Alienbabylove

Title: Alien Baby Love : 2 Part100%
Author: Snoww
Paring: 2PM - KhunWoo
Rate: PG

--------------------------------------------

ยามเช้าแสงสีทองค่อยๆสาดส่อง นำพาเอาไอร้อนมาเยือนพร้อมกับพระอาทิตย์ดวงใหญ่ วันนี้อูยองตื่นเร็วกว่าปกติ ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางเพิ่มความคล่องตัวด้วยปลายแขนเสื้อที่ถูกพับถกเก็บไว้บริเวณใต้ข้อศอก เติมความเรียบร้อยด้วยกางเกงสีเข้มตัวยาวที่ขับให้เรือนร่างนั้นดูปราดเปรียวแบบบาง


เพียงอูยองก้าวออกมาพ้นประตูบ้าน สายตาก็สบเข้าดวงตากลมโตของร่างสูงที่ทอดมองมาด้วยนัยน์ตาวาววับเป็นประกายสะท้อนแสงแดดอ่อน ร่างสูงในชุดเสื้อยืดคอกลมสีดำสวมทับด้วยเชิ๊ตลายสก๊อตตารางลายเขียว เน้นความทะมัดทะแมนด้วยกางเกงยีนส์สีสนิม และรองเท้าผ้าใบขาดเก่าที่ดูจะไม่เข้ากับรถยนต์สีขาวคันหรูที่ร่างสูงยืนพิงอยู่สักนิด

จางอูยองอมยิ้มน้อยๆ นึกขำอยู่เพียงในความคิด ว่าผู้ชายอะไรจะแต่งตัวให้ดูดีหมดจดทั้งตัวหน่อยก็ไม่ได้ ยังแอบอุตส่าห์ลากรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่เจ้าตัวบอกว่าโปรดนักหนา สวมใส่สบายอย่างที่สุดติดเท้าออกมาด้วยจนอูยองนึกอยากแอบแช่งให้เป็นบาดทะยักตายเพราะรองเท้ากัดจนเชื้อโรควิ่งเข้าสู่กระแสเลือดนักเชียว

แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่อูยองสนใจมากไปกว่า โปรแกรมเที่ยว ทัวร์เมืองไทยของร่างสูง ที่สัญญายืนนิ้วก้อยเกี่ยวเกาะในวันที่นิชคุณอุตริหลอกแกล้งให้นึกเป็นห่วงจนอูยองร้องไห้แทบเป็นแทบตาย  เพียงแค่ร่างบางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ มาดนิ่งๆ ก็เริ่มยียวนป่วนประสาทจางอูยองทันที ชายหนุ่มขยับไปยืนใกล้ประตูรถก่อนเปิดออกให้  พร้อมกับโค้งคำนับตัวลงอย่างมีมารยาทมากเป็นพิเศษ
                               
“เชิญครับคุณหนูอูยอง” ตามมาด้วยคำพูดหยอกแกล้งอย่างทุกที แล้วก็เรียกสีระเรื่อบนพวงแก้วขาวๆ ได้อย่างทุกครั้ง

ร่างบางยกยิ้มมุมปาก พลางเดินเข้าไปแตะไหล่หนาของนิชคุณเบาๆ “งั้นพี่คุณคงเปิดประตูให้คุณหนูจางอูยองผิดแล้วละฮะ เพราะคุณหนูไม่นั่งหน้าคู่กับคนขับรถหรอกนะ” ฝ่ามือเล็กตบลงบนบ่ากว้างอีกสองสามที ก่อนจะเดินอมยิ้มเลยไปเปิดประตูรถที่นั่งด้านหลังแล้วแทรกตัวขึ้นนั่งทันที

นิชคุณปล่อยเสียงหัวเราะสดใส  ก่อนจะยอมเดินอ้อมไปทำหน้าที่คนขับรถกิตติมศักดิ์ให้กับอูยองแต่โดยดี เอาเถอะจะยกวันนี้ให้เป็นวันของเด็กแก้มเยอะสักวัน

เมื่อรถยนต์สีขาวแล่นหลุดออกจากถนนที่แออัดไปด้วยตึกสูงระฟ้า วิวทิวทัศน์ภายนอกปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ราวกับเครื่องฉายภาพ สีเขียวสดชื่นจากต้นไม้ใบหญ้าริมทางที่รถยนต์คันหรูขับผ่านทำให้ร่างบางรู้สึกเย็นสายตาจนทอดอารมณ์เหม่อมองอย่างเพลิดเพลิน

“อูยอง...”

“....”

“อูยอง..หิวน้ำ...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ดวงตากลมโตที่สะท้อนกระจกมองหลังดูออกจะติดเกร็งเกรงเล็กน้อย เมื่อร่างบางยังคงนั่งท้าวคาง มองวิวด้านนอกด้วยแววตาเป็นประกายสดใส

ร่างสูงกลืนน้ำลายลงลำคอที่เริ่มแห้งผาก “ ขับรถมาตั้งไกลเนี้ยมันเหนื่อยนะ” นิชคุณเอามือทุบหัวไหล่ตัวเองเบาๆ ก่อนเหลือบมองท่าทีเด็กแก้มป่องอีกครั้ง “เมื่อยด้วย..”

