[OS] Candy Kiss {Chanho}

posted on 05 Feb 2013 11:53 by visaging in SF

CR:ภาพจากบ้าน MADAM2PM และ BY Puifai

TVecwp.jpg [556x432px] ฝากรูป

Title:OS-Candy Kiss
Author:Snoww
Paring: Channuneo
Rate:PG

…...........................................................

 

 

คุณว่าลูกอมรสชาติอะไรหวานที่สุด...

รสช๊อกโกแลต...ผมว่ามันธรรมดาไปนะ
รสแตงโม...แต่มันไม่ใช่ผลไม้โปรดของผมนี่น่า
รสกล้วยหอม...อ่าผมมีลูกอมรสที่โปรดปรานมากกว่านั้น


.
.
.
 

 

ภายในห้องซ้อมเต้นของ JYP



เสียงรองเท้าผ้าใบที่ย่ำกระโดดไปกับพื้นห้องซ้อมเต้นเมื่อผสานเข้ากับจังหวะดนตรี ที่เปิดดัง ก็ยิ่งทำให้คนตัวเล็กที่กำลังมุ่งมั่นอยู่กับการฝึกซ้อมท่าเต้น ไม่ทันได้รู้สึกถึงร่างของผู้มาใหม่ที่กำลังเปิดประตูห้องก้าวเข้ามา

“อ๊ะ!!!!...” ในจังหวะที่ต้องหมุนตัวร่างของคนตัวเล็กกลับวางเท้าผิดตำแหน่งจนเสียการทรง ตัวหงายหลังล้มลง  แต่ทว่ากลับมีแผ่นอกกว้างของใครบางคนช่วยรองรับร่างที่กำลังร่วงหล่นเอาไว้ และนั้นทำให้อีจุนโฮรู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตอีกร่างที่อยู่ภายในห้องซ้อม

“ไม่ระวังอีกแล้วนะจุนโฮ” เสียงคนที่ช่วยรับร่างของคนตัวเล็กเอาไว้เอ่ยอย่างตำหนิ

คนตัวเล็กที่กำลังใบหน้าถอดสีเพราะความตกใจ กลับงอหงิกขึ้นทันทีเมื่อกระจกของห้องซ้อมเต้นกลับสะท้อนภาพของคนที่ช่วยเขา เอาไว้ “แต่ก็ไม่ได้ล้มสักหน่อยนี่ชานซอง”

“เห็นอยู่ว่ากำลังจะหงายหลังล้ม”

“ก็ยังไม่ล้มนี่!” ใบหน้าหวานที่บูดบึ้งตวัดหันมามองคนที่กำลังโอบกอดเขาจากทางด้านหลังด้วยสาย ตากราดเกรี้ยว เมื่อไม่อยากที่จะยอมรับในข้อผิดพลาดของตัวเอง

“อืม..ไม่ล้มก็ไม่ล้ม” ร่างสูงเอ่อออในลำคออย่างขอไปที เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะคารมที่อาจก่อให้เกิดสงครามย่อมๆ  

เพราะเขามันก็เปรียบได้แค่แม่ทัพฮวางที่ช้ำชองอยู่แค่ในสนามรบ จะไปมีอำนาจวาจาสิทธิ์ล้นเหลือเทียมสู้กับท่านจักรพรรดิอีจุนโฮได้อย่างไร

แล้วประกาศิตจากจักรพรรดิผู้นี้ก็น่าเกรงกลัวยิ่งนัก หากว่าเขายังไม่อยากถูกเนรเทศให้ไปนอนโดดเดี่ยวอยู่นอกห้อง ตอนนี้ฮวางชานซองก็ต้องเงียบปากสงบคำพูดเอาไว้ รอให้ถึงภาคสนามก่อนเถอะท่านจักรพรรดิอีจุนโฮ...

“ยิ้มอะไรชานซอง”

เสียงจากคนตัวเล็กช่วยกระตุกดึงความคิดของร่างสูงให้กลับมาในปัจจุบัน ชายหนุ่มจึงรีบระบายยิ้มกลบเกลือนความคิดไม่ซื่อของตัวเองทันที “เปล่าสักหน่อย”

“ก็เห็นอยู่ว่านายยิ้ม..ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ด้วย” จุนโฮแกะวงแขนแข็งแรงที่โอบรัดรอบตัวเขาออก ก่อนเดินหนีร่างสูงไปยังมุมโซฟาของห้องซ้อม

และไม่ต้องสงสัยเมื่อเพียงแค่จุนโฮหย่อนตัวลงนั่ง ร่างของอีกคนก็ทิ้งตัวลงนั่งตามโดยไม่ต้องเชื้อเชิญ ผ้าขนหนูผืนนุ่มในมือเล็กถูกชายหนุ่มคว้าแย่งเอาไปก่อนใบหน้านวลเนียนจะถูก ซับเช็ดเม็ดเหงื่อให้อย่างแผ่วเบา จนจุนโฮอดที่จะแปลกใจในท่าทีที่ดูจะอ่อนโยนเป็นพิเศษของคนตัวสูงไม่ได้

