Dream

[Fic] Dream(KW,CNN) :8 END.

posted on 09 Apr 2012 12:06 by visaging in Dream

Title: Dream 8 END.

Author:Snoww

Paring:2PM KhunWoo/ChanHo

Rate:PG13 - NC17

 

 

Snoww Talk : จบแล้วสินะค่ะ Fic เรื่องนี้ ไม่อยากให้จบเหมือนกัน

แต่จบเหอะนะ ไรเตอร์เหนื่อยฉาก NC มากกก แต่ก็อยากแต่งมากกก

เช่นกัน อ่านแล้วติชมได้นะค่ะ จะปรับปรุงภาษาเรื่อยๆค่ะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์เลยนะค่ะ อ่านแล้วยิ้มมมมมม ขอบคุณที่สุดเลย

-----------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

สามสี่เดือนที่ผ่านมาไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย ทำให้บางสิ่งบางอย่างในชีวิตบางคนเปลี่ยนไป ชองกัมนอนนิ่งบนตักอุ่น มือเรียวยกขึ้นลูบหัวก่อนก้มลงจูบด้วยความเอ็นดู เสียงคนนั่งข้างๆแย้งมาว่าไม่ยุติธรรม คนอะไรอิจฉาแม้กระทั้งลูกแมวตัวน้อย


"โฮจัง อ่า~"


"ไม่เอาน่าชานซอง นายก็รู้ว่าชองกัมติดฉัน จะทิ้งให้อยู่บ้านโดยไม่มีคนดูได้ยังไง"


"ไม่รู้ละคืนนี้...ชองกัมแกนอนนอกห้องนะเข้าใจไหม นี่คือคำสั่งป๊ะป๋า" พูดพร้อมจ้องหน้าแล้วเอานิ้วชี้จิ้มลงไปบนหน้าผากลูกแมวตัวน้อย

 


เมี้ยวว~



"นอกห้องมันหนาวนะชานซอง ปล่อยให้ชองกัมนอนได้ยังไง"

"ก็อยากนอนกอดโฮจัง"

"ชองกัมนอนด้วยก็กอดได้นี่...หรือว่า...ชานซอง!"

"ความจริงโฮจังกลัวแมวอย่างเดิมก็ดี"

"ไปกันดีกว่าชองกัม" รีบลุกหนีเพื่อแอบซ่อนความเขินอายและใบหน้าแดงก่ำเมื่อรู้ความคิดของรักดีว่าที่พูดหมายถึงเรื่องอะไร

"จุนโฮ อ่า~"



เดินนำไปที่รถโดยไม่ลืมอุ้มลูกแมวตัวน้อยไปด้วย ชานซองรีบวิ่งนำหน้าไปเปิดประตูรถให้ ก่อนที่จะโดนคนตัวเล็กไล่ออกไปนอนหนาวนอกห้องแทน ปิดประตูรถให้แล้วรีบอ้อมไปด้านที่นั่งคนขับ เพื่อขับออกไปยังจุดมุ่งหมายให้ทันเวลา

"วันนี้จะราบรื่นไหมนะ"

"เขาสองคนเกิดมาเพื่อต้องมาพบกันอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

"อูด้งเอาแต่หมกตัวอยู่ที่สำนักพิมพ์"

"หลบหน้าได้ แต่หลบหัวใจตัวเองไม่พ้นหรอก"

"แล้วเรื่องหมอมินโฮ"

"ก็คงต้องเคลียร์เหมือนเรื่องจุนซูฮยองนั่นแหละ"

ชานซองเลื่อนมือไปกุมมือคนตัวเล็กไว้ ให้ความอบอุ่นในฝ่ามือนั่นแทนคำปลอบโยนแก่คนรัก กาลเวลาอาจทำให้บางสิ่งบางอย่างในชีวิตคนเปลี่ยน แต่บางครั้งก็ไม่อาจเปลี่ยนหัวใจใครบางคนได้


.

.

.

งานเปิดตัวหนังสือ Only you โดย 0430yes
ป้ายโปสเตอร์ขนาดใหญ่ ตั้งอยู่หน้าบริเวณทางเข้าสำนักพิมพ์กลางเมืองปูซาน วันนี้เป็นวันเปิดตัวหนังสือขายดีเป็นอันดับหนึ่งอย่างเป็นทางการ ที่ไม่เพียงได้รับความนิยมไปทั่วเมืองเท่านั้น แต่ด้วยยอดขายและความนิยม ทำให้ตอนนี้หนังสือเป็นที่ต้องการจนขาดตลาด และสิ่งที่ทุกคนกำลังสนใจไม่แพ้หนังสือนิยายเรื่อง Only you ก็คงไม่พ้นตัวของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า 0430yes

 


ด้วยความที่เป็นเด็กหนุ่มอายุน้อย ถึงจะไม่มากประสบการณ์ แต่แค่หนังสือเล่มที่สองก็ทำให้ได้รับความนิยมจนเป็นที่ต้องการของคออ่านมากมายนับว่าเป็นเรื่องไม่ธรรมดาและเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก

 


อีกหนึ่งประเด็นสำคัญที่จะทำให้นิยายเรื่องนี้เป็นที่พูดถึงและขนานนามไปอีกนาน คงจะหนีไม่พ้นรูปร่างหน้าตาของนักเขียน เมื่อยามปรากฎกายออกมาทำให้บรรดาแฟนหนังสือที่มารอเพื่อพบตัวจริงถึงกับกรี้ดออกมาเสียงดังเพราะไม่คิดว่านักเขียนนิยายที่ตนชื่นชอบจะมีหน้าตาน่ารักขนาดนี้





"กรี้ดดดด อูยองโอป้า"

