยนใจไม่หยิบให้จะเป็นอะไรไหม

แต่สุดท้าย...

อูยองวางสองมือเกาะเบาะนั่งด้านคนขับ เพื่อพยุงร่างตัวเองเอาไว้ระหว่างที่ยกขาก้าวข้ามไปเบาะด้านหน้าตามคำสั่งของนิชคุณ

“อูยองเดี๋ยวก่อน..”

“อะไรของพี่คุณอีกฮะก็กำลังข้ามไปหยิบให้แล้วนี่ไง” อูยองตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดรำคาญเล็กน้อย

“ไม่ใช่..เฮ้ย!”

แรงเบรกขอตัวรถส่งผลให้ร่างบางที่กำลังก้าวผ่านเสียการทรงตัว รถที่หยุดตัวลงทำให้เกิดแรงเหวี่ยงจนอูยองแทบจะถลาพุ่งไปด้านหน้าถ้าไม่ติดว่าได้วงแขนแกร่งของใครบางคนที่เกี่ยวโอบเอาไว้

และท่อนแขนนั้นก็ไม่ใช่ของใคร...

“พี่คุณ!” ร่างบางหอบหายใจถี่รัวด้วยความตกใจใบหน้าขาวซีดเผือดเล็กน้อย หากแต่เพียงครู่แก้มป่องๆ ก็ขึ้นสีระเรื่อจนแดงก่ำ

ใบหน้าเนียนที่เกือบถลาเบียดแนบไปกับหน้ากระจกรถ บัดนี้กลับซบอิงอยู่กับแผ่นอกแกร่งของโชเฟอร์หน้าหล่อ อูยองตัวแข็งทื่อเมื่อรู้สึกทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกระทันหัน กับความใกล้ชิดที่สร้างความเคอะเขินให้กับเขาได้ทุกครั้ง

“ปล่อยผมนะฮะพี่คุณ” พอเริ่มจะรู้สึกตัว ก็แว๊ดเสียงใส่อีกคนทันที แต่ใบหน้าเนียนยังคงกุมงุดไม่เงยสบมองดวงตากลมของนิชคุณ

“ปล่อยแล้ว” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างราบเรียบ

“แต่ผมลุกไม่ได้นิ” อูยองพยายามผละตัวออกห่างจากอีกคน แต่เพราะพื้นที่ภายในรถจำกัดจนขยับตัวลำบาก หรือเพราะความประหม่าเสียจนทำอะไรไม่ถูก จึงทำให้ไม่ว่าร่างบางจะพยายามขยับตัวยังไงก็ยังคงเบียดร่างแนบติดกับนิชคุณเช่นเดิม

“อือ..ลุกไม่ได้นิน่า เลิกแกล้งแล้วปล่อยผมได้แล้ว เดี๋ยวไม่หยิบน้ำให้กินเลยนะ”

สัมผัสร้อนจากมือใหญ่ที่จับวางลงบนต้นแขนเล็กและเอวบางถูกผละออกไปแล้ว แต่ทว่าอูยองก็ยังคงหลุดออกจากตักแกร่งของอีกคนไม่ได้สักที เสียงหวานจึงเริ่มโวยวายออกอาการวีนดังลั่นรถอีกครั้ง

“ผมบอกให้ปล่อยไง มาจับผมไว้ทำไมฮะ ปล่อยนะพี่คุณ”

“จางอูยองครับปล่อยมือที่เกาะรอบคอพี่ออกสิครับ จะได้ลุกออกจากตักได้” นิชคุณกัดฟันตอบอีกคนอย่างอดกลั้นเมื่อ กลิ่นหอมหวานจากกายเล็กกำลังจะทำให้นิชคุณควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้

ดวงตาเรียวหันไปตามทิศทางของมือตัวเองที่โอบเกาะรอบลำคอหนาของร่างสูงจนแน่น รอยยิ้มแห้งๆ ถูกส่งให้เมื่อสาเหตุที่ทำให้จางอูยองลุกออกจากตักนิชคุณไม่ได้เป็นเพราะร่างบางเหนี่ยวรั้งโอบอีกคนเอาไว้เสียเอง

“อ๊ะ..ผม..ผมตกใจนี่น่า..ก็ใครใช้ให้พี่คุณขับรถไม่ดีละ” ทันทีที่ลุกออกห่างจากร่างสูงได้ เสียงเล็กก็แก้ตัวเป็นพัลวัน ก่อนจะก้มลงหยิบขวดน้ำบนพื้นรถด้านหน้ายื่นส่งให้หวังกลบเกลื่อนอาการร้อนผ่าวบนใบหน้าแทน