“กำลังอ้อนฉันอยู่หรือไงชานซอง” ร่างบางรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง เมื่อสายตาของร่างสูงที่จ้องมองมาดูออกจะหวานเชื่อมผิดปกติ “จะขอไปเที่ยวไหนอีกละ”

“เปล่า...” ชานซองยังคงยกยิ้มจนเต็มแก้ม ก่อนจะตั้งใจเช็ดซับหยาดเหงื่อตามลำคอเรียวขาวของคนตัวเล็กต่อไป “แค่กำลังนึกถึงเรื่องของเราอยู่”

“เรื่องอะไร คิดพิเรนท์อีกหรือเปล่าถึงได้ยิ้มแบบนั้น” จุนโฮปรายตามองร่างสูงอย่างไม่ค่อยไว้ใจในความปลอดภัยของตัวเอง

“ก็แค่กำลังคิดถึง...จูบแรกของเรา”

คำตอบของร่างสูงกลับทำให้ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อจากความเหน็ดเหนื่อยในการ ซักซ้อมอยู่แล้ว ขึ้นสีแดงก่ำยิ่งกว่าเก่า เมื่อภาพของจูบแรกระหว่างเขาและชานซองย้อนเข้ามาในความทรงจำ

.
.
.

“เหนื่อยเป็นบ้า..”  ร่างเล็กทรุดลงนั่งกับพื้น ก่อนพิงแผ่นหลังเข้ากับกระจกของห้องซ้อมเต้น “หิวแล้วด้วย” ใบหน้าหวานหันไปมองคนที่ทรุดร่างลงนั่งหอบหายใจเหนื่อยข้างๆ เขา

“อืม..” แผ่นอกแกร่งไหวขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจของร่างสูง “อยากกินอะไรละ” ขวดน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ ถูกคว้าขึ้นมาหมุนเปิด ก่อนจะถูกกรอกเทลงไปในลำคอหนาเพื่อดับความหิวกระหาย

“แต่ ฉันมีลูกอม” คนตัวเล็กฉีกยิ้มสดใสเมื่อชูอวดเจ้าลูกอมแสนหวานในมือขึ้น “ฉันกินเจ้านี่ก่อนแล้วซ้อมเต้นอีกสักสองสามรอบค่อยกลับดีกว่า”  จุนโฮโยนลูกอมเม็ดเล็กเข้าปากทันที  ก่อนหลับตาพริ้มชิมรสชาติของน้ำตาลอัดเม็ดแสนอร่อย

“ซ้อม ต่อเถอะชานซอง” เมื่อได้ความหวานเข้าไปเติมเพิ่มความสดชื่น เรี่ยวแรงที่อ่อนล้าก็ดูเหมือนจะเพิ่มพูลขึ้นมาอีกนิด จุนโฮจึงยันตัวลุกขึ้นเพื่อที่จะซักซ้อมท่าเต้นต่อ

“ฉันหมดแรงแล้ว” ร่างสูงบ่นอย่างงอแง “นายมีลูกอมวิเศษไม่เห็นจะแบ่งให้ฉันบ้างเลย”

“ก็ แค่ลูกอมธรรมดาแล้วอีกอย่างมันก็เหลืออยู่แค่เม็ดเดียวเองนี่น่า” ร่างบางย่อตัวลงก่อนเอียงคอมองคนตัวสูงที่เอาแต่นั่งกอดเข่าซุกซ่อนใบหน้า ของตัวเองเป็นเด็กๆ

“.....”

“งั้นฉันแบ่งให้นายก็ได้ ไม่รังเกียจใช่มั้ยละถ้าจะอมมันต่อจากฉัน” ประโยคคำพูดที่เพียงแค่ต้องการเย้าหยอกให้คนตัวสูงผ่อนคลายอารมณ์งอแงลง

“....”

“ชานซอง...” จุนโฮขยับร่างเข้าใกล้คนตัวสูงมากยิ่งขึ้นก่อนจับเขย่าร่างแกร่งไปมาเบาๆ “ซ้อมต่ออีกหน่อยเถอะจะได้กลับหอพักกัน”

“ซ้อมก็ได้แต่นายต้องแบ่งลูกอมให้ฉันก่อน” ใบหน้าคมเงยขึ้นก่อนเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "แบ่งให้ฉันตอนนี้เลยนะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานค่อยๆหุบลงเมื่อผ่ามือใหญ่จับลงบนลาดไหล่พร้อมกับมืออีก ข้างที่ประคองวางอยู่บนท้ายทอยเล็ก “ช...ชาน..” ดวงตาเรียวหลับลงโดยอัตโนมัติเมื่อใบหน้าคมเลื่อนลดระยะห่างเข้ามาจนรู้สึก ถึงลมหายใจร้อนที่รินรดบนพวงแก้มขาว