"Only you อูยอง"

"จางอูยอง น่ารักกกกก กรี้ดดด"






"ก่อนถึงเวลาแจกลายเซนต์ คงมีหลายๆคนอยากรู้จักตัวตนของคุณจางอูยองมากขึ้นใช่ไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรก็ตามมาด้วยเสียงกรี้ดของบรรดาแฟนๆ ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ

"และก่อนคำถามสำคัญ มีคนฝากของแสดงความยินดีขึ้นมาให้ด้วยครับคุณอูยอง" ทีมงานที่ยืนรออยู่ด้านข้างรู้คิวรีบเดินเข้ามายื่นช่อดอกไม้ให้อูยองทันที


ช่อดอกกุหลาบสีขาวทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัว สายตากวาดมองลงไปด้านล่างเวทีทันทีด้วยใจลุ้นระทึกแอบหวังเพียงแค่อยากเห็นรอยยิ้มหวานจากใบหน้าหล่อเหลาของคนที่หัวใจกำลังร่ำร้องเรียกหา


รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งมาให้จากด้านล่าง ร่างเพรียวในชุดเสื้อสูทตัวเนี้ยบที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ยกมือขึ้นโบกให้ช้าๆ


"จุนซูฮยอง.." ริมฝีปากบางพึมพำเบาๆ ก่อนจะคลียิ้มออกส่งกลับไปให้ ต่างกับแววตาที่ฉายแววรู้สึกผิดหวังออกมา


ดวงตาเรียววูบไหวเมื่อความร้อนผ่าวพาให้น้ำตาเอ่อท้น ผิดหวังเพราะแอบคาดหวัง เมื่อช่อกุหลาบสีขาวเป็นดอกไม้แสนโปรดของใครบางคน


 


.

.

.


 


จุนโฮก้าวออกมาจากรถตามอูยอง แล้วส่งถุงกระดาษสามสี่ใบที่เต็มไปด้วยของฝากจากบรรดาแฟนหนังสือให้

"อย่าลืมที่นัดกันไว้พรุ่งนี้นะอูด้ง"

"ไม่ลืมหรอก เด็กๆรออยู่นี่ จะเบี้ยวได้ไง"

"เตรียมตัวให้พร้อมละ คืนนี้ก็พักผ่อนเยอะๆนะสีหน้านายวันนี้ดูซีดมากเลย"

"เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นแหละ นอนพักคืนเดียวก็หายแล้ว ไปเหอะจุนโฮซานซองรอนานแล้ว"

"จริงสิอูด้ง ลืมไปมีแฟนหนังสือนายคนหนึ่งเอานี่มาฝากไว้ให้ เห็นว่าคนรุมนายเยอะเข้าไปไม่ถึงตัวเลยเอามาฝากฉันไว้แทน"


กล่องไม้สีดำผูกคาดด้วยริบบิ้นโบว์สีแดงสลับเหลือง ถูกส่งให้มือบางรับเอาไว้ก่อนจุนโฮจะยกมือบ๊ายบายเป็นการบอกลาเพื่อนแก้มป่อง

 


.

.

.

 

 


กองถุงถูกวางนิ่งระเกะระกะข้างเตียงในห้องนอนกว้าง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามทีก่อนที่คุณนายจางจะเปิดประตูเดินเข้ามานั่งลงบนเตียง


"เหนื่อยไหมลูก" ถามลูกชายที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนุ่มพลางลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน

อูยองพลิกตัวขึ้นนอนหนุนบนตักซุกใบหน้าขาวลงบนตักอุ่นผู้เป็นแม่

"ไม่มากฮะ"

"เนื้อหอมใหญ่แล้วลูกชายแม่ ดูสิของฝากเยอะแยะเลย"

"ส่วนมากจะเป็นพวกขนมนะฮะแม่ มีหวังผมอ้วนเป็นเส้นอูด้งพองน้ำแน่เลยถ้ากินคนเดียวหมดนี่" อดที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มป่องๆของลูกชายด้วยความเอ็นดูไม่ได้ เมื่อได้ฟังคำพูดคำจาที่เปรียบเปรย

"แต่อันนี้ไม่น่าใช่ขนมนะค่ะลูก"

"อ้อ ไม่รู้สิฮะจุนโฮบอกว่าแฟนหนังสือฝากมาให้ คงเป็นปากกามั้งฮะกล่องแบนๆแบบนี้"

"แม่ไม่กวนแล้ว พรุ่งนี้นัดจุนโฮไว้ใช่ไหมลูก"

"ฮะแม่ ..."


สิ้นเสียงประตูห้องที่ปิดลง พาให้ร่างบางหลุดอยู่ในห้วงความคิดเพียงลำพังอีกครั้ง ทำอย่างไรก็ไม่อาจสลัดความความคิดถึงที่มีต่อนิชคุณได้ ทั้งๆที่ทุ่มเทอย่างนักกับการทำงานเพื่อหวังเพียงให้ลืม แต่ทุกครั้งที่หลับตารอยยิ้มหวานจากใบหน้าหล่อเหลา และเสียงนุ่มทุ่มที่พูดบอกรัก ก็ลอยวนเวียนเข้ามาในความทรงจำและภาพฝันให้ร้าวรานเจ็บปวดบนอกข้างซ้ายอยู่เสมอ


สะบัดศรีษะเพื่อให้หลุดออกจากความคิดถึงและความหวังเพียงลมๆแล้งๆ ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับของฝากจากคนที่เพื่อนรักบอกว่าเข้ามาหาไม่ถึง


แกะริบบิ้นสีสวยที่ผูกออกอย่างเบามือ แต่เมื่อเปิดกล่องไม้ออกสิ่งที่อยู่ด้านในทำให้