“จะไปไหน” นิชคุณเอ่ยถามร่างบางที่ทำท่าเหมือนจะปีนข้ามไปยังเบาะหลัง “นั่งหน้านี่แหละเกิดต้องเบรกรถกระทันหัน หน้าจะได้ไม่ทิ่มพุ่งออกไปอีก” กล่าวพร้อมกับหมุนเปิดขวดน้ำเพื่อยกขึ้นดื่มดับกระหาย

เสียงทุ้มที่กดต่ำจนเหมือนดุ ทำให้อูยองต้องทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถด้านหน้าอย่างหมดทางเลือก แม้จะอยากเถียงอีกคนใจจะขาด แต่ทว่าถ้าเกิดดื้อดึงปีนข้ามกลับไปนั่งด้านหลังอย่างเดิม ไม่แคล้วนิชคุณก็คงหาเรื่องเบรกรถแรงๆ ให้ได้หัวทิ่มหน้าคะหม่ำแบบเมื่อกี้อีกแน่

ถึงเมื่อกี้จะไม่ได้ตั้งใจแกล้งก็เถอะ แต่คนอย่างนิชคุณไว้ใจไม่ได้ โดยเฉพาะการหาเรื่องแกล้งจางอูยอง

“อ๊ะ!” จากที่จางอูยองคิดเอาไว้ไม่นาน เพียงเงยหน้าหันไปมอง ใบหน้าหล่อเหลาของนิชคุณก็กลับเลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ “พ..พี่..พี่คุณ..” ร่างบางเรียกชื่ออีกคนอย่างตะกุกตะกัก ก่อนจะขยับถอยหนีจนแผ่นหลังชิดติดประตูรถยนต์

แต่ทว่าใบหน้าหล่อเหลาพร้อมลมหายใจอุ่นๆ กลับเลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น มากขึ้นทุกขณะ

“นั่งหน้าก็หน้าทิ่มกระจกรถได้ ถ้าคุณหนูจางไม่คาดเบลท์นะครับ” เข็มขัดนิรภัยถูกดึงพาดร่างเล็กเอาไว้ พร้อมกับเสียบเข้าช่องล๊อคตรงเบาะเพื่อเพิ่มความปลอดภัยให้กับจางอูยองมากยิ่งขึ้น

“ขอบคุณฮะ” ลมหายใจร้อนที่คลอเคลียใกล้พวงแก้มเมื่อครู่ถูกผละออกไปแล้ว แต่ทว่าใบหน้าของอูยองกลับรู้สึกร้อนผ่าวยิ่งกว่าเก่า ร้อนจนรู้สึกราวกับว่าเอาใบหน้าไปอยู่ใกล้กองเพลิงที่ร้อนระอุ ไหนจะจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วจนผิดปกตินี่อีก

อยู่ใกล้คุณฮยองทีไร ทำไมร้อนวูบวาบไปทั้งร่างแบบนี้ทุกที
.
.
.
ลมเย็นๆ ที่พัดปะทะผิวแก้ม พร้อมกับกลิ่นเค็มของทะเลช่วยปลุกอูยองที่ผลอยหลับระหว่างการเดินทางขึ้นมา เสียงคลื่นที่ซัดกระทบชายฝั่งเป็นละอองฟองสีขาว ดึงร่างบางให้เปิดประตูรถก้าวเดินเข้าไปหาช้าๆ โดยอัตโนมัติ

นิชคุณละสายตาจากภาพพื้นน้ำเบื้องหน้า ก่อนหันไปสบมองร่างของอูยองที่ก้าวเดินใกล้เข้ามา ใบหน้าขาวเปื้อนรอยยิ้มบางๆ ดวงตาเรียวสะท้อนแสงแดดอ่อนเป็นประกายระยับ ผิวน้ำ ผืนฟ้า หาดทรายที่ว่าดูสวย บัดนี้กลับถูกความหมดจดจากรอยยิ้มร่างบางบดบังจนสิ้น

“สวยจังฮะ” อูยองหยุดยืนเคียงข้างร่างสูง ดวงตาเรียวรียังคงชื่นชมความงดงามของภาพธรรมชาติเบื้องหน้า