แล้วก็เป็นไปอย่างที่จุนโฮคาดริมฝีปากหยักที่ค่อยๆแตะลงบนเรียวปากอิ่ม ทำให้ลมหายของคนตัวเล็กหยุดนิ่งลงในทันที  ดวงตาเรียวเลือกที่จะลืมเปิดขึ้นอีกครั้งจ้องมองร่างสูงด้วยสายตาของความ สับสนและไม่เข้าใจ ….แต่ก็ไม่ถอยห่าง

จุนโฮรู้สึกเหมือนกับว่าสัมผัสของชานซองกำลังจะทำให้ภายในอกของเขาระเบิดแตกออก เป็นเสี่ยงๆ แม้เขาจะสนิทกับชานซองมาก เคยใกล้ชิดกอดคอหยอกล้อกันเล่นก็บ่อย แต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่จะรู้สึกตื่นเต้นมากเท่าครั้งนี้ อาจมีบ้างบางครั้งที่ดวงตาคมคู่นั้นมักทอดมองทางเขาราวกับต้องการจะสื่อสาร ความนัยอะไรบางอย่าง บางอย่างที่มันเหมือนจะตรงกับความรู้สึกลึกๆ ที่อยู่ภายในใจของเขา แต่เพราะสถานะที่เขาและชานซองกำลังจะก้าวเดินไป ทำให้จุนโฮต้องเลือกเก็บและปิดกั้นความรู้สึกที่ว่านั่นเอาไว้ตลอดมา  

แต่ทว่าในวันนี้เส้นบางๆที่เคยคั่นอยู่กำลังจะขาดลง...

นัยน์ตาคมที่ทอดมองด้วยความอ่อนโยนในจังหวะที่ชานซองกดสัมผัสลงมาบนเรียวปากอวบอิ่ม ของจุนโฮ ทำให้ดวงตาเรียวของร่างบางหรี่ปรือลงอีกครั้ง ริมฝีปากบอบบางเผยอแยกออกอย่างจำยอมเมื่อชายหนุ่มไล้เรียวลิ้นหยอกเย้าสร้าง ความชุ่มชื้นอยู่เพียงภายนอกจนคนตัวเล็กรู้สึกโหยหาอยากลิ้มลองความอุ่นนุ่ม ของลิ้นร้อนมากยิ่งขึ้น

ความรู้สึกวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วเรือนกายเพียงแค่ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก เล็กแล้วกวาดต้อนสำรวจความหวานไปจนทั่ว วงแขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวบางดึงสองร่างให้เบียดใกล้กันมากกว่าเก่า ก่อนหลอมละลายลูกอมรสหวานด้วยจุมพิตที่สุดแสนจะลึกซึ้งเกินคำบรรยาย

“พ..พอ แล้ว..ชาน” จุนโฮเบี่ยงผละริมฝีปากออกทันทีที่รู้สึกว่าอากาศหายใจภายในปอดกำลังถูกร่าง สูงดูดกลืนจนแทบหมดลม และเมื่อรู้สึกตัวมือเล็กของเขาก็วางโอบอยู่บนลำคอหนาไปเสียแล้ว

“ลูกอมหมดแล้วนะชาน...” ร่างบางก้มใบหน้าที่ร้อนผ่าวจนคางแทบชิดอก เมื่อยังคงรู้สึกถึงความหอมหวานของลูกอมและจุมพิตที่วนอวลอยู่ในโพรงปาก

“ใครบอกว่าตอนนี้ฉันต้องการลูกอม..” เมื่อคนตัวเล็กตรงหน้าช่างหอมหวานยิ่งกว่าลูกอมรสไหนๆ ชานซองจึงรู้สึกอยากละเลียดชมชิมให้มากยิ่งขึ้นไปอีก “ฉันต้องการนายต่างหากจุนโฮ...ต้องการมาตลอด” นิ้วหนาสอดแทรกเข้าไปในเรือนผมนิ่มพร้อมกับริมฝีปากหยักที่สัมผัสแตะชิม Candy Kiss รสอีจุนโฮอีกครั้ง


.
.
.


“วันนั้นนายซ้อมเต้นอย่างบ้าคลั่งเหมือนวันนี้เลย” ร่างสูงจับลงบนปลายคางมนเพื่อเชยให้ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กทอดสายตามองมาที่ เขาเพียงคนเดียว

“ไม่เหมือนสักหน่อยเพราะวันนั้นนายก็ซ้อมอยู่ด้วย แต่วันนี้ฉันซ้อมอยู่คนเดียว” ดวงตาเรียวหวานเบนหลบเมื่อรู้สึกขัดเขินทุกครั้งที่สายตาคมกริบของชายหนุ่ม จ้องมองมา “แล้ววันนี้ฉันก็ไม่มีลูกอมมาด้วย” ก่อนปรายสายตาที่เริ่มฉายแววซุกซนขึ้นมอง

“นายรู้ไหมว่านายเป็นคนทำให้ฉันกินลู