เสียงพร่ำบ่นอย่างเรียกร้องความสนใจดึงดวงตาเรียวของอูยองให้หันมองมายังคนขับหน้าทะเล้นช้าๆ “คุณฮยองว่าอะไรนะฮะ” แม้จะรู้สึกขัดใจที่โดนขัดขวางอารมณ์สุนทรีย์ แต่ภายในรถยนต์ที่อยู่กันเพียงแค่สองคนแบบนี้ คงไม่ดีแน่หากอูยองจะยังคงแกล้งตีมึนทำไม่สนใจต่อไป

จางอูยองก็แค่ยังไม่อยากหัวใจวายตายหากนิชคุณเกิดเล่นพิเรนท์อะไรขึ้นมาอีก

แต่ทว่าไอ้ท่าทางทำหูทวนลมเสียจนอยากจะกระโดดงับคอนั้นมันควรค่าแก่การหันสายตาและความสนใจมาแลไหม “คุณฮยองว่าอะไรนะฮะ” เสียงเล็กรอดตามไรฟันสวย เมื่อต้องเอ่ยประโยคถามโชว์เฟอร์หน้าหล่อเป็นรอบที่สอง

“...”

“พี่คุณ.ว่ า..”

“หิวน้ำจังเลยอ่าอูยอง” ทันทีที่คำเรียกถูกเปลี่ยน ร่างสูงก็รีบตอบรับร่างเล็กด้วยน้ำเสียงติดแหบโดยไม่รอให้อูยองเอ่ยจบประโยคทันควัน

ร่างบางถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของนิชคุณเล็กน้อย ก่อนดวงตาเรียวจะหันมองหาขวดน้ำ เพื่อยื่นส่งให้ร่างสูงได้ดื่มดับกระหาย

“อูยอง”

“ก็กำลังหาน้ำให้อยู่ไงฮะ..” ดวงตาเรียวยังคงก้มมองหาขวดน้ำที่อาจวางไว้ตรงพื้นรถ หรือข้างช่องเสียบแถวประตูรถยนต์ แต่ทว่าเสียงทุ้มที่ยังคงเรียกชื่อเขาราวกับกำลังเร่งเร้า ก็ทำให้อูยองนึกหมั่นไส้เล็กๆ ไม่ได้

“อูยอง..”

ชื่อร่างบางยังคงถูกเรียกอย่างต่อเนื่องไม่หยุด เสียจนเจ้าของชื่อออกอาการหัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมน้อยๆ

“หาอยู่ฮะพี่คุณ” น้ำเสียงอูยองชักเริ่มออกอาการหงุดหงิด เมื่อโชเฟอร์หน้าหล่อยังคงกระหน่ำเรียกชื่อเขาราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

“ไอ้เด็กต่างดาว!”

ใบหน้าขาวเงยขึ้นมองอีกคนทันทีที่ฉายาพิลึกพิลั่น ถูกร่างสูงตะโกนเรียกเสียดังก้องรถ ดวงตาเรียวจดจ้องอีกคนจากทางด้านหลังเขม็ง และยังไม่ทันที่ริมฝีปากเล็กจะทันได้โต้เถียงให้หายแค้น ประโยคที่สร้างความกระจ่างก็ดังต่อทันที

“จะบอกว่าขวดน้ำอยู่บนพื้นที่นั่งด้านหน้าต่างหากละ ถึงได้เรียกอูยอง อูยองซ้ำๆ “ ใบหน้าร่างสูงหงิกงอเล็กน้อย เมื่อรู้สึกเริ่มกระหายหิวเสียจนแสบคอ

“รอแป๊ปสิฮะ เดี๋ยวหยิบให้” อูยองเลื่อนตัวไปช่องว่างระหว่างกลาง ก่อนเอื้อมแขนเพื่อที่จะหยิบขวดน้ำที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นรถด้านหน้า แต่ไม่ว่าทำยังไงเด็กแก้มป่องก็เอื้อมมือไม่ถึงขวดน้ำสักที หรือเพราะว่าจางอูยองแขนสั้นเกินไป...

“ข้ามมานั่งหน้าเลย แขนสั้นขนาดนั้นจะหยิบถึงได้ไง”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นราวกับรู้ความคิดของอูยอง แต่ถึงอย่างนั้นร่างบางก็อดที่จะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองกลับไปไม่ได้ เล่นพูดความจริงตรงจุดเกินไปแบบนี้ ถ้าจางอูยองเปลี่ยนใจไม่หยิบให้จะเป็นอะไรไหม

แต่สุดท้าย...

อูยองวางสองมือเกาะเบาะนั่งด้านคนขับ เพื่อพยุงร่างตัวเองเอาไว้ระหว่างที่ยกขาก้าวข้ามไปเบาะด้านหน้าตามคำสั่งของนิชคุณ

“อูยองเดี๋ยวก่อน..”

“อะไรของพี่คุณอีกฮะก็กำลังข้ามไปหยิบให้แล้วนี่ไง” อูยองตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดรำคาญเล็กน้อย

“ไม่ใช่..เฮ้ย!”