“ใช่สวย...” ดวงตากลมเผลอมองแต่เสี้ยวหน้าของอูยอง จนตอบรับออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ไม่น่าเชื่อว่าพี่คุณจะพามาที่สวยๆ แบบนี้” ดวงตาเรียวค่อยๆ พริ้มหลับพร้อมกับแขนเล็กที่กางเยียดออกจนสุด ราวกับกำลังให้สายลมที่พัดผ่านโอบกอดร่างของตัวเองเอาไว้

อิริยาบถที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ ยังสามารถตรึงนัยน์ตากลมให้หยุดมองพร้อมกับริมฝีปากที่ระบายยิ้มอย่างเอ็นดูได้เหมือนทุกครั้ง “พี่ดีใจที่อูยองชอบ” ฝ่ามือใหญ่วางลงบนเรือนผมนิ่มพร้อมกับออกแรงขยี้อย่างหยอกแกล้งเบาๆ

ถ้าเป็นทุกทีคงจะเป็นเสียงเล็กที่แว๊ดดัง พร้อมกับสายตาขุ่นที่จ้องมองกลับมาเวลาร่างสูงจงใจแกล้ง

แต่ทว่าครั้งนี้กลับเป็นดวงตาเรียวที่เปล่งประกายสดใสพร้อมเรียวปากบางที่คลียิ้มจนเห็นฟันซี่สวยเรียงเป็นระเบียบตอบรับกลับมา

รอยยิ้มที่ทำให้ความรู้สึกร่างสูงลิงโลด จังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนเหมือนจะพุ่งทะยานออกจากอกแกร่ง

“พี่คุณขอบคุณนะฮะ” เสียงเล็กเอ่ยบอกแผ่วเบา
.
.
ผลมะพร้าวสีเขียวอ่อนถูกวางลงข้างกาย หลังจากที่น้ำและเนื้อรสนุ่มถูกเด็กแก้มป่องหน้าขาวกวาดกินจนเกลี้ยง อูยองวาดวงแขนโอบกอดเข่าตัวเองเอาไว้หลวมๆ ก่อนเอียงใบหน้าแนบแก้มลงกับท่อนแขนตัวเอง ดวงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มพร้อมกับเคลื่อนตัวคล้อยต่ำลงใกล้ผิวน้ำสีฟ้ามากขึ้นทุกขณะ

“ผมไม่ชอบแสงของดวงอาทิตย์ตอนนี้เลยมันรู้สึกเหงายังไงบอกไม่ถูก ผมชอบแสงสีทองยามเช้ามากกว่า”

“ถ้าอยากเห็นพระอาทิตย์ขึ้นก็ต้องออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด แต่ยังไงก็อาจไม่ทัน หรือไม่ก็ต้องค้างคืนถึงจะตื่นมาดูพระอาทิตย์โผล่พ้นจากขอบน้ำได้ทัน”

“ได้มั้ยฮะ”

“อะไรได้มั้ยฮะไอ้เด็กต่างดาว”

“เราค้างคืนที่นี่ได้ไหมฮะ” เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างออดอ้อน พร้อมกับสายตาที่ส่งสื่ออย่างเว้าวอน

“เฮ้อ...ทำหน้าแบบนั้น ถ้าบอกว่าไม่ได้จะร้องไห้ลั่นรถมั้ยละจางอูยอง”

“ผมรู้ว่าพี่คุณไม่ใจร้าย...” อูยองหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะผุดตัวลุกขึ้นแล้วเอามือป้องปาก “พระอาทิตย์พรุ่งนี้เจอกันใหม่น๊า” โวยวายลั่นหาดก่อนโบกไม้โบกมือให้กับดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลาลับขอบฟ้า

แม้จะสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ อูยองก็กลับตะโกนเสียงดัง แต่ด้วยกลัวน้อยหน้าความเป็นเจ้าบ้านนิชคุณเลยนึกสนุกลุกขึ้นยืนตามพร้อมกับเลียนแบบท่าทางของอูยองจนเหมือนแทบทุกกระเบียดนิ้ว

“พระอาทิตย์บอกยานแม่ให้มารับเด็กต่างดาวเร็วๆ ด้วยน๊า” หากแต่คำพูดกลับถูกปรับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“พี่คุณ!” เสียงเล็กตวาดแว๊ดอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับร่างบางที่ก้าวเข้าหาร่างสูงช้าๆ

“อย่า..อย่าเข้ามานะเด็กต่างดาว..” นิชคุณถอยหลังร่นหนีเมื่อดวงตาเรียวจ้องเขม็งอย่างเคืองขุ่น ก่อนจะหมุนตัวออกวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

