Villain

[Fic] Villain (วายร้าย) 7 (KW,CNN,TS)

posted on 15 May 2012 09:09 by visaging in Villain

Title: Villain (วายร้าย) 7  
Author: Snoww
Paring: 2PM - KhunWoo/ChanHo/TaecSu
Rate: PG13



--------------------------------------------



เนิ่นนาน...เสียจนลืมไปแล้วว่าอ้อมกอดอบอุ่นที่แท้จริงเป็นยังไง?


หลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวเกาะกินอยู่นาน ร่างสูงจึงเริ่มขยับตัวเคลื่อนไหว ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นจากวงแขนช้าๆ หยดน้ำตาบนใบหน้าเหือดหายคงเหลือทิ้งไว้เพียงแค่คราบรอยเส้นทางจางๆ ที่บ่งบอกว่ามันเคยไหลกลิ้งผ่านบนใบหน้านั่น นับจากวันนั้นชานซองพร่ำบอกตัวเองเสมอว่าจะขอจองเวรคนที่พรากอ้อมกอดแสนอบอุ่นไปจากเขา เพราะความไว้ใจที่แม่มีให้เพื่อนสนิทที่รักมากที่สุดจึงไม่แปลกถ้าแม่จะถูกหลอกให้ตายใจ

"ชานซอง~"

เพียงเสียงเรียกชื่อเอ่ยขึ้น ทำให้ชายหนุ่มเพิ่งรู้สึกตัวว่าบนหลังมือหนายังมีความอบอุ่นที่กอบกุมอยู่ ใบหน้าหวานจ้องมองด้วยแววตาที่สื่อออกมาว่าห่วงใยอย่างเปิดเผย ม่านน้ำตาใสเอ่อคลอบนขอบตาเรียวเหมือนว่ามันพร้อมที่จะหยดหล่นกระทบแก้มเนียนได้ทุกเมื่อ

"บอกฉันหน่อยสิจุนโฮว่านายจะทำยังไงถ้านายโดนคนที่ไว้ใจที่สุดแอบแทงข้างหลัง"

"ฉั น...."

"เพื่อนรักเขาทำกันแบบนี้หรือไง แม่ฉันรักและไว้ใจแม่นายขนาดไหนแต่ทำไมแม่นายยังทรยศหักหลังเพื่อนกันได้ลงคอห๊ะ!!!"

"ฉันขอโทษ...ช ชาน..ฮึก~"

"แค่คำขอโทษนายคิดว่ามันเพียงพอที่จะทดแทนกับชีวิตแม่ฉันทั้งชีวิตไหม"

"ไม่มีใครอยากให้เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ แม่ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เสียงเล็กทั้งสั่นทั้งแหบพร่ามือบางจับบีบลงบนหลังมือใหญ่อย่างวอนขอความเห็นใจ

ชายหนุ่มสะบัดมือร่างบางออกแล้วเบือนใบหน้าหนีเพราะไม่อยากทนเห็นหยดน้ำตาที่กำลังไหลอาบใบหน้าขาว แต่ถึงอย่างนั้นเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่ลอยเข้ามากระทบโสตประสาทก็บีบเคล้นหัวใจของชานซองแน่นเสียจนรู้สึกอึดอัด

"ฉันไม่อยากเห็นหน้านายจุนโฮ"

"...."

"ลงไปก่อนที่ฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วเผลอฆ่านายทิ้ง"

"ฮึกก~"

"ลงไป!!!" ตวาดออกไปด้วยเสียงทั้งหมดที่มี แล้วกดปลอดล๊อคประตูให้ร่างบางโดยที่ยังคงแข็งใจไม่หันไปมองตามเสียงสะอื้นไห้ที่เริ่มรุนแรงและดังขึ้น