แรงเบรกขอตัวรถส่งผลให้ร่างบางที่กำลังก้าวผ่านเสียการทรงตัว รถที่หยุดตัวลงทำให้เกิดแรงเหวี่ยงจนอูยองแทบจะถลาพุ่งไปด้านหน้าถ้าไม่ติดว่าได้วงแขนแกร่งของใครบางคนที่เกี่ยวโอบเอาไว้

และท่อนแขนนั้นก็ไม่ใช่ของใคร...

“พี่คุณ!” ร่างบางหอบหายใจถี่รัวด้วยความตกใจใบหน้าขาวซีดเผือดเล็กน้อย หากแต่เพียงครู่แก้มป่องๆ ก็ขึ้นสีระเรื่อจนแดงก่ำ

ใบหน้าเนียนที่เกือบถลาเบียดแนบไปกับหน้ากระจกรถ บัดนี้กลับซบอิงอยู่กับแผ่นอกแกร่งของโชเฟอร์หน้าหล่อ อูยองตัวแข็งทื่อเมื่อรู้สึกทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกระทันหัน กับความใกล้ชิดที่สร้างความเคอะเขินให้กับเขาได้ทุกครั้ง

“ปล่อยผมนะฮะพี่คุณ” พอเริ่มจะรู้สึกตัว ก็แว๊ดเสียงใส่อีกคนทันที แต่ใบหน้าเนียนยังคงกุมงุดไม่เงยสบมองดวงตากลมของนิชคุณ

“ปล่อยแล้ว” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างราบเรียบ

“แต่ผมลุกไม่ได้นิ” อูยองพยายามผละตัวออกห่างจากอีกคน แต่เพราะพื้นที่ภายในรถจำกัดจนขยับตัวลำบาก หรือเพราะความประหม่าเสียจนทำอะไรไม่ถูก จึงทำให้ไม่ว่าร่างบางจะพยายามขยับตัวยังไงก็ยังคงเบียดร่างแนบติดกับนิชคุณเช่นเดิม

“อือ..ลุกไม่ได้นิน่า เลิกแกล้งแล้วปล่อยผมได้แล้ว เดี๋ยวไม่หยิบน้ำให้กินเลยนะ”

สัมผัสร้อนจากมือใหญ่ที่จับวางลงบนต้นแขนเล็กและเอวบางถูกผละออกไปแล้ว แต่ทว่าอูยองก็ยังคงหลุดออกจากตักแกร่งของอีกคนไม่ได้สักที เสียงหวานจึงเริ่มโวยวายออกอาการวีนดังลั่นรถอีกครั้ง

“ผมบอกให้ปล่อยไง มาจับผมไว้ทำไมฮะ ปล่อยนะพี่คุณ”

“จางอูยองครับปล่อยมือที่เกาะรอบคอพี่ออกสิครับ จะได้ลุกออกจากตักได้” นิชคุณกัดฟันตอบอีกคนอย่างอดกลั้นเมื่อ กลิ่นหอมหวานจากกายเล็กกำลังจะทำให้นิชคุณควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้

ดวงตาเรียวหันไปตามทิศทางของมือตัวเองที่โอบเกาะรอบลำคอหนาของร่างสูงจนแน่น รอยยิ้มแห้งๆ ถูกส่งให้เมื่อสาเหตุที่ทำให้จางอูยองลุกออกจากตักนิชคุณไม่ได้เป็นเพราะร่างบางเหนี่ยวรั้งโอบอีกคนเอาไว้เสียเอง

“อ๊ะ..ผม..ผมตกใจนี่น่า..ก็ใครใช้ให้พี่คุณขับรถไม่ดีละ” ทันทีที่ลุกออกห่างจากร่างสูงได้ เสียงเล็กก็แก้ตัวเป็นพัลวัน ก่อนจะก้มลงหยิบขวดน้ำบนพื้นรถด้านหน้ายื่นส่งให้หวังกลบเกลื่อนอาการร้อนผ่าวบนใบหน้าแทน

“จะไปไหน” นิชคุณเอ่ยถามร่างบางที่ทำท่าเหมือนจะปีนข้ามไปยังเบาะหลัง “นั่งหน้านี่แหละเกิดต้องเบรกรถกระทันหัน หน้าจะได้ไม่ทิ่มพุ่งออกไปอีก” กล่าวพร้อมกับหมุนเปิดขวดน้ำเพื่อยกขึ้นดื่มดับกระหาย

เสียงทุ้มที่กดต่ำจนเหมือนดุ ทำให้อูยองต้องทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถด้านหน้าอย่างหมดทางเลือก แม้จะอยากเถียงอีกคนใจจะขาด แต่ทว่าถ้าเกิดดื้อดึงปีนข้ามกลับไปนั่งด้านหลังอย่างเดิม ไม่แคล้วนิชคุณก็คงหาเรื่องเบรกรถแรงๆ ให้ได้หัวทิ่มหน้าคะหม่ำแบบเมื่อกี้อีกแน่

ถึงเมื่อกี้จะไม่ได้ตั้งใจแกล้งก็เถอะ แต่คนอย