“อย่าหนีนะไอ้พี่ลิง!”ร่างสูงที่ออกสตาร์ทตัววิ่งไปก่อน ทำให้จางอูยองตัดสินใจคว้าลูกมะพร้าวที่วางอยู่บนพื้นใกล้มือเหวี่ยงปาออกไป

“เฮ้ย!!!” ลูกมะพร้าวที่พุ่งเฉียดร่างสูงไปแค่เพียงนิด กลับทำให้นิชคุณเพิ่มฝีเท้าวิ่งเร็วมากขึ้น ก่อนเสียงเล็กที่ดังไล่จะเงียบลง ร่างสูงจึงชะลอฝีเท้าเพื่อหันกลับไปมอง

จางอูยองที่น่าจะวิ่งตามใกล้เข้ามา กลับนั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนพื้นทรายขาวละเอียด พร้อมกับเอามือกุมเท้าของตัวเองเอาไว้ นิชคุณจึงตัดสินใจยอมเดินกลับเข้าไปหาร่างบาง แม้ภายในใจจะนึกหวั่นว่าอาจเป็นแผนหลอกแกล้งที่จะจับตัวเขาของอูยอง
แต่ทว่าหยาดเลือดที่ไหลหยดตัดสีพื้นทรายขาวทำให้ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีเล็กน้อย แตกต่างจากใบหน้าขาวของอูยองที่บัดนี้กลับซีเผือดยิ่งกว่าเดิม

“พี่คุณฮะ..เจ็บ..”

.

.

.

TBC.

--------------------------------

Snoww Talk: >< หายไปนานมากกกกก เลยเนอะสำหรับฟิค Khunwoo มาช้าแต่ยังดีกว่าไม่มาใช่ไหมค่ะ เว้นระยะนานจนรีดเดอร์จำเค้าความเดิมไม่ได้แล้วใช่ไหม ไรเตอร์เองก็เกือบลืมพล๊อตไปแล้วเหมือนกัน ต้องนั่งนึกเรียบเรียงใหม่นานพอสมควร ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจรีดเดอร์ด้วยนะค่ะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนน๊า ^^ หวังว่าจะสนุกกับการอ่านฟิคคร๊า

ติดตามแต้วได้ทางทวิตเตอร์ @taew0728 ค่ะ
                     

 

Comment

Comment:

Tweet

หวาแกล้งน้องจนได้เลือดแล้วเห็นไหมล่ะคุณฮยอง
อุ้มน้องกลับบ้านไปทำแผลเร๊ว ตัวเล็กเจ็บตัวซะแล้ว

#5 By khun only (103.7.57.18|49.49.173.250) on 2012-10-08 23:39

กริ๊ดดดดดดดดดดดดด น้องยองคะ น้องชวนพี่คุณค้างคืนเหรอคะ อ๊ากกกกกกกกก แก่แดดแก่ลมใหญ่แล้วเรา 5555+
แต่กำลังสวีทหวานกันอยู่แท้ๆ ไหงน้องยองซุมซ่ามอย่างนั้นล่ะจ๊ะ 
อ๊ะ!! หรือนี่ล่ะ ที่ความสวีทหวานที่แท้จริงกำลังจะบังเกิด    
รอติดตามตอนต่อไปนะคะพี่แต้ว เค้าจะปฐมพยาบาลกันยังไงน๊อ  cry

#4 By Pimberry on 2012-10-08 01:04

รออ่านส่วนที่เหลืออยู่นะจ๊ะ
ลุ้นมากเลยนะเนี้ย

#3 By Muta (103.7.57.18|101.108.39.14) on 2012-08-18 23:37

คุณด้งดูมีความสุขจังเลยเรื่องนี้
กำลัง Puppy love กันอยู่สินะ ดูใสๆมากมาย
หรือเรื่องนี้จะ PG จริงๆหรอ
เค้า..เค้าไม่เชื่อ...จงเผยตัวมาซะ!! ว่าแอบซ่อนอะไรไว้ในเรื่องที่บอกว่าเป็น PG ใสๆๆ
ตอนนี้...เดทสินะ ต้องรอติดตามต่อ ^^

#2 By bonussen on 2012-08-15 18:12

รออ่านฉบับเต็มนะคะ

#1 By khundong (103.7.57.18|124.122.89.79) on 2012-08-14 22:29