กลัว...เกิดคำนี้ขึ้นในใจชานซอง ไม่ได้กลัวว่าจะเผลอควบคุมตัวเองไม่ได้จนทำร้ายร่างบางอย่างที่กล่าวออกไป แต่กลัวว่าหยดน้ำตาใสบนใบหน้าหวานนั้นจะทำให้เขาต้องใจอ่อนจนอดคว้าตัวจุนโฮเข้ามากอดปลอบไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้ร่างบางเขาแทบลืมเรื่องราวความเจ็บปวดที่ฝั่งแน่นอยู่ในอกจนต้องคอยตะโกนพร่ำบอกตัวเองอยู่เสมอว่าเขากำลังทำอะไรและอีจุนโฮอยู่ข้างเขาในฐานะอะไร


เชลย...หรือตัวหมากที่ใช้เดินในเกมการแก้แค้น แล้วเขาจะต้องใส่ใจความรู้สึกอีจุนโฮไปทำไม!?!

 


เพียงแค่เสียงประตูรถถูกปิดลง รถเก๋งสีดำก็พุ่งทะยานแล่นกลับไปบนถนนเส้นหลักอีกครั้งด้วยความเร็ว ร่างบางยืนตัวไหวสั่นโอนเอนเพียงลำพังอยู่ริมทาง สองแขนโอบกอดตัวเองแน่น ก่อนที่สองขาเล็กจะเริ่มก้าวเดินไปตามริมทางเท้าช้าๆ อย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมาย


จนเมื่อรู้สึกว่าอ่อนแรงที่จะก้าวเดินต่อ จุนโฮเลือกที่จะทิ้งตัวลงนั่งริมแม่น้ำที่ไหนสักแห่งปล่อยให้น้ำตาไหลหยดลงบนใบหน้าต่อไปเหมือนสายน้ำที่ไหลเอื่อยอยู่เบื้องหน้า สายลมพัดผ่านเป่าเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าหวานแผ่วเบาเหมือนต้องการจะช่วยปลอบโยนผ่อนคลายความเศร้า แต่ไม่ว่าสายลมจะพัดปาดหยดน้ำตาบนใบหน้าออกไปเท่าไหร่ หยดน้ำใสเล็กๆก็จะค่อยๆกลั่นตัวเอ่อคลอจนไหลท่วมท้นแก้มขาวจนเปียกปอนใหม่ทุกครั้ง



"จุนโฮ!!!"


ชายหนุ่มผิวเข้มวิ่งปราดเข้ามาจับไหล่ร่างบางแผ่วเบา สีหน้าร่างสูงตื่นตระหนกนัยน์ตาสีนิลทอดมองใบหน้าหวานที่เลอะเปรอะโชกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาด้วยความห่วงใยและไม่เข้าใจอยู่ในที ว่าทำไมเพราะอะไรอีจุนโฮถึงได้มานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้เพียงลำพัง ทว่าเพียงแค่อ้าปากเพื่อจะเอื้อนเอ่ย ดวงตาเรียวฉายแววเจ็บปวดออกมาจนรู้สึกและสัมผัสได้  แทคยอนเดาว่าความเจ็บนั้นคงบาดลึกกัดกินใจจนเป็นสาเหตุให้จุนโฮนั่งเหม่อลอยที่เดิมอยู่นานจนไม่ได้ยินแม้เสียงตะโกนเรียกชื่อ แทคยอนจึงเลือกที่จะนั่งลงข้างๆจุนโฮอย่างเงียบเชียบ ทำแค่เพียงโอบไหล่ร่างบางเพื่อให้ศีรษะกลมเอนพิงซบลงบนไหล่หนาเพื่อหวังเพียงแค่ช่วยบรรเทาความร้าวราน



"แก้วใบโปรดที่ผมชอบและรักมากที่สุด ครั้งหนึ่งมันเคยร่วงหล่นจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ผมก็ยังดันทุรังเก็บกลับมาประกอบติดมันเข้าไปเหมือนเดิม ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถใช้งานได้แต่อย่างน้อยก็ยังรู้สึกดีที่ได้มองเห็นแก้วที่ผมรักใบเดิมยังคงวางตั้งอยู่ แต่วันนี้กาวใจที่ผมพยายามเชื่อมติดมันไม่เหนียวแน่นคงทนพอที่จะผสานรอยร้าวได้ แก้วใบนั้นจึงแตกออก"


"..."

<